Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w dniu [...] kwietnia 2020 r. wydał decyzję nr [...], która uchylił decyzję nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2020 r., którą organ pierwszej instancji odmówił D.J. wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w wyższej wysokości.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że przedmiotowe świadczenie jest ściśle związane ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby, a zatem właściwy do oceny, czy jest ono należne, konsekwencją której jest dokonanie wypłaty bądź wydanie decyzji o odmowie wypłaty, będzie organ Policji, który zwolnił policjanta ze służby. Policjant, któremu wypłacono przedmiotowy ekwiwalent pieniężny żąda ponownie jego ustalenia, to właściwym do rozparzenia wniosku jest ostatni przełożony w sprawach osobowych. Wniosek z dnia 9 listopada 2018 r. został prawidłowo skierowany do Komendanta Powiatowego Policji w [...] i to ten organ, jako właściwy w sprawie, powinien wniosek rozpatrzyć merytorycznie.
Podkreślenia wymaga, że umorzenie postępowania w sytuacji wszczęcia postępowania przez niewłaściwy organ zapobiega jego kontynuacji przez nielegitymowany do tego organ i wydania decyzji w warunkach objętych sankcją nieważności. Z powyższego wynika, że jedną z przesłanek bezprzedmiotowości jest brak podstaw prawnych do prowadzenia postępowania.
W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należało wydać zaskarżoną decyzję. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części
Podkreślić należy, że prawidłowe jest rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem Komendant [...] Policji nie był właściwy w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego w przedmiocie wyrównania wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, to jedynym prawidłowym zakończeniem postępowania wszczętego przez niewłaściwy do jego prowadzenia organ, jest wydanie decyzji umarzającej to postępowanie, a organem właściwym do wydania takiej decyzji jest organ, który pomimo braku właściwości postępowanie wszczął. Każde wszczęte postępowanie winno być zakończone wydaniem decyzji, a w przypadku braku właściwości organu do prowadzenia postępowania jedynym prawidłowym sposobem jego zakończenia jest umorzenie postępowania. Umorzenie zaś postępowania ze względu na niewłaściwość organu nie oznacza, iż inny organ, właściwy w sprawie nie może takiego postępowania wszcząć i wydać decyzji merytorycznej kończącej to postępowanie.
D.J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2020 r.
Pełnomocnik skarżącego we wniesionej skardze zarzucił organowi, że naruszył art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. umarzając postępowanie, gdyż powinien wydać decyzję merytoryczną oraz naruszenie art. 153 p.p.s.a., poprzez nie zastosowanie się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października sygn. akt II SAB/Wa 463/19.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 2a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej również "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną art. 134 § 1 p.p.s.a.
Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza
Na wstępie należy odwołać się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2019 r. sygn. akt. II SAB/Wa 463/19, która Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku Skarżącego z dnia 9 listopada 2018 r. skierowanego do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o ponowne wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy.
Istota sporu między stronami sprowadza się do rozbieżnej oceny w zakresie prawnych podstaw umorzenia postępowania w sprawie ponownego obliczenia i wypłaty w wyższej niż dotychczas wysokości ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe, oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy.
W rozpoznawanej sprawie organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 9 listopada 2018 r. był Komendant Powiatowy Policji w [...]. Oznacza to, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2019 r., Komendant [...] Policji rozpatrując przedmiotowy wniosek powinien przekazać go do organu właściwego do jego rozpatrzenia, a nie załatwić sprawę decyzją merytoryczną. W tej sytuacji jedynym prawidłowym zakończeniem postępowania wszczętego przez niewłaściwy organ była decyzja organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania przed tym organem.
Sąd podziela stanowisko wyrażane w doktrynie, że "jeżeli postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Jeżeli okoliczność taka zostanie stwierdzona na etapie postępowania odwoławczego przez organ drugiej instancji, organ ten uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2" (za: M. Romańska, Komentarz do art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego; nb. 1, publ. LEX).
W związku z powyższym, Komendant [...] Policji zobowiązany jest do przekazania wniosku skarżącego z dnia 9 listopada 2018 r. do Komendanta Powiatowego Policji w [...], jako organu właściwego do jego rozpatrzenia.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.