Uzasadnienie
W dniu 28 lipca 2016 r. skarżący M. C.-S. i P. S. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na uchwałę Rady Gminy w Gryfinie z dnia 29 grudnia 2011 r., Nr XV/145/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębach: Żórawie, Żórawki, Pniewo, Bartkowo gminy Gryfino.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446), dalej "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że skarżący poprzedzili skargę wezwaniem z dnia 10 czerwca 2016 r. Rady Miejskiej w Gryfinie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego § 129 uchwały Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 29 grudnia 2011 r., Nr XV/145/11.
Rada Miejska w Gryfinie uchwałą z dnia 30 czerwca 2016 r. Nr XXIV/226/16 w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie uwzględniła rzeczonego wezwania.
Na uwadze należy mieć fakt, że już wcześniej pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. skarżący również zwrócili się do Rady Miejskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego § 129 uchwały Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 29 grudnia 2011 r., Nr XV/145/11, na które Rada Miejska w Gryfinie nie udzieliła odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 637/14 orzekł o odrzuceniu skargi na przedmiotową uchwałę, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP.
Strony którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej, niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u.s.g. Prowadzi to do wniosku, że wezwanie do usunięcia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w cyt. przepisie jest czynnością prawną przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do jednej uchwały (zarządzenia) tylko raz; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. postanowienia NSA w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. OSA 2/02; z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2737/12).
W świetle powyższego, ponieważ skarżący składali już wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wezwanie z dnia 10 czerwca 2016 r., dotyczące tej samej uchwały, zawierające to samo żądanie, jak wezwanie z dnia 3 kwietnia 2014 r., nie może zostać uznane za wezwanie w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. i nie wywołuje skutku prawnego w postaci uprawnienia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.