Uzasadnienie
M. M. (dalej: "strona", "skarżąca"), zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję – rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. (dalej: "Komendant Wojewódzki") z [...] sierpnia 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję – rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. (dalej: "Komendant Powiatowy") z [...] czerwca 2020 r. w sprawie zwolnienia strony z dniem 15 lipca 2020 r., z zajmowanego stanowiska i przeniesieniem jej z dniem 16 lipca 2020 r. do dyspozycji Komendanta Powiatowego z zachowaniem prawa do uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
Strona służy w Policji od 15 lat, a na stanowisku kierowniczym od 7 lat – najpierw jako Kierownik Referatu Ruchu Drogowego, a później jako zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego. W dniu 17 czerwca 2020 r. zostało wszczęte wobec strony postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie zasadności przeniesienia jej do dyspozycji Komendanta Powiatowego.
W uzasadnieniu decyzji - rozkazu nr [...] z [...] czerwca 2020 r. wskazano, że decyzja o przeniesieniu strony do dyspozycji Komendanta Powiatowego podyktowana jest wejściem w życie z dniem 1 lipca 2020 r. Rozkazu Organizacyjnego nr [...] Komendanta Powiatowego z 29 maja 2020 r., którym likwiduje i wyłącza z etatu Komendy Powiatowej, Wydział Prewencji i Ruchu Drogowego w pełnym składzie etatowym, a tym samym likwiduje stanowisku Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano nadto, że strona od 16 lutego do 9 lipca 2020 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim, a jej dotychczasowa absencja chorobowa dezorganizuje służbę w komórce organizacyjnej, w której pełni służbę.
Pismem z 9 lipca 2020 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o zawieszenie wykonania rozkazu do czasu rozpatrzenia odwołania.
W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że zmiany wprowadzone Rozkazem Organizacyjnym nr [...] z 29 maja 2020 r. spowodowały likwidację i wyłączenie z etatu Wydział Prewencji i Ruchu Drogowego w pełnym stanie etatowym (67 stanowisk), a w to miejsce utworzono i włączono do etatu następujące wydziały: Wydziału Prewencji (47 stanowisk), którym kieruje naczelnik tego wydziału i zastępca naczelnika wydziału oraz Wydział Ruchu Drogowego (20 stanowisk), którym kieruje naczelnik tego wydziału. Mając na uwadze powyższe – w ocenie strony – zaistniała sytuacja dała możliwość mianowania jej albo na stanowisku Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji albo na stanowisko Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego. Zdaniem strony działania podjęte przez Komendanta Powiatowego mają charakter pozorny, zmierzający wyłącznie do uzasadnienia decyzji personalnych wobec strony, a zwolnienie ze stanowiska i przeniesienie do dyspozycji Komendanta Powiatowego zmierza do wydalenia strony ze służby.
W ocenie strony decyzja została oparta na nieprawdziwych podstawach faktycznych i została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Strona wskazała, że w uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego brak jest wymaganego w tym przypadku uzasadnienia i wskazania powodów, dla których w ocenie organu, nie jest możliwe mianowanie strony na inne stanowisko służbowe – Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji albo na stanowisko Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego, a jedyną ewentualnością jest przeniesienie strony do dyspozycji przełożonego.
Decyzją – rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. utrzymał w mocy decyzję – rozkaz personalny Komendanta Powiatowego. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki uznał za bezsporne, że przeniesienie policjantki do dyspozycji jest bezpośrednio związane z likwidacją zajmowanego przez nią stanowiska. W decyzji wskazano, że przeprowadzona analiza funkcjonowania poszczególnych komórek organizacyjnych Komendy Powiatowej spowodowała konieczność dokonania takich zmian organizacyjnych. Komendant Wojewódzki wskazał, że zwolnienie strony z zajmowanego stanowiska było uzasadnione bezpośrednio likwidacją stanowiska, na którym policjantka pełniła służbę. Zasadne jest zatem – w ocenie Komendanta Wojewódzkiego – zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego z uwagi na jego likwidację, wobec czego zaistniała przesłanka do przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych.
Powyższa ma na celu jak najlepsze wykonywanie zadań nałożonych na Policję przez ustawę oraz prowadzeniu polityki kadrowej w sposób najbardziej odpowiadający efektywnej realizacji ustawowych zadań i obowiązków Policji.
W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki wskazał ponadto, że strona przebywa na długotrwałych zwolnieniach lekarskich: w 2019 r. łącznie 309 dni, a w 2020 r. - 230 dni (od 6 stycznia 2020 r. do 3 lutego 2020 r., a następnie od 16 lutego 2020 r. do 3 września 2020 r.). Tym samym absencja chorobowa policjantki miała wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki Policji, w której pełni służbę. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w sprawie wniosków dowodowych, Komendant Wojewódzki wskazał, że przeprowadzenie dowodów z dokumentów organizacji pracy w jednostce oraz kart opisu stanowisk nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem okoliczności, które miały zostać udowodnione, pozostają bez wpływu na wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie prowadzonej sprawy administracyjnej oraz bez znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji, która dotyczy konkretnego funkcjonariusza, zajmującego konkretne stanowisko i całokształtu okoliczności związanych ze stroną. Mając na uwadze powyższe wskazano, że przyczyny zwolnienia zostały prawidłowo uzasadnione i chociaż decyzja o zwolnieniu ma charakter uznaniowy, to nie przybiera cech dowolności.
Strona wniosła skargę do tutejszego sądu od ww. decyzji – rozkazu personalnego do tutejszego sądu, zaskarżając ją w całości. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a., tj. art. 37a pkt 1) ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.; dalej "ustawa o Policji") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do zwolnienia skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w G. i przeniesienia jej do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w G., w sytuacji gdy struktura organizacyjna Komendy Powiatowej Policji w G. pozwala pozostawić skarżącą na dotychczasowym stanowisku służbowym pod nową nazwą Zastępcy Naczelnika Ruchu Drogowego, a tym samym art. 37a pkt 1 ustawy o Policji nie ma zastosowania do stanu faktycznego sprawy;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 §1 pkt 1c p.p.s.a.:
- - art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, poprzez błędne ustalenia, że skarżąca przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, podczas gdy skarżąca przez okres od 8 stycznia do 8 grudnia 2019 r. była zawieszona w czynnościach służbowych,
- - art. 77 § 1 w zw. z art. 78 k.p.a., poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącą dowodów, w postaci dokumentów, z których wynika organizacja pracy w jednostce na dzień 1 lipca 2020 r., która nastąpiła w wyniku likwidacji Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, w szczególności wykazu stanowisk w Wydziale Prewencji i Ruchu Drogowego sprzed jego usunięcia oraz wykaz organizacji pracy jednostki po 1 lipca 2020 r., a w szczególności Rozkazu Organizacyjnego Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z 21 maja 2020 r., Rozkazu Organizacyjnego Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z 29 maja 2020 r., Zarządzenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. z 21 maja 2020 r., oraz kart opisów stanowisk pracy w postaci zlikwidowanego stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego oraz stanowiska Zastępcy Prewencji na dzień 1 lipca 2020 r., a tym samym nieustalenie, czy reorganizacja jednostki miała miejsce, a w związku z tym nie ustalenie okoliczności mające znaczenia dla niniejszej sprawy.
W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca wniosła:
- 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i 1c w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości rozkazu personalnego numer [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z [...] sierpnia 2020 r. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego numer [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. z [...] czerwca 2020 r.;
- 2) na podstawie art. 22 p.p.s.a. o zwrot od organu administracji publicznej - Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym;
- 3) na podstawie art. 61 § 1 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania decyzji w całości;
- 4) o rozpoznanie sprawy także pod nieobecność skarżącej;
- 5) na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów z których wynika organizacja pracy w jednostce na dzień 1 lipca 2020 r., która nastąpiła w wyniku likwidacji Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, w szczególności wykazu stanowisk w Wydziale Prewencji i Ruchu Drogowego sprzed jego usunięcia oraz wykaz organizacji pracy jednostki po 1 lipca 2020 r., a w szczególności Rozkazu Organizacyjnego Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z 21 maja 2020 r., Rozkazu Organizacyjnego Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z 29 maja 2020 r., Zarządzenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. z 21 maja 2020 r. oraz kart opisów stanowisk pracy w postaci zlikwidowanego stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego oraz stanowiska Zastępcy Prewencji na dzień 1 lipca 2020 r., na okoliczność braku likwidacji stanowiska służbowego skarżącej.
Ewentualnie nakazanie organowi, by przed podjęciem decyzji przeprowadził dowód z dokumentów, z których wynika organizacja pracy w jednostce na dzień 1 lipca 2020 r., która nastąpiła w wyniku likwidacji Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, w szczególności wykazu stanowisk w Wydziale Prewencji i Ruchu Drogowego sprzed jego sunięcia oraz wykaz organizacji pracy jednostki po 1 lipca 2020 r., a w szczególności Rozkazu Organizacyjnego Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z 21 maja 2020 r., Rozkazu Organizacyjnego Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z 29 maja 2020 r., Zarządzenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. z 21 maja 2020 r., oraz kart opisów stanowisk pracy w postaci zlikwidowanego stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego oraz stanowiska Zastępcy Prewencji na dzień 1 lipca 2020 r., na okoliczność braku likwidacji stanowiska służbowego skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej "p.p.s.a."), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego czy procesowego w stopniu istotnie wypływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie przepisu art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, zgodnie z którym "przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".
Skarga jest niezasadna.
Zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji (rozkazy personalne) zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
Zgodnie z jej art. 32 ust. 1, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBSP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Stosownie natomiast do treści art. 37a ustawy, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres:
- 1) poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy;
- 2) zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych w przepisach o związkach zawodowych;
- 3) delegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju lub za granicą.
Nie ulega wątpliwości, iż zastosowanie ww. trybu jest możliwe w zakresie kompetencji zakreślonych art. 32 ust. 1.
Treść art. 37a ustawy, a zwłaszcza użycie w nim słowa "można", wskazuje na to, iż podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ posiada swobodę działania i możliwość wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Uznaniowości nie można jednak utożsamiać z zupełną dowolnością i swobodą organu w tym zakresie.
Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Powszechnie aprobowany jest pogląd, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakres badania zgodności decyzji uznaniowej z prawem ogranicza się do sprawdzenia, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia (czy wyjaśniono wszelkie okoliczności sprawy, czy dowody oceniono zgodnie z art. 77 KPA i art. 80 KPA, czy wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, czy prawidłowo zinterpretowano przesłanki oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne). Sama możliwość podjęcia takiego działania przez przełożonych służyć ma należytemu zarządzaniu jednostką zmilitaryzowaną, wymagającą sprawnego mechanizmu dowodzenia, zapewniającego możliwość natychmiastowego reagowania na zaistniałe potrzeby. Osiągnięcie tego celu w realiach służby mundurowej, jaką jest Policja, wymaga niekiedy podejmowania decyzji personalnych o niezwłocznym skutku. Zastosowanie art. 37a ustawy nie jest uzależnione od spełnienia przesłanek skonkretyzowanych w przepisach prawa, lecz opiera się, na konstrukcji uznania administracyjnego.
Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie wypracowano zasady sądowej kontroli decyzji opartych na uznaniu administracyjnym. Można wskazać, że sądy administracyjne sprawują kontrolę decyzji uznaniowych pod względem: 1) przestrzegania przepisów o postępowaniu administracyjnym;
- 2) prawidłowości ustaleń faktycznych w świetle zgromadzonych dowodów;
- 3) prawidłowości oceny przesłanek załatwienia sprawy;
- 4) dopuszczalności stosowania danej instytucji prawnej;
- 5) dokonania wyboru w ramach wyznaczonych przepisami stosowanymi w sprawie;
- 6) adekwatności zastosowanego środka do okoliczności sprawy indywidualnej (por. J. Orłowski, Uznanie administracyjne w prawie podatkowym, Gdańsk 2005, s. 156 i 157). Ocena przez sądy administracyjne uznania administracyjnego nie polega na ocenie słuszności wybranego przez organ rozwiązania, lecz prawidłowości samego procesu decyzyjnego. Dokonując kontroli decyzji uznaniowych sąd może badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania, czy rozstrzygnięcie nie było dowolne oraz wszelkie te elementy, które w danym akcie nie wiążą się z luzem decyzyjnym pozostawionym organom przez ustawodawcę (T. Bigo, Kontrola uznania administracyjnego, "Sprawozdania Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego" 1959, nr 14A).
Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny sprowadza się tym samym w pierwszej kolejności do ustalenia przestrzegania przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym oraz prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w świetle przesłanek wynikających z prawa materialnego. Kontrola wiąże się z oceną, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono przepisy postępowania administracyjnego, a jeśli je naruszono, to czy w taki sposób, że mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie takiego stanu daje podstawę do uchylenia decyzji.
Sąd nie dokonuje natomiast oceny wydanego rozstrzygnięcia z punktu widzenia słuszności, czy sprawiedliwości, lecz sprawdza tylko, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany w całości, czy pojęcia nieostre zostały prawidłowo zinterpretowane, czy nie pominięto istotnych elementów przy ustalania stanu faktycznego oraz czy wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 12.10.2011 r., sygn. I OSK 474/11 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że "sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest kontrolą ograniczoną, nie obejmuje celowości wyboru przez organ administracji publicznej takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, ale ogranicza się do zbadania, czy wybór ten nie nosi cech dowolności.
Przedmiotem oceny sądu jest kwestia, czy organ zebrał w sprawie cały materiał dowodowy i dokonał wyboru sposobu jej rozstrzygnięcia po wszechstronnym rozważeniu okoliczności sprawy, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego". Inaczej określając, kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10).
Stwierdzenie, że decyzja nie jest dowolna, bo ma oparcie w zebranym materiale dowodowym i jego prawidłowej ocenie, wyklucza ingerencję sądu w swobodny wybór dokonany przez organ administracji.
I z taką sytuacją mamy doczyninia na gruncie niniejszej sprawy.
Podkreślenia wymaga, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i w odróżnieniu od stosunku pracy brak w nim cechy równości stron. Zgodnie z ustawą o Policji stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec zwierzchnika.
Stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy, stosunek służbowy funkcjonariusza Policji powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Osoba zgłaszająca się w myśl art. 25 ustawy dobrowolnie wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w Policji. Skarżąca, stosownie do art. 27 ustawy, złożył ślubowanie, a tym samym zobowiązał się do przestrzegania dyscypliny służbowej oraz wykonywania rozkazów i poleceń służbowych. Tak więc podejmując decyzję o wstąpieniu do służby w strukturach Policji i nawiązując stosunek służbowy, którego źródłem jest mianowanie, skarżący godził się na możliwość władczego działania swego przełożonego w zakresie wynikającym z tego stosunku, w tym na decyzje przełożonych w sprawach określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska.
Ponadto stosunek służbowy policjantów jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych, charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Przejawem tej szczególnej podległości służbowej są m.in. wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy, uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta ze stanowiska, przeniesienia z urzędu do służby w innej jednostce Policji czy mianowania na inne stanowisko służbowe.
Organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej, w analizowanym przypadku Komendy Powiatowej Policji w G..
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, organ w sposób przekonujący wykazał istnienie w sprawie interesu służby, związanego z polityką kadrową, wykonywaniem obowiązków i zadań ustawowych, poprzez podanie powodów i przyczyn, dla których zwalniając skarżącą z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego przeniósł ją do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji.
Jak wynika z zaskarżonej decyzji, powodem zwolnienia skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego likwidacja tego stanowiska. W uzasadnieniu decyzji wskazano nadto, że strona od 16 lutego do 9 lipca 2020 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim, a jej dotychczasowa absencja chorobowa dezorganizuje służbę w komórce organizacyjnej, w której pełni służbę.
W ocenie Sądu każda z tych dwóch przyczyn mogła stanowić samodzielną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca kwestionuje fakt likwidacji swojego stanowiska wskazując na, że jedynie zakres jej obowiązków został przeniesiony do zakresu nowo nazwanego stanowiska służbowego Zastępcy Wydziału Prewencji. W ocenie skarżącej to Ona powinna zostać mianowanana na to nowopowstałe stanowisko.
Sąd nie podziela takiej oceny.
Bezsprzecznie rozkazem organizacyjnym [...] z dnia 29 maja 2020r. doszło do zmian w strukturze organizacyjnej jednostki. W ocenie Sądu nie może być kwestionowane prawo kierownika jednostki do obsady stanowisk kierowniczych. Co do zasady, jest ono wyrazem zaufania przełożonego do osoby powoływanej i mieści się w granicach tzw. uznania administracyjnego. W judykaturze wielokrotnie wskazywano, że nawet umorzenie postępowania karnego lub uniewinnienie nie gwarantują pewności służby. W tym przypadku przełożony uznając, że policjant powinien nadal pełnić służbę, ma możliwość podjąć decyzję, że powinien on pełnić ją na stanowisku innym niż przez funkcjonariusza oczekiwane.
Jeśli chodzi o długotrwałą-nieobecność usprawiedliwioną zaświadczeniami lekarskimi, zdaniem Sądu nie jest konieczne wykazywanie dodatkowymi dowodami, tego, że ta nieobecność negatywnie wpływa na prawidłowe funkcjonowanie Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, a co za tym idzie na interes Policji. Konsekwencją nieobecności skarżącej w służbie jest nadmierne obciążenie zadaniami służbowymi innych policjantów. Zdaniem Sądu rzeczą oczywistą jest, że tak długa absencja musi negatywnie oddziaływać na właściwą organizację pracy. Ktoś bowiem musi wykonywać te obowiązku, które do tej pory spoczywały na skarżącej. Utrudnienia w funkcjonowaniu jednostki są szczególnie dotkliwe jeżeli ta nieobecność dotyczy osób na stanowiskach kierowniczych bowiem najczęściej trudno je zastąpić.
Z przyczyn wyżej wskazanych Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu dokumentów z których wynika organizacja pracy w jednostce na dzień 1 lipca 2020 r., która nastąpiła w wyniku likwidacji Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, w szczególności wykazu stanowisk w Wydziale Prewencji i Ruchu Drogowego sprzed jego usunięcia oraz wykaz organizacji pracy jednostki po 1 lipca 2020 r., a w szczególności Rozkazu Organizacyjnego Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z 21 maja 2020 r., Rozkazu Organizacyjnego Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z 29 maja 2020 r., Zarządzenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. z 21 maja 2020 r. oraz kart opisów stanowisk pracy w postaci zlikwidowanego stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego oraz stanowiska Zastępcy Prewencji na dzień 1 lipca 2020 r., na okoliczność braku likwidacji stanowiska służbowego skarżącej.
Okoliczność ta bowiem pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, która dotyczy skarżącej, zajmującej konkretne stanowisko i całokształtu okoliczności związanych jej z osobą.
Długotrwała absencja skarżącej w służbie plus likwidacja stanowiska skarżącej w pełni uzasadniały wydanie rozkazu personalnego na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy, a co za tym idzie, zarzut naruszenia tego przepisu uznać należy za nieuzasadniony.
W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko i wykazał, dlaczego interesowi służby należy przyznać prymat nad interesem skarżącej. Dlatego też za nieuzasadniony uznać należy także zarzut naruszenia przez organ przepisów procesowych, a mianowicie art. 7, 77 i 78 KPA.
Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).