Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 97 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.), podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na J.B. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za niedopełnienie obowiązku zwrotu licencji nr [...] udzielonej w dniu [...], a cofniętej decyzją z dnia [...] z uwagi na orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w K. zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na okres 5 lat.
W postanowieniu pouczono stronę, że przysługuje na nie prawo wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W dniu [...] J.B. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, kwestionując jego zasadność w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym w oparciu o art. 134 K.p.a., stwierdziło niedopuszczalność ww. zażalenia.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w zaskarżonym postanowieniu Prezydenta Miasta K. zawarto błędne pouczenie, bowiem w myśl przepisu art. 101 § 3 K.p.a. tylko na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania stronie służy zażalenie. Organ wyjaśnił, że brzmienie takie przepis wymienionego artykułu uzyskał w wyniku jego nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na skutek przedmiotowej zmiany wyeliminowano możliwość złożenia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, zaś strona może bronić swoich interesów w dalszym toku postępowania. Z tych też względów Kolegium orzekło o niedopuszczalności zażalenia uznając, że na tym etapie postępowania nie jest uprawnione do rozpatrywania, podniesionych w nim, merytorycznych zarzutów.
Pismem z dnia [...] J.B., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył wyżej wskazane postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. W skardze wniósł o uchylenie w całości postanowienia Kolegium oraz o dopuszczenie dowodów w postaci skargi złożonej do Sądu Najwyższego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. orzekającego o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej wobec J.B.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 97 § 2 w zw.
z art. 101 § 3 w zw. z art. 112 K.p.a. poprzez bezzasadne stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia, na skutek stwierdzenia, że na postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania zażalenie nie przysługuje, podczas gdy takie pouczenie zawierało doręczone skarżącemu postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] w sprawie podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
Strona powołując się na stanowisko judykatury (w tym wyroki NSA z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 840/10 i 29 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 211/07) podniosła, że złożenie środka zaskarżenia stosownie do otrzymanego postanowienia wywołuje skutki takie, jakby był wniesiony prawidłowo. Tak więc SKO powinno było rozpoznać zażalenie, a z uwagi na istnienie zagadnienia wstępnego, które podlega rozpoznaniu przez SN, przychylić się do poglądu strony co do istnienia podstaw do dalszego zawieszenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:
Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 101 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie przysługuje na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.
Nie ulega więc wątpliwości, że w obecnym stanie prawnym na postanowienie o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania nie przysługuje zażalenie.
Zdaniem Sądu błędne pouczenie zawarte w postanowieniu nie tworzy nowego stanu prawnego.
Trudno uznać aby błędne pouczenie organu mogło zastąpić przepis prawa i stworzyć nowy przepis, nieprzewidziany w obowiązujących przepisach prawa.
Art. 112 K.p.a. – chroni interes strony, stanowiąc, że nie może ona ponieść szkody z powodu zastosowania się do błędnego pouczenia, ale warunkiem zastosowania tego przepisu jest istnienie w porządku prawnym możliwości zaskarżenia danego aktu.
Sąd oddalił na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. wniosek dowodowy o dopuszczenie w charakterze dowodu, skargi do Sądu Najwyższego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K., ze względu na to, że uznał, iż nie przyczyni się to do wyjaśnienia istotnych wątpliwości albowiem takie w niniejszej sprawie nie występują.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.