Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. wydał w dniu 14 lipca 2020 r. decyzję nr [...], po rozpoznaniu wniosku W. S. (dalej "inwestor") z 4 marca 2020 r., w której ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku usługowego o pomieszczenia mieszkalne wraz tarasem na terenie działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w K..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania H. C. (dalej "skarżąca") wydało w dniu 15 października 2020 r. decyzję nr [...], w której uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 14 lipca 2020 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Następnie organ I instancji wydał w dniu 30 czerwca 2022 r. decyzję nr [...], po rozpoznaniu wniosku inwestora z 15 marca 2022 r., zmieniającego jego wniosek z 4 marca 2020 r. na zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na mieszkalny jednorodzinny wraz z nadbudową o jedną kondygnację z dopuszczeniem lokalu usługowego o powierzchni do 30% powierzchni całkowitej budynku na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., w której ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na mieszkalny jednorodzinny wraz z jego nadbudową oraz urządzeniami budowalnymi na terenie działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w K..
Skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji.
Organ odwoławczy wydał w dniu 28 października 2022 r. decyzję nr [...], w której uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
W piśmie z 7 listopada 2022 r. skarżąca zwróciła uwagę organowi odwoławczemu, że ww. decyzja jest sprzeczna wewnętrznie.
Organ odwoławczy wydał w dniu 7 listopada 2022 r. na podstawie art. 113 § 1, art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej "K.p.a") postanowienie nr [...], w którym sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską we własnej decyzji z dnia 28 października 2022 r. nr [...] przez wskazanie na stronie 1 decyzji po słowach "na posiedzeniu w dniu 28 października 2022 r.
orzeka:
" zamiast: "uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji", powinno być: "utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję".
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy uznał, że decyzja z dnia 28 października 2022 r. zawiera oczywisty błąd w sentencji rozstrzygnięcia. Zestawienie sentencji decyzji z podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz spójnym z podstawą materialnoprawną uzasadnieniem rozstrzygnięcia oraz pouczeniem zawartym w decyzji oraz protokołem z posiedzenia Kolegium, w ocenie organu odwoławczego, pozwoliło na bezsprzeczne ustalenie, że zawarty w decyzji zapis stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Zdaniem organu odwoławczego, art. 113 § 1 K.p.a. może mieć zastosowanie do każdego elementu decyzji.
Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 113 § 1 K.p.a., art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a. przez brak możliwości sprostowania sentencji decyzji wydanej przez organ w tym trybie. Skarżąca wniosła również o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia.
Organ odwoławczy wydał w dniu 13 września 2023 r. postanowienie nr [...], w którym utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 7 listopada 2022 r.
Organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny w sprawie oraz treść art. 113 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie zaistniała oczywista omyłka pisarska w postaci błędnego zapisu rozstrzygnięcia decyzji. Rozstrzygnięcie widniejące w sentencji decyzji z dnia 28 października 2022 r. jest niespójne z pozostałymi elementami decyzji, tj. powołaną podstawą prawną, treścią uzasadnienia oraz pouczeniem, a także protokołem z posiedzenia Kolegium z 28 października 2022 r.
Z tych względów organ odwoławczy uznał, że wydanie postanowienia z 7 listopada 2022 r. było uzasadnione. Organ odwoławczy odniósł się do wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia i wskazał, że nie jest możliwe wstrzymanie postanowienia, które nie podlega wykonaniu, a do takich należy zaskarżone postanowienie.
Skarżąca złożyła skargę na ww. postanowienie i wniosła o stwierdzenie nieważności wydanych postanowień przez organ administracji w obu instancjach lub o ich uchylenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuciła organowi naruszenie:
- 1. art. 113 § 1 K.p.a., przez jego zastosowanie w odniesieniu do błędu SKO, który w żadnym wypadku nie może zostać zakwalifikowany jako oczywista omyłka;
- 2. art. 6 i 7 K.p.a., przez sprostowanie ciężkiej wady tkwiącej w decyzji administracyjnej w drodze postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki, co stanowi oczywiste naruszenie podstawowej zasady ogólnej postępowania administracyjnego, jaką jest zasada praworządności z której wynika przede wszystkim, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a co więcej stoją na straży praworządności.
W odpowiedz na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z 5 lutego 2024 r. uczestnik postępowania W. S. wniósł o oddalenie skargi, gdyż w jego ocenie, skarżąca świadomie przedłuża postępowanie, przez co on nie może przystąpić do realizacji inwestycji, mimo, iż posiada zgodę pozostałych sąsiadów.
Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:
Spór dotyczy możliwości sprostowania sentencji wydanej decyzji na podstawie art. 113 § 1 K.p.a.
Zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Rolą ww. przepisu jest stworzenie organowi administracji możliwości rektyfikacji decyzji w postaci usunięcia nieistotnych wad decyzji oraz sprecyzowania jej treści.
Jednakże jednolicie w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia wydanej decyzji. Rozbieżność między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji należy zakwalifikować do omyłki istotnej, która nie podlega naprawieniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a.
Okoliczności stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania nie mogą być zakwalifikowane jako błąd lub omyłka w rozumieniu komentowanego przepisu i nie jest możliwe ich sprostowanie w trybie tego przepisu.
(Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el do art. 113; Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el do art. 113 oraz przywołane tam orzeczenia sądów administracyjnych).
Jak wynikał z akt, organ odwoławczy dokonał zmiany sentencji wydanej przez siebie decyzji z dnia 28 października 2022 r. w trybie sprostowania omyłki, czym dopuścił się naruszenia art. 113 § 1 K.p.a.
W ocenie Sądu, wobec zaistnienia rozbieżności między sentencją decyzji z dnia 28 października 2022 r. a jej uzasadnieniem organ odwoławczy winien rozważyć z urzędu wszczęcie postępowania w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu postanowień wydanych przez organ odwoławczy w obu instancjach.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).
Na rzecz skarżącej od organu odwoławczego zasądzono kwotę 597 zł tytułem poniesionych kosztów sądowych, w tym 100 zł - wpisu, 480 zł – wynagrodzenia pełnomocnika i 17 zł- opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa.