Uzasadnienie
T. J. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] uzupełnioną postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] r., nr [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie. Kwestionowanej decyzji ZWINB z dnia [...]. zarzucił, iż obarczona jest ona wadą niewykonalności, ponieważ organ nie określił dokładnego terminu wykonania nałożonych obowiązków, ponadto w dacie jej wydania niemożliwe było wykonanie obowiązku przedłożenia opinii o zgodności realizowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W dalszej części, odnosząc się do wydanego z jego wniosku postanowienia ZWINB z dnia [...] r. w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji ZWINB z dnia [...] r. zarzucił, że jego treść prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia decyzji i powoduje sprzeczność pomiędzy tym rozstrzygnięciem, a treścią samej decyzji, co stanowi rażące naruszenie art. 113 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Przedmiotem niniejszej skargi skarżący uczynił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie wyjaśnioną, co do jej treści, postanowieniem tego organu z dnia [...] r., nr [..].
Zgodnie z art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz.
23) dalej "K.p.a." organ, który wydał decyzję na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnia w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji. Dokonywanie wyjaśnienia decyzji sprawia, że w obrocie prawnym funkcjonuje pierwotna decyzja wraz z postanowieniem wydanym w trybie art. 113 K.p.a.
Art. 113 § 2 K.p.a. nie stanowi instrumentu, który mógłby prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, bądź powodować zmianę merytoryczną rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może być ani konkurencją, ani alternatywą dla merytorycznego określania praw, czy obowiązków strony na podstawie prawa materialnego. W przeciwnym wypadku wyjaśnienie w trybie art. 113 § 2 K.p.a. byłoby prostym sposobem ominięcia skutków bezskutecznego upływu terminu do wniesienia odwołania, a co za tym idzie – podważenia trwałości decyzji ostatecznych.(art. 16 K.p.a.)
Instytucja wyjaśnienia o której mowa w powołanym przepisie nie zastępuje również kontroli legalności decyzji administracyjnej, która musi być zainicjowana innymi środkami. Z powyższej możliwości skarżący już skorzystał.
W sprawie ze skargi T. J. na Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. i skarga została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Sz 876/02.
Prawomocne oddalenie skargi przez Sąd zamknęło drogę do kwestionowania legalności tej decyzji. Natomiast wyjaśnienie treści decyzji w trybie art. 113 § 2 K.p.a., nie otwiera, wbrew temu co zdaje się sądzić skarżący, drogi do ponownego zaskarżenia takiej decyzji do Sądu.
Wobec tego, że zachodzi tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 876/02 i w sprawie niniejszej, to skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a. należało odrzucić. O zwrocie skarżącemu wpisu orzeczono na podstawie art. art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.