Uzasadnienie
P. K. w dniu 16 sierpnia 2017 r. wniósł (złożył osobiście w siedzibie organu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewody Z. z [...] uchylającą decyzję Starosty G. z dnia [...] w przedmiocie zobowiązania R. R. właściciela nieruchomości działki nr [...] położonej w obrębie S. P., gmina M. do udostępnienia części tej nieruchomości w celu wykonania przez Spółkę A. prac remontowo-konserwacyjnych związanych z wymianą uszkodzonego słupa napowietrznej linii elektroenergetycznej.
Zaskarżona decyzja została doręczona P. K. (występującemu w postępowaniu administracyjnym jako pełnomocnik zobowiązanego) w dniu 13 lipca 2017 r. – co wynika z akt administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, albowiem skarga została wniesiona po terminie.
Wobec tego, że z treści skargi nie wynika jednoznacznie, czy nadal P. K. występuję w imieniu ww. zobowiązanego i wnosi skargę jako jego pełnomocnik, czy też skargę wniósł w imieniu własnym, określając się w jej treści jako właściciel działki, Przewodniczący Wydziału zobowiązał P. K. do wskazania w czyim imieniu wnosi skargę, pod rygorem uznania, iż wnosi ją w imieniu własnym. Jednocześnie poinformowano P. K. o treści art. 35 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) i wezwano do wskazania, czy należy do kręgu osób, które mogą być pełnomocnikami strony w postępowaniu sądowym, zgodnie z tym przepisem – w terminie 7 dni.
Zobowiązanie zostało doręczone P. K. w dniu 6 września 2017 r.
W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe Przewodniczący Wydziału ustalił, że P. K. jest skarżącym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wniesienie skargi w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Stosownie do art. 83 § 1 p.p.s.a, terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (§ 2). Oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (§ 3). To samo dotyczy złożenia pisma przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego oraz przez członka załogi polskiego statku morskiego u kapitana statku (art. 83 § 4).
Jak wynika z akt sprawy decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 13 lipca 2017 r. Tak więc zgodnie z procedurą sądowoadministracyjną, skargę na przedmiotową decyzję należało wnieść (nadać, złożyć) do Sądu za pośrednictwem organu, który ją wydał w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, czyli do dnia 12 sierpnia 2017 r., a skoro ostatni dzień do wniesienia skargi przypadał na sobotę (dzień wolny od pracy) to skargę należało złożyć najpóźniej w dniu 14 sierpnia 2017 r. (poniedziałek). Natomiast z dokumentów sprawy wynika, że skarżący wniósł skargę do Sądu w dniu 16 sierpnia 2017 r., albowiem w tym dniu złożył ją osobiście w siedzibie organu.
W świetle zaistniałych okoliczności Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona do WSA w Szczecinie z uchybieniem ustawowego terminu, a zatem jest niedopuszczalna i nie podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł na wstępie o odrzuceniu skargi.