Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit.a) art. 2 ust.1 pkt 2 w związku z art. 33 ust.4 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004r.
o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415) oraz art. 104 Kpa orzekł o utracie przez W.P. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]r..
W.P. pismem z dnia [...]r. wniósł odwołanie od tejże decyzji do Wojewody [...] w [...] Delegatura w [...].
Starosta [...] - z powołaniem się na art. 132 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" i "b" i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008r., nr 69, poz. 415) orzekł o uchyleniu własnej decyzji nr [...]z dnia [...], w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej i orzekł o przywróceniu z dniem [...]r. statusu osoby bezrobotnej.
Od powyższej decyzji, skarżący pismem z dnia [...]r. ponownie złożył odwołanie, zarzucając jej naruszenie art. 107 kpa, poprzez brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Domagał się niestosowania w sprawie przepisu art. 132 kpa, lecz przekazania sprawy do rozpoznania organowi II instancji, celem wydania poprawnej pod względem prawnym decyzji.
Wojewoda [...], na podstawie art. 134 kpa, wydał postanowienie stwierdzające, że pismo zostało wniesione z naruszeniem art. 111 § 1 kpa. Zdaniem organu II instancji pismo skarżącego należy traktować jako żądanie uzupełnienia uzasadnienia decyzji, w trybie art. 111 kpa. Ze względu na to, że żądanie zostało skierowane pod adresem organu odwoławczego, a nie organu, który wydał przedmiotową decyzję, to jest ono z tego powodu niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z treścią art. 111 kpa, żądanie uzupełnienia decyzji kieruje się w terminie 14 dni od jej doręczenia, do organu, który wydał decyzję.
Od tego postanowienia W.P. wywiódł skargę do tutejszego Sądu, domagając się jego uchylenia jako wydanego bez podstawy prawnej, nakazania Wojewodzie [...] merytorycznego rozpatrzenia odwołania z [...] r., oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 111 kpa, który nie przewiduje możliwości uzupełnienia uzasadnienia. Ponadto wskazał, że przedmiotem jego żądania w w/w odwołaniu było merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ II instancji, zaś odmowa takiego rozpoznania narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał powody, dla których potraktował pismo strony jako żądanie uzupełnienia decyzji o uzasadnienie faktyczne i prawne przez organ II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjne w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodni z § 2 przywołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) Sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że doszło do naruszenia przepisów art. 111 oraz 134 kpa, które polegało w pierwszej kolejności na mylnym zakwalifikowaniu pisma skarżącego jako żądania uzupełnienia decyzji, a w konsekwencji na uznaniu go za niedopuszczalne. Naruszono również art. 15 kpa, który stanowi o dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Uznanie, że pismo [...] r., skierowane do Wojewody [...], za pośrednictwem Starosty [...], stanowi jedynie żądanie uzupełnienia uzasadnienia, nie znajduje żadnych podstaw. Skarżący wyraźnie wskazał, że wnosi odwołanie od wskazanej przez siebie decyzji organu I instancji, przywołując na tą okoliczność stosowną podstawę prawną. Wprost zaznaczył, że jego żądaniem jest "przekazanie odwołania organowi II instancji, w celu wydania właściwej pod względem prawnym decyzji". Żądanie zatem dotyczy merytorycznej kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej.
Istotnie odwołanie zarzuca decyzji naruszenie przepisów procedury, tj. art. 107 kpa, poprzez pominięcie odpowiedniego uzasadnienia faktycznego i prawnego w przedmiotowej decyzji. Zwrócić jednak uwagę należy na sformułowanie "organ wydając skarżoną przeze mnie decyzję, popełnił te same błędy, które wskazałem w swym odwołaniu z [...]." - mowa tutaj oczywiście o pierwszym odwołaniu skarżącego, wskutek którego organ I instancji dokonał samokontroli swojej decyzji i jej zmiany w trybie art. 132 kpa. Znajduje się ono w aktach sprawy i zawiera szereg zarzutów pod adresem postępowania prowadzonego przez organ I instancji, a także naruszenia prawa materialnego przy wydawaniu decyzji.
Podkreślenia wymaga, że odwołanie - w świetle art. 128 kpa - nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, a wystarczające jest, jeżeli z jego treści wynika, iż strona jest niezadowolona z rozstrzygnięcia. Organ II instancji nie jest także związany treścią ewentualnych zarzutów zawartych w odwołaniu. Zobowiązany jest natomiast do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, w granicach zakreślonych przez odwołującego się. W niniejszym wypadku odwołanie dotyczy w sposób oczywisty całości rozstrzygnięcia dokonanego przez Starostę. W takim też zakresie (w całości) sprawa winna być rozpoznana przez Wojewodę [...], bez względu na treść zarzutów podniesionych w odwołaniu. Za niedopuszczalną należy uznać praktykę zastosowaną przez organ w niniejszym wypadku, polegającą na prowadzeniu interpretacji pisma strony w takim kierunku, który implikuje jego niedopuszczalność.
Jedynie na marginesie Sąd zwraca uwagę, że nawet gdyby istotnie uznać pismo skarżącego za żądanie jedynie uzupełnienia treści uzasadnienia decyzji, to posłużenie się w takim wypadku przepisem art. 134 kpa, jest jego naruszeniem. Odnosi się on bowiem jedynie do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, w szczególności z powodu uchybienia terminowi do jego wniesienia. Nie odnosi się natomiast do wniosków o uzupełnienie decyzji, składanych w trybie art. 111 kpa. Skoro zatem Wojewoda w taki, a nie inny sposób zinterpretował pismo z [...]r., to powinien uznać się za niewłaściwy w sprawie i na zasadzie art. 65 kpa przekazać pismo do organu I instancji, celem rozpoznania wniosku o uzupełnienie decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Wojewoda [...] potraktuje pismo skarżącego z [...] r. jako odwołanie od całości decyzji organu I instancji i rozpozna sprawę merytorycznie.