Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 57 ust. 7, art. 59 f ust. 1-3, art. 59 g i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia M. i H. Ż. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], znak: [...] o nałożeniu na ww. kary w wysokości 10.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w U. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Na wyżej opisane postanowienie organu II instancji M. i H. Ż. pismem z dnia [...] wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Jednocześnie w skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając złożony wniosek skarżący podnieśli, że w obliczu nadchodzącej zimy i związanych z nią wydatków na zakup opału uiszczenie kary w wysokości 10.000 zł sprawi, że znajdą się oni w katastrofalnej sytuacji finansowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądowi znany jest z urzędu fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 września 2007 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 568/06 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 59 f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), ustalający podstawę naliczania wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz czy art. 57 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
W związku z tym, że przepisy art. 57 ust. 7 oraz art. 59 f ust. 1 ustawy
- – Prawo budowlane stanowiły podstawę wydania postanowienia organu odwoławczego oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.), albowiem rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności wskazanych przepisów z Konstytucją RP będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie także w niniejszej sprawie.
Nadto Sąd stwierdził, że okoliczności sprawy, a w tym wysokość nałożonej na M. i H. Ż. kary pieniężnej (10.000 zł) wskazują na możliwość wyrządzenia skarżącym znaczącej szkody, zatem przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (pkt 1 sentencji), a rozstrzygnięcie w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego wydał w oparciu o art. 125 § 1 i art. 131 P.p.s.a (pkt 2 sentencji).