Uzasadnienie
J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego.
Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej: Ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty. Oznacza to, że skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne. Takie ukształtowanie prawa do wniesienia zażalenia wynika z charakteru postanowienia, które w zasadzie nie załatwia sprawy, lecz dotyczy samego postępowania w sprawie. Prawo do wniesienia zażalenia wynika z normy prawnej przewidującej takie prawo.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej, w którym organ rozpoznając ponaglenie wniesione przez J. K. w związku ze zgłoszoną bezczynnością i przewlekłością postępowania dyscyplinarnego wszczętego postanowieniem nr [...] Dyrektora [...] z dnia [...] lutego 2018 r., działając na podstawie art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej: Kpa) stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Powyższe postanowienie ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego dotyczącą bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Nie przysługuje na nie również zażalenie.
W świetle powyższego wskazać należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 1 i § 6 Kpa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.