Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił jako niedopuszczalną skargę G. B. na czynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie wykluczenia z postępowania rekrutacyjnego na wolne stanowisko urzędnicze.
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt II SPP/Sz 24/20 skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. wyznaczył pełnomocnikiem skarżącego radcę prawnego M. F. w dniu 13 marca 2020 r.
W dniu 29 maja 2020 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się o udostępnienie akt sprawy w systemie teleinformatycznym Sądu.
W dniu 4 czerwca 2020 r. pełnomocnik skarżącego nadał w urzędzie pocztowym pismo informujące, że skarżący zrezygnował z wnoszenia skargi kasacyjnej i zwolnił go z tego obowiązku. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w wysokości stawki minimalnej oraz zwrot poniesionych wydatków w kwocie [...]zł, na które składa się opłata pocztowa za nadanie zawiadomienia do skarżącego oraz opłata pocztowa za nadanie pisma z 4 czerwca 2020 r. (2 x [...] zł). Do pisma pełnomocnik dołączył oświadczenie skarżącego o rezygnacji z wnoszenia skargi kasacyjnej oraz dowód nadania do skarżącego przesyłki poleconej w dniu 20 marca 2020 r.
Stosownie do art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy, określa – mające zastosowanie w sprawie z mocy art. 250 p.p.s.a. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68).
Z przepisów ww. rozporządzenia (§ 21 ust. 1 pkt 2) wynika, że w drugiej instancji opłata dla radcy prawnego z urzędu przysługuje za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz za udział w postępowaniu zażaleniowym. Innych opłat należnych radcy prawnemu z urzędu w drugiej instancji rozporządzenie nie przewiduje.
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącego został wyznaczony po odrzuceniu skargi, jednakże nie wniósł skargi kasacyjnej i nie złożył opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Tym samym nie dokonał żadnej czynności procesowej, z dokonaniem której przepisy rozporządzenia łączą obowiązek przyznania wynagrodzenia. Złożenie oświadczenia, że w porozumieniu ze skarżącym pełnomocnik rezygnuje z wnoszenia skargi kasacyjnej nie oznacza, że pomoc prawna została udzielona w sposób uzasadniający przyznanie wynagrodzenia. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyznania opłaty za udzieloną pomoc prawną, ponieważ w sprawie nie zostały podjęte czynności procesowe uzasadniające przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia.
Natomiast wniosek o zwrot udokumentowanych wydatków należało uwzględnić.
Z tego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.