Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. Nr[...], na podstawie art. 122 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (DZ.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), skierował E. W., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii B i C, na badania lekarskie z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Z akt administracyjnych sprawy wynikało, że Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] zawiadomił Starostę [...], iż w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego przeciwko E. W., podejrzanego poddano jednorazowemu badaniu sądowo- psychiatrycznemu, w wyniku którego biegli lekarze rozpoznali u badanego znaczne organiczne zaburzenia osobowości oraz Zespół Zależności Alkoholowej. Wyciąg z opinii został załączony do akt.
E. W odwołał się od decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] przedkładając organowi II instancji kartę informacyjną z pobytu w szpitalu na oddziale ogólnopsychiatrycznym w roku [...] oraz badania lekarzy psychiatrów i psychologa z lat [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt IISA/Sz 106/09 odrzucił skargę E. W..
Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. Nr[...], na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, cofnął E.W. uprawnienia kierowcy kategorii B i C nr prawa jazdy[...], nr druku[...], wydane dnia [...] r.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji, wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], E. W. zaprzeczył, że leczył się psychiatrycznie oraz że prowadził pojazd mechaniczny po spożyciu nadmiernej ilości alkoholu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [....] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium, powołując się na treść art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3-5, wskazało że przepis ten jest normą bezwzględnie obowiązującą, co oznacza, że organ nie ma możliwości działania w ramach uznania administracyjnego, lecz obowiązany jest wykonać dyspozycję wynikającą z powołanego przepisu.
Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty [...] w przedmiocie skierowania E. W. na badania lekarskie stała się ostateczna, a strona badań tych nie wykonała z powodu braku środków finansowych. E. W. podał, że [...] r. wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznanie zapomogi na pokrycie kosztów badań, jednakże organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w celu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
W ocenie Kolegium, organ I instancji słusznie nie wziął pod uwagę wniosku strony o przyznanie zapomogi na wykonanie badań, albowiem skierowanie na badania E.W. osobiście odebrał dnia [...] r., a decyzja w tym przedmiocie stała się ostateczna [..] r. E. W. do[...]. nie podejmował żadnych działań w celu wykonania badań lub uzyskania środków na ich wykonanie.
Organ stwierdził nadto, że zarzuty odwołania odnoszące się do decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie były rozpatrywane w odrębnym postępowaniu.
E. W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w Szczecinie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w[...].
Skarżący zakwestionował odebranie mu prawa jazdy a postępowanie prowadzone wobec jego osoby uznał za niesprawiedliwe. Podniósł, że wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznanie mu kwoty 300 złotych na badania lekarskie, jednakże wnioskowanej pomocy nie otrzymał.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną, zarzutami i wnioskami skargi.
Wniesiona skarga okazała się bezzasadna i podlega oddaleniu.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 140 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5.
Niesporne w sprawie jest, że E. W. ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. został skierowany na badania lekarskie na skutek otrzymania przez organ informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu.
Skarżący nie poddał się badaniom lekarskim w trybie określonym w decyzji z dnia [...] r., kwestionował natomiast zasadność ich przeprowadzenia twierdząc, iż nie leczył się psychiatrycznie oraz nie prowadził pojazdu jak to określił:
" po spożyciu nadmiernej ilości alkoholu".
Zauważyć w tym miejscu należy, że skierowanie na badanie lekarskie nie było i nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, a jedynie ma na celu wyjaśnienie wątpliwości lub zastrzeżeń, co może prowadzić zarówno do stwierdzenia, że nie istnieją przeciwwskazania do cofnięcia prawa jazdy, jak i że takie przeciwwskazania do cofnięcia prawa jazdy występują. Skarżący nie poddając się badaniom w istocie uniemożliwił wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości, co skutkowało wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i wydaniem decyzji w tej sprawie.
Podkreślić należy, że przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym, na podstawie którego cofnięto skarżącemu uprawnienia ma charakter bezwzględnie obowiązujący a decyzja wydawana przez starostę na jego podstawie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, jeżeli zaistnieją okoliczności przewidziane w tym przepisie.
Cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów ma charakter prewencyjny, zabezpieczający, na co wskazują przyczyny uzasadniające decyzję o cofnięciu. Objęte są nimi sytuacje, w których jest prawdopodobne, że kierowca - ze względu na stan zdrowia - nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę (por. R.A Stefański: Prawo o ruchu drogowym, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005).
Podnoszona przez skarżącego kwestia braku środków finansowych na przeprowadzenie badań lekarskich nie ma w tej sprawie znaczenia prawnego, albowiem Sąd w tym postępowaniu nie badał motywów, dla których skarżący badaniom się nie poddał. Znamienne jest jednak to, że skarżący podjął starania o pozyskanie środków z pomocy społecznej na pokrycie kosztów badań po ostatecznym zakończeniu postępowania na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym i pomocy tej nie otrzymał.
Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa i w wyczerpujący sposób wyjaśnił podstawy swojego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.
O wynagrodzeniu dla adwokata ustanowionego w ramach prawa pomocy, Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 250 powołanej ustawy i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).