Uzasadnienie
Skarżąca – J. B. – w skardze nadanej w dniu z dnia 16 kwietnia 2010 r. na postanowienie Szefa Służby Celnej z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby celnej złożyła jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia ze względu na grożące niepowetowane straty związane z jego wykonaniem.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest więc możliwe tylko wtedy, gdy jego wykonanie grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.
Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Strona jest zobowiązana wykazać, że szkoda, która powstanie w wyniku wykonania postanowienia będzie znaczna, a skutki jego wykonania – trudne do odwrócenia. W tym celu skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł ocenić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość będzie znaczna, a skutki trudne do odwrócenia.
Wskazać należy, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione. Brak natomiast uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.).
Skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia – poprzestała jedynie na literalnym wymienieniu tego wniosku. Nie zawarła żadnych okoliczności, faktów ani twierdzeń argumentujących potrzebę zastosowania przez Sąd ochrony tymczasowej wynikającej z treści art. 61 § 3 ppsa. Nie podała jakie konkretne niepowetowane straty spowoduje wykonanie zaskarżonego postanowienia. Należy przy tym mieć na uwadze, iż Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie swoje rozstrzygnięcie opiera zarówno na ocenie wniosku skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na stronie skarżącej.
W związku z tym, iż skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku, to Sąd w takiej sytuacji został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika by spełniona została którakolwiek z przesłanek przepisu 61 § 3.
W świetle powyższego należy przyjąć, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.