Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 Kpa, art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 97 ust. 5 i ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. Z. utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. zobowiązującą Z. Z. oraz małż. A. i B. Z. wraz z małoletnimi dziećmi do opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał co następuje:
W lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w K. zamieszkują Z. Z. oraz jego syn A. wraz z żoną B. Z. i małoletnimi dziećmi – V. i O. Przedmiotowe mieszkanie w dniu [...] listopada 1978 r. zostało przydzielone decyzją administracyjną nr [...] wydaną przez ówczesnego Zastępcę Naczelnika [...] w K. D. Z. – matce Z. Z. Do zamieszkania z głównym najemcą uprawniona została jej siostra Z. N., która zmarła w 1994 r. Od dnia 18 czerwca 2007 r. w przedmiotowym lokalu zameldowany jest Z. Z. (meldunku dokonano bez zgody dysponenta lokalu). Jak wynika z akt sprawy Z. Z. posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...], w którym zameldowana jest jego żona D. Z. Po śmierci D. Z. (zgon [...] sierpnia 2008 r.) Z. Z. wystąpił o uregulowanie swojego tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Organ pismami poinformował go o braku uprawnień do uzyskania przydziału przedmiotowego lokalu (pismo z dnia 10 października 2008 r. Naczelnika [...] w K.) oraz wezwał do dobrowolnego opróżnienia lokalu.
Następnie na podstawie art. 10 i art. 61 Kpa, zawiadomił Z. Z. oraz małżonków A. i B. Z. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego o opróżnienie zajmowanego lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w K. W rezultacie tego postępowania Komendant Wojewódzki Policji w K., decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. zobowiązał wyżej wymienionych do opróżnienia lokalu. Od powyższej decyzji Z. Z. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Organ wskazał na zaistnienie w niniejszej sprawie przyczyn uzasadniających wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, zawartych w art. 95 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Nikt z wyżej wyszczególnionych osób nie posiadał tytułu prawnego do zajmowania przedmiotowego lokalu. Nikt też nie legitymował się uprawnieniami, które nakazywałyby wydanie decyzji przydziału tego lokalu. W szczególności w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja określona w art. 88 art. i 98 ustawy o Policji oraz w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.).
Polemizując z tezami odwołania, organ wskazał, że Z. Z. nie ma uprawnień do renty rodzinnej po swojej matce w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu. Organ wskazał także, iż okoliczność przeznaczenia przedmiotowego lokalu do wykupu i niewykupienie go przed swoja śmiercią przez D. Z. nie zmienia sytuacji Z. Z., gdyż nadal przedmiotowy lokal znajduje się w dyspozycji organu. Nadto zainteresowanemu nie można przydzielić lokalu socjalnego, bowiem Z. Z. posiada spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny położony w K. przy ul. [...].
Powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji Z. Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Wskazywał na rażące naruszenie art. 95 w zw. z art. 97 ustawy o Policji oraz w związku z art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. W skardze podnosił, iż jest inwalidą, a zatem powinien skorzystać z uprawnień przewidzianych w wyżej wskazanym przepisie.
Nadto jego matka była funkcjonariuszem Policji i zmarła przed dokonaniem wykupu przedmiotowego lokalu, bowiem organ sprawę tę prowadził opieszale, a zatem skarżącemu, jako jej spadkobiercy przysługuje ekspektatywa wykupu lokalu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Przez lokal mieszkalny rozumie się tu lokal, o którym mowa w art. 90 ust. 1 - czyli lokal będący w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskanych w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiących własność gminy lub zakładów pracy, a także zwolnionych przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Powołany przepis stanowi samoistną podstawę prawną do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji.
Z materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, iż przedmiotowy lokal jest w dyspozycji organów Policji oraz nikt z zajmujących go osób, nie legitymował się tytułem prawnym do zamieszkiwania w tym lokalu, ani nie posiadał uprawnień do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego.
Ustawa o Policji w art. 88 i 98 przyznaje uprawnienie do lokalu mieszkalnego policjantowi w służbie stałej i policjantowi zwolnionemu ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.).
Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 tej ustawy, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiedniego ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach.
Jak wynika z akt sprawy i co zostało prawidłowo wykazane przez organy obu instancji w niniejszej sprawie, zarówno Z. Z. jak również A. Z. i B. Z. nie są oraz nie byli funkcjonariuszami Policji, a zatem nie mogą w stosunku do nich mieć zastosowania ww. przepisy ustawy o Policji. Ponadto Z. Z. jak i osoby wspólnie z nim zamieszkałe nie spełniają wymogu określonego w przepisie art. 29 ust. 2 powołanej wyżej ustawy emerytalnej, bowiem nie mieszczą się w kręgu osób uprawnionych do uzyskania renty rodzinnej po zmarłej D. Z. Z. Z. oraz małż. A. i B. Z. wraz z małoletnimi dziećmi są osobami nieuprawnionymi do lokalu mieszkalnego z zasobów Policji.
Ponadto załatwianie spraw dotyczących przydziału lokali mieszkalnych będących w dyspozycji organów Policji - wynikających z przepisów rozdziału 8 ustawy pragmatycznej jak i rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.) następuje tylko w odniesieniu do policjantów oraz emerytów i rencistów policyjnych. W stosunku do osoby nieuprawnionej, przepisy dopuszczają jedynie możliwość wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Zatem stosownie do art. 95 ust. 4 ustawy, organ trafnie wydał decyzję o opróżnieniu lokalu w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu.
Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, iż stanowią one w istocie do powtórzenia zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które zostały rozpatrzone i szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarzuty skargi uznał za nietrafne.
Twierdzenia Z. Z. dotyczące jego prawa do realizacji wykupu przedmiotowego lokalu w miejsce swojej matki, która zmarła nie dokonawszy tej czynności, są chybione, albowiem prawo to przysługiwało wyłącznie osobie uprawnionej - posiadającej tytuł prawny do zajmowania lokalu (tu przydział lokalu). Prawo to przysługiwało zatem jedynie D. Z. Nie jest ono dziedziczne.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie posiada on uprawnień przewidzianych w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, albowiem skarżący posiada jedynie uprawnienia inwalidzkie, tu zaś niezbędne jest legitymowanie się rentą rodzinną po zmarłej D. Z. W sprawie podkreślić należy, iż skarżący posiada tytuł prawny do innego lokalu (spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny położony w K. przy ul. [...]).
Nadto Z. Z. pozostaje w ważnym związku małżeńskim z zameldowaną w tym lokalu spółdzielczym D. Z. Skarżący powołuje się jedynie na faktyczną separację ze swoja małżonką, nie legitymuje się ani wyrokiem rozwodowym, ani separacją orzeczoną wyrokiem sądu. W tym stanie faktycznym nie można zatem podzielić jego żądań co do przyznania lokalu socjalnego.
Reasumując, zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Organy prawidłowo przywołały i zastosowały przepisy prawne leżące u podstaw rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji albo stwierdzeniem jej nieważności i dlatego, mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.