Uzasadnienie
D. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego.
Skarżąca, zawiadomiona o terminie rozprawy, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, który następnie rozszerzyła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu wniosku oświadczyła, że nie stać jej na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika bowiem sama wychowuje czterech synów w wieku szkolnym, a jej dochód miesięczny brutto wynosi [...] zł. Wskazała, że mieszka w mieszkaniu komunalnym o pow. ok. [...], za które czynsz wynosi [...] zł miesięcznie, a opłaty za energię elektryczną [...] zł. co drugi miesiąc
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).
Przedmiotem sprawy, w której został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy, jest dodatek do zasiłku rodzinnego. W tej sytuacji zastosowanie ma art. 239 pkt 1 lit. a powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W związku z tym, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych należało umorzyć jako bezprzedmiotowy na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 oraz art. 258 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W pozostałym zakresie, wniosek należało uwzględnić, bowiem skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia i wydatków pełnomocnika.
Mając powyższe na względzie, orzeczono odnośnie pkt. II jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt. 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.