Uzasadnienie
Pismem z [...] r. M. i E.K. wezwali Wojewodę [...] do uchylenia przepisów zawartych w rozporządzeniu Wojewody nr [...] w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego "[...]" (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 95, poz. 1777), jako niezgodnych z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) i z Konstytucją RP Powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do siedziby [...] Urzędu Wojewódzkiego [...] w dniu [...] r.
Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda, powołując się na art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przekazał pismo M. i E.K. dotyczące żądania uchylenia rozporządzenia nr [...] r. do Przewodniczącego Sejmiku Województwa [...] wyjaśniając w uzasadnieniu postanowienia, że z dniem [...] r. weszła w życie ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753), mocą której kompetencje w zakresie m.in. ustanawiania planu ochrony dla parku krajobrazowego przejął sejmik województwa. Postanowienie to doręczono E. i M.K.. Do siedziby Sejmiku Województwa [...] postanowienie wpłynęło w dniu [...] r.
Pismem z dnia [...] Zastępca Dyrektora Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] poinformował E.M.K., że brak jest uzasadnienia przyrodniczego oraz możliwości prawnej zmiany rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia [...] r. w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego "[...]". Pismo to doręczono skarżącym w dniu [...]r.
M.K. pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Sejmiku Województwa [...], w oparciu o art. 63 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, z wezwaniem o uchylenie niezgodnych z Konstytucją RP i ustawą o ochronie przyrody wyszczególnionych przepisów zawartych w rozporządzeniu Wojewody nr [...]r. w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego "[...]".
Uchwałą z dnia 22 czerwca 2010 r., nr XLII/504/10 Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego odmówił uchylenia rozporządzenia Wojewody Zachodnio-pomorskiego nr 113/06 z dnia 22 sierpnia 2006 r. w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla Szczecińskiego Parku Krajobrazowego "Puszcza Bukowa". Odpis ww. uchwały doręczono M.K. w dniu [...] r.
W dniu [...] r. M.K. sporządził skargę na rozporządzenia Wojewody nr [...] z dnia [...]. w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego "[...]", która wpłynęła do siedziby Sejmiku Województwa dnia [...] r. Kwestionowanemu rozporządzeniu M.K. zarzucił naruszenie jego interesu prawnego wynikającego z art. 64 § 3 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie prawa do dysponowania własnością pomimo braku ustawowej delegacji do takiego ograniczenia w przepisach, na podstawie których rozporządzenie zostało wydanie. Skarżący wyjaśnił, że na terenie objętym przepisami rozporządzenia posiada nieruchomości gruntowe o powierzchni ok. 90 ha.
Odpowiadając na skargę pełnomocnik Sejmiku Województwa [...] – radca prawny M.Ł, wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Za odrzuceniem skargi, w ocenie organu, przemawia fakt jej wniesienia z uchybieniem terminu, który winien być liczony w stosunku do pierwszego wezwania o usunięcie naruszenia prawa, które skarżący wniósł [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Przed rozpoznaniem zarzutów skargi obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy skarga jest dopuszczalna. Kontrola w tym zakresie obejmuje m.in. sprawdzenie, czy zachowany został tryb zaskarżenia danego aktu do sądu administracyjnego.
Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na rozporządzenie Wojewody w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego "[...]", opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr 95 pod poz. 1777, stanowiące niewątpliwie akt prawa miejscowego, mogło nastąpić po uprzednim, bezskutecznym wezwaniu organu, w tym przypadku Sejmiku Województwa [...], do usunięcia naruszenia prawa przez każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa - Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Zgodnie ze zmianą art. 19 ust. 6a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) wprowadzoną art. 21 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92 poz. 753), z dniem 1 sierpnia 2009 r. organem właściwym w sprawie ustanawiania oraz zmiany planu ochrony parku krajobrazowego stał się sejmik województwa.
W myśl art. 90 ust. 4 ww. ustawy o samorządzie województwa, w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym, co oznacza, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zarządzenie wojewody ustanawiające plan ochrony parku krajobrazowego wynosi 30 dni od dnia doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa albo w przypadku nieudzielenia odpowiedzi na to wezwanie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Fakt wniesienia przez dany pomiot wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wywołuje istotne skutki procesowe. Poza tym, że wniesienie takiego wezwania stanowi niezbędny element procedury, umożliwiający zaskarżenie określonego aktu do sądu administracyjnego oraz że wezwanie takie musi być bezskuteczne, to data doręczenia organowi wezwania powoduje rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wezwanie organu do samokontroli uchwały konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, i uchwałę będącą tego przyczyną. Organ, do którego wniesiono wezwanie, może w terminach przewidzianych do załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 35 k.p.a.) zmienić, uchylić uchwałę lub odmówić jej weryfikacji bądź też zachować się biernie, nie odpowiadając na wezwanie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu, podjętym w składzie siedmiu sędziów, z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 (ONSA 2003, nr 1, poz.
2) wyjaśniając instytucję wezwania do usunięcia naruszenia prawa na gruncie tożsamych rozwiązań przyjętych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zauważył, że instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie można traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. "Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów".
Podzielając w pełni przedstawioną argumentację i rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu prawa miejscowego (rozporządzenia, uchwały) jednokrotnie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że M.K. wraz z E.K. pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez rozporządzenie Wojewody nr [...] w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego "[...]", adresowane do Wojewody [...] złożyli pismem z [...] r. Wojewoda przekazał to wezwanie organowi właściwemu, tj. Sejmikowi Województwa [...], o czym M.E.K. zostali powiadomieni.
W ocenie Sądu, z chwilą wpłynięcia ww. wezwania do Sejmiku Województwa, tj. z dniem [...] r. należało wiązać skutek złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. To jednak oznaczało, że ewentualna skarga do Sądu na przedmiotowe rozporządzenie Wojewody, winna być wniesiona w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania albo w terminie 30 dni od otrzymania negatywnego stanowiska organu w tej kwestii, które winno przybrać formę uchwały. M.E.K w opisanym terminie sześćdziesięciu dni nie złożyli jednak do Sądu skargi na kwestionowane rozporządzenie.
Ponowne zaś wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...] r. skierowane przez M.K. tym razem bezpośrednio do Sejmiku Województwa [...], w związku z tym, że dotyczyło tego samego rozporządzenia, nie mogło być uznane za prawnie skuteczne, bowiem w świetle przedstawionej wyżej argumentacji, nie wywoływało skutków prawnych jako odrębne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Bez znaczenia pozostaje również zakres lub sposób sformułowanych w tym wezwaniu żądań.
Niedochowanie ustanowionego w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymogu wniesienia skargi w określonym terminie (trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa) skutkuje uznaniem skargi za niedopuszczalną i w konsekwencji jej odrzuceniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że złożona przez M.K. skarga z dnia [...] r. na rozporządzenie Wojewody nr [...]. w sprawie ustanowienia Planu ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego "[...]", wobec faktu wezwania przez skarżącego do usunięcia naruszenia, które trafiło do właściwego organu, tj. Sejmiku Województwa [...] w dniu [...], została wniesiona z uchybieniem terminu.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w wys. 300 zł orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.