Uzasadnienie
1. Informacją z dnia [...] lutego 2019 r., Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w S. na podstawie art. 272 ust. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm.), dalej jako "u.p.w.", ustalił Polskiemu Związkowi Działkowców Rodzinnemu Ogrodowi Działkowemu im. "B. " w C., dalej jako: "ROD" lub "Skarżący", opłatę zmienną w wysokości [...] zł za pobór wód podziemnych (działka [...], ul. [...] w C.), za okres II kwartału 2018 r.
Następnie, w dniu 4 października 2019 r., Organ ten wszczął z urzędu postępowanie, w sprawie określenia ROD opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, za okres II kwartału 2018 r., a decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Organ I instancji, działając na podstawie art. 21 § 3 z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900), dalej jako "Ordynacja podatkowa", w związku z art. 300 ust. 1 oraz art. 272 ust. 1 u.p.w., a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", określił Skarżącemu:
- - za okres II kwartału 2018 r. opłatę zmienną w wysokości [...] zł za pobór wód podziemnych - działka [...], ul. [...] w C.;
- - kwotę opłaty zmiennej za II kwartał 2018 r., która pozostaje do zapłaty, stanowiącą różnicę pomiędzy nową wysokością opłaty (pkt I decyzji), a uiszczoną zapłatą [...] zł w dniu 11 marca 2019 r., w wysokości [...] zł, w terminie 14 dni od otrzymania decyzji na rachunek Wód Polskich.
W uzasadnieniu decyzji Organ niższego stopnia wskazał, że przyczyną, która spowodowała, że wysokość opłaty zmiennej jest inna (wyższa) dla poboru wód podziemnych, niż ustalono w informacji z dnia 28 lutego 2019 r., było zaniżenie jej wysokości w związku z przyjęciem do jej obliczenia § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502), dalej jako "rozporządzenie".
Zdaniem Organu I instancji, dokonywany przez ROD pobór wód nie odpowiada celowi określonemu w § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia, tj. celowi rolniczemu lub leśnemu za pobór wód podziemnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, pobranych za pomocą urządzeń pompowych.
Od powyższej decyzji ROD odwołał się, domagając się skorygowania opłaty i podnosząc, że Organ błędnie zakwalifikował cel poboru wód podziemnych, wadliwie ustalając, iż nie służy on celom rolniczym.
2. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 272 ust. 1 u.p.w. (Dz.U. z 2020 r. poz. 875) oraz art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 300 ust. 1 u.p.w., do ponoszenia opłat za usługi wodne oraz opłat podwyższonych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim, właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz gminom. Nakaz stosowania do opłat wynikających z Prawa wodnego, zasad wykładni właściwej dla prawa podatkowego wskazuje, iż opłaty za usługi wodne mają charakter danin publicznych. Ustawodawca nakazał jednak organom "właściwe stosowanie" przepisów Ordynacji podatkowej, co oznacza, że organy te podczas orzekania obowiązane są uwzględnić różnice wynikające z ustawy Prawo wodne.
Z uwagi na to, dokonując wykładni przepisu art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej podmiot obowiązany do uiszczenia opłaty zmiennej za usługi wodne, nie jest obowiązany do samodzielnego naliczenia kwoty opłaty. Wysokość opłaty zmiennej określa właściwy organ Wód Polskich, na podstawie deklaracji podmiotu korzystającego z usług wodnych. W deklaracji tej podmiot wskazuje cel poboru wody i na tej podstawie naliczana jest opłata zmienna. Skarżący wykazał w deklaracji inny cel poboru wód podziemnych, co upoważniło, zdaniem Organu odwoławczego, Organ I instancji do wydania decyzji, w której określił, Jego zdaniem, prawidłową kwotę opłaty zmiennej, zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja została więc wydana na podstawie obowiązującego prawa materialnego, w granicach wyznaczonych przez obowiązujące normy prawa proceduralnego.
Wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne, tj. pobór wód podziemnych, została ustalona zgodnie z art. 272 ust. 1 u.p.w. i § 5 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia, w formie decyzji wydanej na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. ROD w złożonej przez siebie deklaracji - wykaz zawierający informacje o ilości i jakości pobranej wody podziemnej i wody powierzchniowej – zdaniem Organu wyższego stopnia, błędnie określił cel poboru wód podziemnych, będący podstawą obliczenia przez Organ opłaty zmiennej. Podmiot korzystający z usług wodnych sklasyfikował bowiem pobór wód na cele rolnicze i leśne, z czym słusznie nie zgodził się organ I instancji.
W ocenie Organu odwoławczego, Organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość opłaty zmiennej. Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do dowodów, które uznał za podstawę orzekania oraz wymienił wszystkie okoliczności, na których oparł swoje rozstrzygnięcie.
W odniesieniu do zarzutu Skarżącego dotyczącego błędnego zakwalifikowania celu poboru wód podziemnych, Organ II instancji wyjaśnił, że ustawa ROD nie zawiera definicji legalnej "celu rolniczego" i jak słusznie wskazała Strona, w takich przypadkach powszechną praktyką jest sięgniecie do innej regulacji, zawierającej taką definicję. Skarżący skorzystał z definicji "gruntów rolnych" zawartej w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jednakże, w ocenie Organu odwoławczego, działanie to należy uznać za błędne, gdyż definicja gruntów rolnych statuowana w art. 2 ust. 1 ww. ustawy jest normatywnie niejednolita, co oznacza, że w sposób rolniczy mogą być użytkowane tylko grunty rolne określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne (pkt 1) oraz zrekultywowane dla potrzeb rolnictwa (pkt 8), pozostałe zaś grunty, w tym grunty w rodzinnych ogrodach działkowych, z założenia, nie mogą służyć rolniczemu ich wykorzystaniu, co oczywiście nie odbiera im normatywnego charakteru gruntów rolnych.
Zgodnie z art. 4 ustawy ROD, rodzinne ogrody działkowe są urządzeniami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnych poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do rodzinnych ogrodów działkowych oraz działek dających możliwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby, a także podniesienie standardów ekologicznych otoczenia. Jednocześnie funkcje rodzinnych ogrodów działkowych można interpretować przez pryzmat celów rodzinnych ogrodów działkowych określonych w art. 3 ustawy ROD, biorąc przy tym pod uwagę treść preambuły do tej ustawy. Zgodnie natomiast z art. 12 ustawy ROD, na terenach rodzinnych ogrodów działkowych zakazane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub innej działalności zarobkowej, a więc również działalności rolniczej. Ustawodawca zezwala jedynie na prowadzenie drobnych upraw ogrodniczych mających na celu zaspokojenie potrzeb własnych osób korzystających z rodzinnych ogrodów działkowych.
Błędne jest, w ocenie Organu II instancji, powoływanie się przez stronę skarżącą na przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, bowiem sam fakt prowadzenia działalności na gruntach rolnych nie świadczy o rolniczym wykorzystaniu tych gruntów. Objęcie bowiem terenów rodzinnych ogrodów działkowych taką sama ochroną, jak grunty rolne i leśne, o czym wprost stanowi art. 5 tej ustawy, nie oznacza, że grunty te stają się gruntami rolnymi lub leśnymi, lecz ma na celu ograniczanie przeznaczania gruntów ROD na cele nierolnicze lub nieleśne, zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów ROD na takim samym poziomie jak grunty rolne lub leśne, rekultywacji i zagospodarowaniu gruntów ROD na cele rolnicze, zachowaniu torfowisk i oczek wodnych jako naturalnych zbiorników wodnych oraz ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi (por. wyrok z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. II SA/Ol 1002/19).
- 3. Polski Związek Działkowców stowarzyszenie ogrodowe w W. Rodzinny Ogród Działkowy im. "B. " w C., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną wyżej decyzję, zarzucając jej naruszenie:
- I. przepisów postępowania, a w szczególności: art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu w sposób należyty istotnych dla sprawy okoliczności i w konsekwencji zaniechaniu ustalenia, że Skarżący winien ponosić podwyższoną opłatę zmienną w wysokości określonej w § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia;
- II. prawa materialnego, w szczególności:
- - art. 4 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2014 r. o rodzinnych ogrodach działkowych przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;
- - art. 5 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych w zw. z art. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 5, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 6, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 oraz art. 22c ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez ich niezastosowanie, pomimo że przedmiotowe przepisy uzasadniają wniosek, iż pobór wód na potrzeby nawadniania gruntów i upraw na działkach w ROD mieści się w zakresie pojęcia "pobór wód na cele rolnicze";
- - § 5 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia przez bezzasadne zastosowanie.
Wskazując na powyższe zarzuty Strona skarżąca wniosła o:
- - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji z dnia 25 października 2019 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia;
- - zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Ponadto, strona skarżąca wniosła o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę Organ wyższego stopnia podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi, nie żądając przy tym rozpoznania sprawy na rozprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje:
- 4. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 – j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – j.t. ze zm.), dalej jako "P.p.s.a".
Na podstawie art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 przywołanej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast po myśli art. 145 § 3 p.p.s.a., przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.
Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do uznania, że akt ten narusza prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obiegu prawnego.
Przedmiotem skargi w badanej sprawie uczyniono decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, którą Organ ten utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w S., ustalającą Polskiemu Związkowi Działkowców Rodzinnemu Ogrodowi Działkowemu im. "B. " w C. opłatę zmienną za pobór wód podziemnych uznając, że w informacji z dnia [...] lutego 2019 r. została ona ustalona wadliwie, na skutek błędnego przyjęcia przez Organ, iż służy on celom rolniczym.
- 5. Na wstępie rozważań należy poczynić kilka uwag na temat charakteru opłat pobieranych w związku z korzystaniem ze środowiska na gruncie ustawy Prawo wodne.
Zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 1 u.p.w., usługi wodne obejmują pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. Opłaty za usługi wodne stanowią jeden z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami (art. 267 pkt 1). W myśl art. 270 ust. 1 u.p.w. opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej, uzależnionej od ilości wód pobranych. Zasady ustalania wysokości opłaty zmiennej określa art. 272 u.p.w. przewidując w ust. 1, że wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, wyrażonej w m?. Wysokości stawek opłat za usługi wodne zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. 2018 r., poz. 2268), w świetle którego jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty zmiennej, w zależności od ilości pobieranych wód w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, do celów rolniczych lub leśnych za pobór wód podziemnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, pobranych za pomocą urządzeń pompowych wynoszą 0,05 zł za 1 mł pobranych wód podziemnych (§ 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia), natomiast do innych celów niż wymienione w pkt 1-35, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności - 0,115 zł za 1 mł pobranych wód podziemnych (§ 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia).
W badanej sprawie Organ uznał, że pobór wód podziemnych na potrzeby ROD (podlewanie działek) nie odpowiada celowi określonemu § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia, w związku z czym określenia wysokości opłaty zmiennej dokonał w oparciu o art. 272 ust. 1 u.p.w oraz § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia jako za pobór dokonywany do innych celów niż wymienione w pkt 1-35, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności. Stąd też Organ uznał za celowe wszczęcie postępowania, z zastosowaniem przepisów Ordynacji podatkowej, celem prawidłowego, zgodnego z przyjętą przez niego wykładnią pojęcia "cel rolniczy", ustalenia opłaty zmiennej.
6. Zatem kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości procedowania Organów obu instancji w badanej sprawie ma wyjaśnienie znaczenia użytego w § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia wyżej wymienionego pojęcia, to bowiem będzie rzutowało na ocenę zasadności wszczęcia postępowania, którego celem było ustalenie opłaty zmiennej w nowej wysokości i wydania zaskarżonej decyzji.
W pierwszej kolejności należy przyznać Organowi odwoławczemu rację, że w przepisach prawa wodnego brak jest legalnej definicji celu rolniczego, wskazać jednak trzeba, że z okoliczności tej Organ wywiódł nieprawidłowe wnioski przyjmując, że w takiej sytuacji należy odwołać się do pojęcia działalności rolniczej. Tymczasem dostrzec należy, że zakres obu zwrotów jest inny. Definicje działalności rolniczej ustawodawca zawarł w wielu różnych ustawach (w tym w powołanej przez Organ w odpowiedzi na skargę ustawie z dnia 2 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług), w których przyjmuje się, że działalność rolnicza polega na produkcji roślinnej i zwierzęcej.
Natomiast zgodnie ze znaczeniem językowym "cel" oznacza "to, do czego się dąży", "to, czemu coś ma służyć", zaś "rolniczy" to odnoszący się m.in. do rolnictwa, a więc uprawy i hodowli roślin czy chowu zwierząt (por. Słownik Języka Polskiego PWN, L. Drabik i inni, Warszawa 2011 oraz Słownik Języka Polskiego PWN dostępny w Internecie pod adresem www.sjp.pwn.pl).
W świetle powyższego nie ulega zatem wątpliwości, że zakres pojęcia celu rolniczego będzie szerszy aniżeli pojęcia działalności rolniczej, co prowadzi do wniosku, że Organ niezasadnie zrównał oba te pojęcia, przypisując im tożsame znaczenie.
W tym miejscu zasadnym jest odniesienie się do ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych jak i ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, jako aktów mających za przedmiot regulacji kwestie związane z uprawą gruntów rolnych i gruntów oddanych pod rodzinne ogrody działkowe. W przypadku braku definicji legalnej na użytek danej ustawy w orzecznictwie wskazuje się bowiem na możliwość zastosowania wykładni systemowej danego pojęcia, tj. odwołania się do jego definicji w innych aktach prawnych, z uwzględnieniem jego usytuowania w systemie prawnym.
7. Zdaniem Sądu, za posiłkowym sięgnięciem do ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przemawia cel regulacji, którym podobnie jak w ustawie Prawo wodne, jest w istocie ochrona zasobów naturalnych (odpowiednio gruntów rolnych i leśnych czy zasobów wodnych), ale także i to, że akt ten definiuje pojęcie "gruntu rolnego" jak i "przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze". Również ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych odwołuje się wprost do tej ustawy przewidując w art. 5, że rodzinne ogrody działkowe stanowią tereny zielone i podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także w przepisach dotyczących ochrony przyrody i ochrony środowiska.
W art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymienione zostały w sposób wyczerpujący grunty, które ustawodawca zaliczył do gruntów rolnych. W katalogu tym uwzględniono grunty rodzinnych ogrodów działkowych (pkt 6), co oznacza, że stanowią one grunty rolne, które podlegają ochronie przewidzianej w art. 3 ww. ustawy. W świetle tego przepisu ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczenia ich na cele nierolnicze lub nieleśne. W art. 4 pkt 6 wspomnianej ustawy wyjaśniono, że ilekroć w ustawie jest mowa o przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się przez to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Art. 2 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stosowane a contrario nakazują zatem uznać, że wykorzystanie gruntu na potrzeby ROD z definicji jest tożsame z wykorzystywaniem na cele rolnicze.
Jeżeli bowiem zajęcie gruntu przez ROD, przesądza o tym, że staje się on gruntem rolnym w rozumieniu przedmiotowej ustawy, to nie sposób przyjąć, że funkcjonowanie na tym gruncie ROD, może stanowić przesłankę dla przyjęcia, jego wykorzystywania na "cele nierolnicze".
Nadto dodając do tego treść przytoczonego przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych logicznym jest, że zajęcie nieruchomości przez rodzinny ogród działkowy skutkuje (zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6) uznaniem gruntu za rolny i stanowi przejaw działania, którym ustawa ma chronić grunty rolne przed przeznaczaniem ich na cele nierolnicze lub nieleśne.
8. Na gruncie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zasadnym jest zatem wniosek, że wykorzystanie nieruchomości na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego mieści się w pojęciu wykorzystania na cel rolniczy. Ustawa chroni bowiem przed przeznaczeniem gruntu ogrodów działkowych na cele inne niż rolnicze (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 1071/19 oraz z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 970/19, wyroki dostępne w Internecie).
Innymi słowy rzecz ujmując, analiza powyższych przepisów dowodzi, że grunty ROD służą celom rolniczym, wskazanym w § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia. Przemawia za tym fakt zaliczenia ich przez ustawodawcę do gruntów rolnych i z racji objęcia tych gruntów stosowną ochroną, uniemożliwiającą zmianę ich przeznaczenia, a tym samym użytkowania w inny sposób aniżeli rolniczy. Z kolei rolniczy sposób użytkowania gruntu przesądza wprost o wykorzystaniu gruntów w celu rolniczym.
Na mocy art. 2 pkt 2 ustawy o ROD, działka służyć ma zaspokajaniu potrzeb działkowca i jego rodziny w zakresie prowadzenia upraw ogrodniczych, wypoczynku i rekreacji. Również w definicji ROD zawartej w art. 4 ww. ustawy wskazano, że ROD służy zaspakajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnej poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do ROD oraz działek dających możliwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby. Zaakcentowania wymaga, że niewątpliwie na mocy art. 3 pkt 1 ww. ustawy funkcja ROD w postaci zaspakajania wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb społeczeństwa realizowana jest przez uprawę działek, co nierozerwalnie wiąże się z potrzebą ich nawadniania. Z tych też względów - zdaniem Sądu - okoliczność, że działki wykorzystywane są przez osoby fizyczne do prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby nie tylko nie wyklucza, ale stanowi dodatkowy argument przemawiający za tym, że cel poboru wód podziemnych mieści się w celach rolniczych.
Przyjęcie przedstawionej wyżej wykładni pojęcia "cel rolniczy" prowadzi do wniosku, że wszczęcie postępowania w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej w oparciu o inne przepisy, aniżeli przyjęte w informacji z dnia 28 lutego 2019 r., jawi się jako bezzasadne. Skoro bowiem Skarżący w złożonej deklaracji prawidłowo określił cel poboru wód, a Organ na tej podstawie ustalił wysokość opłaty, to brak było podstaw do tego, aby prowadzić postępowanie oparte na założeniu, iż opłata powinna zostać ustalona na podstawie § 5 pkt 36 rozporządzenia.
Podsumowując stwierdzić należy, że Organ wskutek dokonania niewłaściwej wykładni przepisów rozporządzenia ustalił opłatę w nieprawidłowej wysokości, czym dopuścił się zarzucanego skargą naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
9. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 25 października 2019 r. i uznając, że wszczęte postępowanie administracyjne celem korekty ustalonej wysokości opłaty zmiennej za usługi wodne było bezprzedmiotowe, orzekł o jego umorzeniu na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a.
O kosztach postępowania orzekł stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.