Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., Z. D. (dalej "skarżący"), zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. z wnioskiem o refundację zakupu dwóch kompletów pościeli i trzech sztuk prześcieradeł bawełnianych, zakupionych w dniu 30 czerwca 2020 r. za kwotę [...]złotych.
Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], Prezydent Miasta S., przyznał skarżącemu specjalny zasiłek celowy w łącznej wysokości [...] zł jednorazowo, z przeznaczeniem na dofinansowanie do kosztów poniesionych tytułem zakupu pościeli oraz prześcieradeł, jednocześnie nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji, powołując się na przeprowadzony wywiad środowiskowy oraz zebrane w sprawie dokumenty, wskazał, że dochód skarżącego - jako osoby samotnie gospodarującej wynosi [...] zł, a więc przekracza kryterium dochodowe, które w jego przypadku wynosi [...] zł. Uwzględniając jednak fakt, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji spowodowanej niepełnosprawnością, organ uznał, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający przyznać wnioskowane świadczenie na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 – j.t.), dalej jako "u.p.s."
Organ podał, że wysokość specjalnego zasiłku celowego nie może przekraczać kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, tj. 701 zł. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że możliwości finansowe Ośrodka są obecnie ograniczone, wielkość przyznawanych świadczeń jest limitowana nawet w stosunku do osób spełniających kryterium dochodowe określone ustawą. W związku z powyższym specjalny zasiłek celowy przyznany został w wysokości [...] zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że jest ona dla niego krzywdząca, skoro koszt zakupu pościeli i prześcieradeł, na podstawie przedłożonego rachunku, wyniósł [...] zł, a dofinansowanie wynosi tylko [...] zł. W związku z czym domaga się refundacji pełnej kwoty za ww. zakup. Wyjaśnił, że jedynym źródłem jego dochodu jest emerytura w wysokości [...] zł netto. Wskazał, że żyje i gospodaruje bardzo skromnie. Nie pracuje zawodowo, ani dorywczo ze względu na bardzo zły stan zdrowia, co potwierdza dołączone zaświadczenie lekarskie. Nie ma kontaktu z dziećmi, które przebywają na terenie Anglii i w żaden sposób nie wspomagają go jako ojca.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 ze zm. - dalej "k.p.a."), w związku z art. 41 pkt 1 oraz art. 106 ust. 1 u.p.s., po rozpatrzeniu odwołania Z. D. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję
Organ odwoławczy wyjaśnił, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Przede wszystkim na osobach zobowiązanych do alimentacji (np. rodzice na rzecz dzieci, dzieci na rzecz rodziców) ciąży w pierwszej kolejności obowiązek świadczenia pomocy we własnym zakresie i z wykorzystaniem własnych możliwości. Tym samym świadczenia z pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, co oznacza, że uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej.
Kolegium wskazało, że organ I instancji rozpatrzył możliwość przyznania wnioskodawcy specjalnego zasiłku celowego w oparciu o art. 41 pkt 1 u.p.s., który może być przyznany osobie przekraczającej kryterium odchodowe w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zasiłek ten przyznawany jest na podstawie uznania administracyjnego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek w nim wymienionych, organ I instancji może (ale nie musi) przyznać taki zasiłek. W tej sprawie dochód skarżącego dochód jako osoby samotnie gospodarującej wynosi [...] zł, a więc przekracza kryterium dochodowe wynoszące 701, zł, jednak uwzględniając trudną sytuację w jakiej znajduje się skarżący z powodu jego niepełnosprawności organ ten uznał, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s.
Organ odwoławczy zauważył, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości.
W przedmiotowej sprawie, organ I instancji przedstawił w uzasadnieniu decyzji dane dotyczące wysokości środków pieniężnych, jakimi Ośrodek dysponował w 2019 r. i jakimi dysponuje w 2020 r. oraz informacje wskazujące na liczbę osób uprawnionych do tych świadczeń. Z danych tych wynika, że z uwagi na niewystarczające środki finansowe nie jest w stanie pokryć w całości wszystkich potrzeb osób uprawnionych.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Z. D. wskazał, że jest osobą schorowaną, a jedynym jego dochodem jest emerytura w wysokości [...] zł. Ma natomiast zajęcie komornicze w wysokości [...] zł. Z dwojgiem dzieci, które przebywają w A., nie ma kontaktu.
W ocenie skarżącego, Kolegium przyjęło błędne kryterium dochodowe w wysokości 701 zł, gdyż w stosunku do osób samotnie gospodarujących wynosi 1.051,50 zł.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Kolegium wyjaśniło, że wskazane przez skarżącego kryterium w wysokości 1.051,51 zł brane jest pod uwagę jedynie w sprawach o przyznanie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu "Posiłek w szkole i domu" na podstawie uchwały nr 140 Rady Ministrów z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i domu" na lata 2019-2023. Natomiast przedmiotem zaskarżonej decyzji był specjalny zasiłek celowy uregulowany przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.
Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 22 grudnia 2021 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, zaskarżonej decyzji Kolegium zarzucił naruszenie:
- - przepisów prawa procesowego, tj. art 7 k.p.a. w zw. art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych skutkujące nieprzyznaniem zasiłku celowego w całości;
- - przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sfomułowanie w uzasadnieniu decyzji ogólnikowych stwierdzeń i argumentów, które nie pozwalają na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czynią w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie;
- - prawa materialnego, tj. art. 3 § 3 w zw. z art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. w pomocy społecznej poprzez nieprzyznanie zasiłku celowego w całości i niedostosowaniu rozmiaru pomocy do okoliczności sprawy.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz pełnomocnika kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Niniejsza sprawa na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CIVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 – j.t.), została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 – j.t.), według kryterium zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do przekonania, że akt ten nie narusza przepisów wskazywanych w skardze, ani innych przepisów prawa w taki sposób, że konieczne byłoby jego wyeliminowanie z obiegu prawnego.
Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. w przedmiocie przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku celowego. Skarżący domagał się przyznania zasiłku celowego w kwocie odpowiadającej pełnej wysokości poniesionych przez niego wydatków na zakup pościeli, wskazując we wniosku kwotę [...]zł, a w odwołaniu od decyzji kwotę [...]zł.
Na wstępie zatem należy wyjaśnić, że wnioskowane przez skarżącego świadczenie jest przyznawane w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 2 ust.1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Ma zatem rację organ wskazując, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, co oznacza, że osoba z niej korzystająca powinna w pierwszej kolejności starać się zaspokoić swoje potrzeby w oparciu o własne środki.
Dalej wyjaśnić należy, że pomoc społeczna, z zasady kierowana do osób znajdujących się w trudnej sytuacji, przyznawana jest z uwzględnieniem zasad, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej. Przepisy tej ustawy określają zarówno rodzaj świadczeń, którymi państwo może wesprzeć swoich obywateli, jak również krąg osób uprawnionych do skorzystania z określonych w ustawie form pomocy. Jednym z podstawowych kryteriów kwalifikacji osób ubiegających się o pomoc jest kryterium dochodowe, które pozwala na ustalenie, czy wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania pomocy oraz jakiego rodzaju pomoc i w jakiej wysokości może zostać przyznana. Na podstawie art. 8 ust. 1 u.p.s., prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje:
- 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 4612) zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej",
- 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 3163) zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie",
- 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny"
- - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.
Aktualne kwoty kryteriów dochodowych są ustalane na podstawie art. 9 u.p.s.. Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1358) kwota kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, a taką osobą jest skarżący, wynosi 701 zł.
Nie zasługiwał zatem na uwzględnienie zarzut dotyczący nieprawidłowego ustalenia przez organ kryterium dochodowego w niniejszej sprawie, bowiem dla ustalenia jakie świadczenie i w jakiej wysokości przysługuje skarżącemu na gruncie ustawy o pomocy społecznej zastosowanie mają przepisy tej ustawy i przywołanego wyżej rozporządzenia.
Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, co – w świetle przepisów ustawy o pomocy społecznej, należy rozumieć pod pojęciem dochód. Zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s., za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:
- 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;
- 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;
- 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.
Z kolei art. 8 ust. 4 określa jakich kwot nie wlicza się do dochodu. W wyliczeniu tym nie mieszczą się kwoty rat spłacanych od zaciągniętych pożyczek, co oznacza, że okoliczność, iż skarżący spłaca pożyczkę zaciągniętą w Providencie, pozostawała bez znaczenia dla oceny jego sytuacji dochodowej.
W przypadku skarżącego organ prawidłowo, w oparciu o zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustalił, że jego dochód przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, co oznacza, że nie kwalifikował się on do przyznania pomocy przewidzianej dla osób, których dochody kryterium dochodowego nie przekraczają. Niemniej jednak organ skorzystał z możliwości, jakie dają przepisy ustawy o pomocy społecznej, w zakresie wsparcia osób, które nie spełniają warunków do przyznania standardowych form pomocy i dostrzegając trudną sytuację skarżącego, wynikającą między innymi z jego niepełnosprawności, przyznał skarżącemu bezzwrotny specjalny zasiłek celowy, o którym mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s.
Świadczenie to ma charakter uznaniowy, co oznacza, że jego przyznanie jest uzależnione od uznania organu, zarówno co do samego przyznania zasiłku, jak i jego wysokości. Uzależnienie przyznania świadczenia od uznania organu nie oznacza jednak całkowitej dowolności. Organ powinien bowiem wytłumaczyć stronie dlaczego uwzględnił jej wniosek jedynie częściowo. Rzeczą Sądu w tym przypadku jest zbadanie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego.
Analiza przedstawionych akt sprawy prowadzi, zdaniem Sądu, do wniosku, że organ zbadał sytuację skarżącego i pomimo tego, iż nie spełnia on warunków do skorzystania z innych form pomocy, uznał, że zasadnym jest częściowe uwzględnienie jego wniosku. Motywy tego rozstrzygnięcia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, który jednocześnie wytłumaczył skarżącemu z jakich względów jego wniosek nie mógł zostać uwzględniony w całości.
Należy przyznać organowi rację, iż z uwagi na ograniczone środki jakimi dysponują organy pomocy społecznej i znaczną ilość osób objętych pomocą, gospodarowanie tymi środkami siłą rzeczy oznaczać musi oszczędne i racjonalne ich wydatkowanie tak, aby pomocą została objęta jak największa liczba podopiecznych.
To z kolei prowadzi do oczywistego, zdaniem Sądu, wniosku, iż nie wszystkie nawet uzasadnione potrzeby i nie w pełnej wysokości mogą być w tej sytuacji zaspokojone.
Nie doszło zatem do przekroczenia granic uznania administracyjnego.
Wbrew wywodom złożonego przez pełnomocnika skarżącego uzupełnienia skargi, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, a uzasadnienie decyzji spełnia wymagania stawiane art. 107 § 3 k.p.a.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t. ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu sąd rozstrzygnie odrębnym postanowieniem.