Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., decyzją A, wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. - B, i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Swoją decyzją organ pierwszej instancji nakazał E. i G. W. doprowadzenie wybudowanego na działce X, zlokalizowanej przy ul. A. w S., budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, będącego w nieodpowiednim stanie technicznym na skutek naruszenia wymaganej przepisami odległości, poprzez wybudowanie w ganku ściany z otworami w stosunku do granicy pomiędzy działką X i Y, do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi, w terminie do dnia 31 października 2008 r.
Z uzasadnienia powołanej wyżej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. wynika, co następuje:
Starosta S., decyzją C, udzielił D. i W. Z. pozwolenia na budowę pięciu segmentów mieszkalnych z garażami i przyłączami, posadowionych w zabudowie szeregowej na działkach X i Z, zlokalizowanych przy ul. N. (obecnie A.) w S. Inwestorzy kilkakrotnie występowali z wnioskiem o zmianę powyższej decyzji. Decyzją D, została zatwierdzona ostatnia zmiana, polegająca na przeprojektowaniu ganków od strony południowej obiektu poprzez pomniejszenie wystających elementów obiektu (wykuszów) z uwagi na zbliżenie się do granicy działki sąsiedniej na odległość mniejszą niż wymagane 4 metry.
Decyzją E, Starosta S. przeniósł na E. i G. W. obowiązek wynikający z decyzji C w części dotyczącej jednego segmentu. W dniu 26 czerwca 2002 r. nowi inwestorzy otrzymali zaświadczenie właściwego organu o możliwości przystąpienia do użytkowania wzniesionego obiektu budowlanego.
W związku z powstałą zabudową na działce X - władający sąsiednią działką Y – J. H. wielokrotnie podnosił problem nierespektowania postanowień określonych decyzją z D, dotyczących zachowania wymaganej odległości od granicy działki.
W dniu 14 listopada 2006 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., w celu weryfikacji powyższych zarzutów, przeprowadził wizję lokalną przedmiotowego budynku, w wyniku której ustalono, że ganki od strony południowej w segmentach mieszkalnych posiadają drzwi balkonowe. Ponadto, na podstawie szkicu posadowienia budynku sporządzonego przez geodetę, ustalono, że odległość ściany z otworem drzwiowym w ganku od strony południowej segmentu nr 4, posadowionego na działce X, w stosunku do granicy działki sąsiedniej
Y wynosi odpowiednio 3,72 m i 3,70 m.
Mając powyższe na uwadze, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., decyzją B, powołując się na art. 66 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, nakazał E. i G. W. doprowadzenie przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi, w terminie do dnia 31 października 2008 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji E. i G. W. wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego, ze względu na to, że budowa przedmiotowego budynku prowadzona była zgodnie z wymogami prawa. Dodatkowo wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. zlikwidowanie otworów okiennych, może narazić strony na poważne straty materialne i spowodować "obniżenie komfortu bytowania".
W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji A Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe, jednakże w decyzji brak jest określenia konkretnych robót budowlanych, jakie właściciel winien wykonać w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem – warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, co wymaga ponownego przeanalizowania sprawy w celu określenia wiążących ustaleń, co do sposobu rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Organ odwoławczy wskazał ponadto, że nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nakłada się na właściciela przedmiotowego obiektu – w rozpatrywanej sprawie na odwołujących się – niezależnie od tego, kto i kiedy przyczynił się do ich powstania. Ewentualnych roszczeń odwołujący się będą mogli dochodzić od pozostałych uczestników procesu budowlanego na drodze postępowania cywilnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. E. I G. W. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że prowadzenie postępowania mającego na celu doprowadzenie przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem byłoby zasadne w stosunku do budynku wybudowanego samowolnie, lecz nie do budynku, który został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i którego budowa została zgodnie z prawem zakończona. W ocenie skarżących osobom, które poniosły ewentualne szkody w wyniku nieprawidłowej lokalizacji budynku, powinno przysługiwać stosowne odszkodowanie, lecz nie jest zasadne wzruszenie zakończonego procesu budowlanego.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny powołany jest do sprawowania, w zakresie swojej właściwości, kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, co oznacza kontrolę prawidłowości stosowania prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania oznacza to konieczność przeprowadzenia oceny czynności postępowania wyjaśniającego i dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych oraz prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego.
W ocenie Sądu, skarga jest zasadna, bowiem zarówno w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., jak i w uchylającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik.
Stosownie do treści przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
W rozpatrywanej sprawie organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego, w wyniku ustalenia na podstawie przeprowadzonych oględzin, że budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej, należący do skarżących, jest w nieodpowiednim stanie technicznym na skutek naruszenia wymaganej przepisami odległości w stosunku do granicy działki sąsiedniej, powołując się na art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, decyzją nałożył na skarżących obowiązek doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi w terminie do dnia 31 października 2008 r. Organ administracji publicznej wyższego stopnia, uznając za słuszne stanowisko zawarte w powyższej decyzji, co do konieczności doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, stwierdził, że w decyzji brak jest jednak określenia konkretnych robót budowlanych, jakie właściciel winien w tym celu wykonać, i, mając powyższe na uwadze, uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że przedmiotowy budynek został wybudowany w oparciu o decyzję Starosty S. o pozwoleniu na budowę C, zmienioną decyzjami: F, G oraz D. Tą ostatnią, organ zmienił decyzję C ze względu na to, że w trakcie budowy nastąpiła zmiana usytuowania budynku poprzez zbliżenie do granicy działki sąsiedniej na odległość mniejszą niż wymagane 4 m.
Z akt administracyjnych nie wynika natomiast, ażeby w toku postępowania organy dokonały ustaleń, czy projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku wraz z kolejnymi dokumentacjami zamiennymi, został sporządzony zgodnie z obowiązującymi na dzień jego opracowania przepisami, oraz czy przedmiotowy budynek został wybudowany zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, a każdym razie czynność ta nie znalazła odzwierciedlenia w wydanych decyzjach.
Przyjąć należy, że w sytuacji realizacji obiektu budowlanego w oparciu o pozwolenie na budowę, jednakże z istotnymi odstępstwami od tego pozwolenia, niedopuszczalne jest orzekanie, w oparciu o art. 66 ust. 1, o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości. Istotne odstępstwa od pozwolenia na budowę wymagają bowiem przeprowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane.
Powyższe oznacza, że w rozpatrywanej sprawie konieczne jest przeprowadzenie dowodu na okoliczność zgodności realizacji przedmiotowego budynku z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją C. W tym celu należałoby uzupełnić akta administracyjne o projekt budowlany oraz o zamienną dokumentację budowlaną, zawierającą zakres wprowadzonych zmian w projekcie, a następnie porównać ustalenia projektu i zmian w projekcie ze stanem faktycznym przedmiotowego budynku. Dopiero w następstwie tych czynności będzie można ustalić, czy doszło do istotnych odstępstw od projektu, czy też takie odstępstwa nie mają miejsca.
W razie stwierdzenia, że doszło do istotnych odstępstw od projektu powinna zostać wszczęta procedura legalizacyjna na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, jeżeli natomiast organy jednoznacznie ustalą, że budowa przedmiotowego budynku nie była połączona z istotnymi odstępstwami od projektu to przedmiotem badania będzie stan techniczny budynku. Stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu powinno zostać udokumentowane wynikami kontroli jego stanu technicznego, a zakres stwierdzonych nieprawidłowości nakazanych do usunięcia powinien zostać określony bezpośrednio w treści decyzji wydanej w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.
W związku z brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i naruszeniem tym samym art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszeniem art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.