Uzasadnienie
Spółka A. z o.o. z siedzibą w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., nr[...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 - 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.
W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie zawierał uzasadnienia.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę zwrócił uwagę, że przedmiotowa decyzja nie podlega wykonaniu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja ostateczna nakładająca na skarżącą Spółkę karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1-6 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 93 ust. 2 tej ustawy, decyzja ostateczna nakładająca karę pieniężna na podstawie art. 92a ust. 1 staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:
- 1) odrzucenia skargi,
- 2) cofnięcia skargi, lub
- 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Z przepisu tego wynika, że do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego, organ nie może przystąpić do egzekucji zaskarżonej decyzji ostatecznej. Decyzja taka nie podlega zatem wykonaniu z mocy prawa. W tej sytuacji nie ma możliwości uwzględnienia wniosku strony o udzielenie ochrony tymczasowej na mocy orzeczenia Sądu. Brak przymiotu wykonalności decyzji uzasadnia oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por.: postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 898/14, Lex nr 1628830).
W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak na wstępie.