Uzasadnienie
Zachodniopomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Szczecinie postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2023 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2023 r., poz. 338) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), a także art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070), utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 23 czerwca 2023 r. uznające za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez A. K. (winno być A. K. - dopisek Sądu), przedstawiciela ustawowego małoletniej L. D., w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 10 grudnia 2019 r.
Pismem z dnia 21 września 2023 r. A. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia sprawy.
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się ona w katalogu spraw należących do jego właściwości. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy taka skarga podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej "p.p.s.a.").
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono postanowienie Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie wydane w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca pismem z dnia 4 listopada 2021 r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 10 grudnia 2019 r. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2023 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. zajmując jako wierzyciel stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów uznał je za nieuzasadnione. Z kolei powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2023 r. Analiza akt sprawy oraz powołanej przez organ II instancji podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia jak i treść uzasadnienia tego postanowienia jednoznacznie wskazują, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.- dalej "u.p.e.a.") w brzmieniu nieuwzględniającym zmian wynikających z ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070 - dalej "ustawa zmieniająca"), która weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że ustawą zmieniającą znowelizowano nie tylko przepisy u.p.e.a. ale również art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. modyfikując tym samym zakres spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Na mocy art. 7 ustawy zmieniającej art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. przyjął następujące brzmienie: kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Przed tą zmianą wskazany przepis przewidywał orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem jednak postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy zmieniającej (druk nr 3753) podkreślono, że zasadniczym celem dokonanej nowelizacji było uproszczenie postępowania egzekucyjnego, zaś nowe brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowiło konsekwencję zmiany trybu procedowania względem zarzutów złożonych w sprawie egzekucji administracyjnej. W ramach tych zmian ustawodawca bowiem odszedł od rozpatrywania zarzutów przez organ na podstawie stanowiska wierzyciela, przewidując, że zarzuty będą rozpoznawane jedynie przez wierzyciela, bez konieczności przedstawienia stanowiska innemu organowi. Z tego też względu w ww. przepisie zrezygnowano z pojęcia "stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów". Powyższe jednakże, zdaniem Sądu, nie oznacza wprowadzenia dopuszczalności zaskarżenia postanowienia wydanego w tym przedmiocie, gdyż przeciwstawia się temu treść przepisów intertemporalnych zawartych w art. 13 ust. 1 i art. 25 ustawy zmieniającej.
W myśl art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (tj. u.p.e.a.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z kolei art. 25 ustawy zmieniającej stanowi, że do postępowań sądowych w sprawach dotyczących postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających, wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 7 (tj. p.p.s.a.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Wykładnia celowościowa jak i systemowa tych unormowań prowadzi do wniosku, że skoro w zakresie postępowań wszczętych zarzutami w sprawie egzekucji administracyjnej i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, to również sądowa kontrola rozstrzygnięć zapadłych w tych postępowaniach powinna odbywać się w oparciu o dotychczas obowiązujące przepisy.
W rozpatrywanej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w 2019 r. na wniosek wierzyciela na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego i nie zostało zakończone przez dniem 30 lipca 2020 r. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, zastosowanie powinien znaleźć art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu przed zmianą, która to wyłącza spod kognicji sądów administracyjnych kontrolę legalności postanowień w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Tożsamy pogląd wyrażono też w postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 30 września 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 283/22, postanowieniu WSA w Poznaniu z dnia 29 września 2020 r. sygn. I SA/Po 370/20 czy w postanowieniu WSA w Szczecinie z dnia 9 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 721/23 (postanowienia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), a Sąd w niniejszym składzie go w pełni podziela.
Mając powyższe na uwadze, przedmiotową skargę dotyczącą stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów należy więc uznać za niedopuszczalną.
Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżąca nadal ma możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych w sprawie głównej, dotyczących zgłoszonych zarzutów, w rezultacie czego kwestionowane w niniejszej sprawie postanowienie może podlegać kontroli, ale tylko w postępowaniu ze skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę i stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł o zwrocie uiszczonego od niej wpisu.