Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Starosta D. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art.2 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz.415 z późn. zm.) orzekł o utracie przez Z. W. z dniem [...] statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku.
Rozpatrując odwołanie Z. W. od ww. decyzji, Wojewoda Z. postanowieniem z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził, że wniesione ono zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. i pozostawił je bez rozpatrzenia.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzja Starosty D. doręczona została Z. W. w dniu [...], zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu [...], natomiast odwołanie nadane zostało w placówce pocztowej w dniu [...], tj. po terminie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Z. W., potwierdziła fakt wniesienia odwołania po terminie, jednakże w Jej ocenie pomimo tego winno ono zostać rozpoznane. W dalszej części skarżąca odniosła się do decyzji Starosty Drawskiego, pozbawiającej Ją statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z tego tytułu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, dlatego też Sąd nie może odnieść się do tych zarzutów skargi, które w istocie dotyczą zasadności pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z tego tytułu.
Oceniając we wskazanym zakresie zaskarżone postanowienie, Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszono nim przepisów prawa, a tylko taka sytuacja może stanowić podstawę do uchylenia rozstrzygnięcia organu administracji zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a.
Zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji administracyjnej. Termin określony w tym przepisie jest terminem prekluzyjnym dla strony, a zatem jego uchybienie powoduje, że czynność prawna podjęta przez stronę po jego upływie jest bezskuteczna. Warunkiem skuteczności czynności prawnej – wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany zatem jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie wydając postanowienie przewidziane w art. 134 K.p.a., chyba, że strona stosownie do art. 58 i następnych K.p.a. prosi o przywrócenie uchybionego terminu i wniosek ten zostanie uwzględniony.
W rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji została doręczona Z. W. w dniu [...], co potwierdza załączone do akt zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji. W tej sytuacji termin do wniesienia odwołania od decyzji Starosty D. z dnia [...] upłynął w dniu [...]. Tymczasem odwołanie skarżącej zostało wniesione w dniu [...] – data stempla pocztowego, co oznacza, że zostało ono wniesione po upływie terminu do jego wniesienia.
Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji prawidłowo pouczył stronę o środku odwoławczym i trybie jego wnoszenia. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W tej sytuacji zaskarżone postanowienie należy uznać za prawidłowe. Skarga zaś nie mogła zostać uwzględniona.
Mając powyższe na uwadze Sąd – z mocy przepisu art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.