Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia Burmistrza B. pasa drogowego.
Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją B. złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której jednocześnie zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że wykonanie nałożonego zobowiązania, z uwagi na wysokość kary oraz wątpliwości co do kompetencji organu administracji publicznej w zakresie uprawnienia do wydania zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej. Kara pieniężna w kwocie [...] zł stanowi dotkliwą sankcję finansową, która wpłynie w istotny sposób na kondycję finansową spółdzielni. Skarżąca podała, że posiada wymagalne zobowiązania finansowe, których konieczność zaspokojenia nie pozwala na uiszczenie kary w tej wysokości bez poważnego uszczerbku dla budżetu S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl przepisu art. 61 § 3 cytowanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niewątpliwie nie można uznać za wystarczające w tej mierze, ogólne powołanie się na bliżej nieokreślone zobowiązania finansowe, których konieczność zaspokojenia nie pozwala na uiszczenie kary. Skarżąca powinna wyjaśnić na czym polega niebezpieczeństwo powstania poważnych i nieodwracalnych zakłóceń w funkcjonowaniu oraz dotychczasowej działalności S., a także przedstawić na potwierdzenie powyższego dokumenty dotyczące jej sytuacji finansowej i majątkowej.
Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347).
Oceniając zasadność wniosku skarżącej, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem S. nie przedstawiła żadnych okoliczności faktycznych, mogących świadczyć o istniejącej potencjalnie możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała ogólnie na posiadane zobowiązania finansowe jednak ani nie sprecyzowała o jakiego rodzaju zobowiązania chodzi ani nie przedłożyła dokumentów, z których wynikałaby jej kondycja finansowa ani też jaki wpływ na nią będzie miało wykonanie decyzji.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że podnoszone przez skarżącą argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń, wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd z urzędu również nie dostrzegł żadnych okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie przedmiotowego wniosku.
Z tych względów orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.