Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wnioskiem z dnia 28 września 2007 r. Z.K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...(, w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
Postanowieniem z dnia (...(wydanym w oparciu o art. 254 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w osobie referendarza sądowego, odmówił Z.K. przyznania prawa pomocy.
W dniu 15 listopada 2007 r. Z.K. złożył sprzeciw od w/w postanowienia jednocześnie modyfikując zakres wnioskowanego prawa pomocy tylko do zwolnienia od kosztów postępowania.
Wezwaniem z dnia 29 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zobowiązał skarżącego do złożenia zaświadczenia o sytuacji rodzinnej, w tym liczby osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym oraz dowodów potwierdzających aktualne wydatki ponoszone przez skarżącego.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedłożył rachunek i paragon na zakup lekarstw, potwierdzenie wysokości uzyskiwanej renty oraz otrzymywanej przez matkę emerytury wyjaśniając, że z zamieszkałą wspólnie w domu siostrą "nie ma nic wspólnego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje:
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określanej w dalszej części uzasadnienia skrótem "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Postanowienie z dnia (...(zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 listopada 2007 r., zatem wniesienie przezeń sprzeciwu w dniu 15 listopada 2007 r. (data stempla pocztowego) należało uznać jako dokonane z zachowaniem ustawowego terminu (art. 259 § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla siebie i rodziny.
Oznacza to, że instytucja zwolnienia od kosztów ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy Z.K. podał, że jego dochód stanowi renta z tytułu niezdolności do pracy. Z tego tytułu uzyskuje miesięcznie (...(, bowiem (...(jest potrącane na alimenty w związku z zajęciem komorniczym. Skarżący wyjaśnił, że zamieszkuje wraz z siostrą, z którą Go nic nie łączy, oraz z matką uzyskującą emeryturę w wys. (...(brutto. Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że Z.K. nie posiada przedmiotów wartościowych, nieruchomości lub jakichkolwiek oszczędności. Ponadto, według przedłożonych dokumentów, tj. paragonu fiskalnego oraz faktury dotyczących zakupu leków wynika, iż w grudniu 2007 r. przeznaczył na ten cel kwotę (...(.
W ocenie Sądu, wskazana we wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuacja materialna skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący niewątpliwie posiada bardzo ograniczone środki finansowe, których źródłem jest renta z tytułu niezdolności do pracy częściowo zajęta przez komornika sądowego. Nawet przy uwzględnieniu dochodu wspólnie ze skarżącym zamieszkującej matki, kwota pozostająca miesięcznie do dyspozycji skarżącego jest skromna i niewątpliwie poniesienie wydatku w wys. (...(tytułem uiszczenia wpisu od skargi, będzie istotnym uszczerbkiem dla skarżącego i wspólnie z nim gospodarującej matki. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, że wniosek Z.K. o zwolnienie Go od kosztów postępowania sądowego jest uzasadniony.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w petitum postanowienia.