Uzasadnienie
Decyzją z [...] września 2012 r. Komendant [...] Policji nakazał A. C. i P. B. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym, lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w budynku przy ul. [...] w W. Rozpoznając sprawę, wskutek wniesionego przez A. C. odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z [...] stycznia 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że powyższy lokal w 1974 r. został przydzielony P. B. do wspólnego zamieszkiwania z żoną i dwójką dzieci. Z uwagi zaś na fakt, że osoba uwidoczniona w decyzji przydziałowej nie żyje, a pozostałe po nim dzieci nie posiadają tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, organ zastosował wobec skarżącej i jej brata dyspozycję art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.
Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiodła A. C., wnosząc o jej uchylenie. Podniosła, że w 1998 r. organ wyraził zgodę na wykup przedmiotowego mieszkania przez jej ojca. O tej zgodzie organ nie powiadomił jednak zainteresowanego, który w rezultacie nie skorzystał z tej zgody. Wskazała też, że w 2007 r. jej ojciec nie uzyskał już zgody na wykup mieszkania. Wobec powyższego, w ocenie skarżącej, organ obciąża odpowiedzialność za brak powiadomienia jej ojca o zgodzie na wykup mieszkania. Gdyby bowiem jej ojciec wiedział o tej zgodzie, wykupiłby mieszkanie, a niniejsze postępowanie byłoby bezprzedmiotowe.
Skarżąca powołała się również na trudną sytuację materialną, uniemożliwiającą jej zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy realia faktyczne umożliwiały zastosowanie przez organ dyspozycji art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687).
Zgodnie z treścią wyżej powołanej normy prawnej, decyzja o opróżnieniu lokalu może być wydana w przypadku zajmowania lokalu przez osoby nieposiadające tytułu prawnego do tego lokalu. Analizując przywołany przepis należy mieć na względzie to, że jest on jednym z elementów urzeczywistniających wytyczne zawarte przez ustawodawcę w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, iż policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego.
Łączna wykładnia ww. przepisów prowadzi zaś do konkluzji, że organ, będąc ustawowo zobowiązanym do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy w służbie stałej, tak musi zarządzać pulą mieszkań, znajdujących się w jego gestii, aby móc zrealizować ciążący na nim obowiązek. Tym samym organ nie może więc dopuszczać do sytuacji, aby lokale mieszkaniowe, znajdujące się w jego gestii, były zajmowane przez osoby niebędące funkcjonariuszami w służbie stałej.
Podkreślenia wymaga też okoliczność, że możliwość zastosowania przez organ dyspozycji art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, nie jest uzależniona od tego, czy organy Policji są właścicielami danego lokalu. Istotne jest jedynie to, czy konkretny lokal, którego dotyczy postępowanie administracyjne, prowadzone w trybie ww. przepisu, znajduje się w dyspozycji organu.
Przechodząc do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że okolicznością niesporną jest to, iż sporny lokal znajduje się w dyspozycji organu.
Poza sporem pozostaje też to, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu, gdyż podmiotem lokalowej decyzji przydziałowej był nieżyjący już ojciec strony. Tak więc, prawo skarżącej do zamieszkiwania w powyższym lokalu wygasło z chwilą śmierci głównego lokatora.
W świetle powyższego, uznać należy, że zaistniały przesłanki upoważniające organ do wydania skarżonej decyzji.
Co zaś się tyczy podnoszonej w skardze okoliczności braku powiadomienia ojca skarżącej o zgodzie na wykup spornego lokalu, to uznać należy, że nie rzutuje ona na trafność rozstrzygnięcia organu. Materia ta może co najwyżej być przedmiotem ewentualnych roszczeń odszkodowawczych skarżącej. Powyższe nie zmienia jednak faktu braku po stronie skarżącej tytułu prawnego do lokalu.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).