Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzja z dnia [...] r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) i art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], odmawiającej przyznania świadczenia przedeme-rytalnego.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż [...] zarejestrowała się w Urzędzie Pracy w dniu [...]. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia [...] W dniu rejestracji udokumentowała 25 letni staż pracy.
W dniu [...] r. złożyła ona podanie o przyznanie świadczenia przedemerytalnego dołączając zaświadczenie z Akademii Rolniczej potwierdzające okres studiów.
Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił przyznania [...] świadczenia przedemerytalnego, wskazując, że nie osiągnęła wymaganego okresu uprawniającego do emerytury. Decyzją z dnia [...] r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając w uzasadnieniu, że strona posiada 30 -letni okres uprawniający do emerytury - wraz z okresem odbywania studiów. Organ I instancji skierował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o ustalenie wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego, w myśl przepisu art. 37k ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Organ rentowy wydał w dniu [...] r. decyzję odmowną, uzasadniając ją brakiem 30 - letniego okresu uprawniającego do emerytury i ustalając ten okres na 29 lat, 6 miesięcy i 25 dni. W uzasadnieniu tej decyzji organ rentowy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) okres nieskładkowy został w przedmiotowej sprawie ograniczony i przy okresie składkowym wynoszącym 22 lata, 2 miesiące i 4 dni wyniósł 7 lat, 4 miesiące i 21 dni. W myśl bowiem powołanego przepisu przy ustalaniu prawa do emerytury i renty oraz obliczaniu ich wysokości okresy nieskładkowe uwzględnia się w wymiarze nieprzekraczającym jednej trzeciej udowodnionych okresów składkowych. ZUS podkreślił ponadto, że okres studiów został policzony w wymiarze 4 lat, 10 miesięcy i 14 dni (od 1 października 1972 r. do 14 sierpnia 1977 r., ponieważ od dnia 15 sierpnia 1977 r. strona podjęła pracę). Skarżąca nie spełnia zatem przesłanek do przyznania jej świadczenia przedemerytalnego, określonych w art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Opierając się na powyższej decyzji ZUS organ I instancji uznał, iż skarżąca do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (tj. 17 grudnia 2003 r.) ukończyła 50 lat i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący 29 lat, 6 miesięcy i 25 dni, a zatem nie spełnia warunków do przyznania świadczenia. Tym razem organ odwoławczy podzielił to stanowisko, wskazując, iż w myśl przepisu 37k ust. 4 ustawy o zatrudnieniu o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do postępowania w sprawie ustalenia wysokości emerytury w sprawie ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postępowania w sprawie świadczeń emerytalnych.
Nie zgadzając się powyższą decyzją [...] zaskarżyła ją skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia.
Zaskarżanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 37k ust.1 pkt.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, art.6 ust 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczenia Społecznego oraz przepisów proceduralnych mających istotny wpływ na wynik sprawy - art. 6,7,9, 11 12, kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi wskazała, iż organ II instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w którym wskazywała, że Prezydent w uzasadnieniu faktycznym powołuje się na nieznaną i nie doręczoną jej "decyzję" ZUS-u. Jak wynika z treści decyzji organów administracyjnych obydwu instancji nie dokonywały one własnych ustaleń, a opierały się jedynie na nie znanym jej stanowisku ZUS-u. Treść decyzji Wojewody nie pozwala zweryfikować zajmowanego stanowiska. W szczególności dotyczy to braku informacji o podstawach i faktach, w oparciu o które organ II instancji przyjął wysokość okresu składkowego i nieskładkowego (22 lata 2 miesiące i 4 dni oraz 7 lat 4 miesiące i 21 dni). Brak informacji w tym zakresie uniemożliwia zajęcie stanowiska wobec, znanej jedynie organom administracji, decyzji ZUS-u. Takie postępowanie stanowi obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na wynik postępowania. Uniemożliwiono bowiem skarżącej dostarczenie stosownych dokumentów, wskazanie istotnych dla sprawy okoliczności bądź w ogóle wyrażenie poglądów dla obrony swych interesów.
Poprzez fakt nie doręczenia jej decyzji ZUS bądź też nie wyliczenia szczegółowo jakie okresy organ przyjmuje za okresy składkowe a jakie za nieskładkowe jej zarzuty są siłą rzeczy oparte na domysłach.
Organ I i II instancji najprawdopodobniej błędnie zaliczył do stażu pracy okres nauki w szkole wyższej w okresie krótszym niż 5 lat (a więc krótszym niż wymiar określony w programie studiów.
Błędnie też przyjęto, iż okres studiów należy traktować nie jako okres ubezpieczenia wskazany w art.6 ust.2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczenia Społecznego lecz jako okres wskazany w art.7 pkt 9 tej ustawy.
Powyższe uchybienia, zarówno poprzez fakt pozbawienia strony prawa do obrony swoich interesów, jak również poprzez błędne ustalenie okoliczności faktycznych prowadzące do naruszenia przepisów materialnych, spowodowały wydanie decyzji o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego, naruszającej art. 37k ust 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Odpowiadając na skargę Wojewoda zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zarzuty skargi są trafne.
Świadczenie przedemerytalne przyznawane na podstawie art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1995r. zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jest świadczeniem przyznawanym przez organ d/s zatrudnienia, który zobowiązany jest zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego /art. 7 i 77 § 1/ dokonać ustalenia stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania decyzji administracyjnej w danej sprawie.
W niniejszej sprawie ani organ I ani też II instancji nie dokonały ustaleń w zakresie spełnienia przez skarżącą przesłanek z art. 37 k ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałania bezrobociu, a w szczególności ustalenia posiadania przez skarżącą okresu uprawniającego do emerytury /czego wymaga powołany przepis/. Bezpodstawnie oparły się na stanowisku ZUS, któremu zgodnie z art. 37k ust.3 ustawy zlecone zostało jedynie wyliczenie hipotetycznej emerytury nie zaś ustalenia okresu uprawniającego do emerytury.
Kwestia ta należy w sprawie o świadczenie przedemerytalne do organu, który je przyznaje.
W dodatku - jak wynika z akt postępowania - decyzja ZUS, na której oparły się organy obu instancji również nie wskazuje które z okresów uprawniających do emerytury organ ten uznał i w jakim rozmiarze, których zaś nie uznał, i z jakiego powodu.
Zgodny jest tez z prawdą zarzut skarżącej, że owa decyzja ZUS nie została ani przez ten organ ani przez organ zatrudnienia skarżącej doręczona, co stanowiło naruszenie art. 37k ust.4 i 5 ustawy. Brak też dowodu, że skarżąca została przez organ I instancji w trybie art. 10 kpa powiadomiona o zebraniu materiału do wydania decyzji, co uniemożliwiło jej zajęcie stanowiska w sprawie. Zawiadomienie przez organ odwoławczy nie zmienia tego stanu rzeczy. Powyższe uchybienia naruszą przepisy art. 7, 8, 9 i 10 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym należało na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 /dalej ppsa/ zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uchylić.
Orzeczenie w pkt II oparte zostało na art. 152 ppsa.