Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 lutego 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po rozpoznaniu wniosku strony, przyznał skarżącym E. B. i J. B. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Na podstawie powyższego, Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczył na pełnomocnika skarżących – radcę prawnego M. W..
W wyroku z dnia [...] r. Sąd oddalając skargę E.B. i J. B., jednocześnie przyznał od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 6 października 2014 r.
W dniu 15 października 2014 r. radca prawny M. W. złożył do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia [...] r. wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Pismem z dnia [...] r. Sąd zobowiązał pełnomocnika do nadesłania dowodu potwierdzającego przesłanie ww. opinii stronie skarżącej.
W odpowiedzi, radca prawny nadesłał pismo z dnia [...] r. informujące skarżących o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z potwierdzeniem nadania ww. pisma oraz opinii na adres skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 250 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Kwestie związane z wynagradzaniem radcy prawnego ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Z § 2 ust. 2 rozporządzenia wynika, że podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji dla radcy prawnego wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Sąd orzekając o wysokości opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego z urzędu, obowiązany jest do podwyższenia opłaty o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki obowiązującej w dniu orzekania (23%) (§ 2 ust. 3).
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 50% stawki tj. w kwocie 120 zł, powiększonej o podatek VAT wg stawki 23 % tj. o kwotę 27,60 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, należało orzec jak w sentencji.