Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; zwanej dalej: "K.p.a.") i art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 481 ze zm.) w związku z wniesionym przez W. L. zażaleniem na postanowienie nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2018 r. w sprawie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez Centralną Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], w dniu [...] kwietnia 2018 r. wydał postanowienie nr [...], którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia.
Organ w uzasadnieniu postanowienia podał, że będące przedmiotem zażalenia postanowienie nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2018 r. zostało wydane na podstawie art. 36 § 6 K.p.a w związku ze złożonym przez W. L. ponagleniem. Przepis art. 37 K.p.a., jak i żaden inny przepis K.p.a., nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 6 K.p.a., które ma charakter wpadkowy (incydentalny). Z tych względów wniesione zażalenie jest niedopuszczalne.
W. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2018 r. zarzucając, że zostało wydane w warunkach naruszenia następujących przepisów:
- 1. art. 134 w zw. z art. 129 i art. 144 K.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie,
- 2. art. 141 i art. 144 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie,
- 3. art. 37 § 7 K.p.a. w zw. z art. 37 § 6 K.pa., polegające na ich nie zastosowaniu,
- 4. art. 10 i art. 50 § 1, art. 106 § 2, 4 i 5 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie,
- 5. art. 7-11 oraz art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu sprawy.
Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub jego zmianę i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż prawa nie narusza.
Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 37 § 6 K.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.
Należy w tym miejscu wskazać, że powyższe postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej, stanowi też warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego dotyczącą bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem (art. 141 § 1 K.p.a.).
Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Jeżeli w wyniku zmiany przepisów prawa nie przyznano na czynność procesową zażalenia, wniesienie zażalenia jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 134 w związku z art. 144 K.p.a. jest to podstawa do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. zażalenie nie przysługuje. Skoro nie jest dopuszczalne wniesienie zażalenia na postanowienie organu, a taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, to organ zobowiązany był do wydania postanowienia o niedopuszczalności zażalenia.
W związku z powyższym zarzuty podniesione w skardze związane z naruszeniem przez organ wskazanych w niej przepisów nie zasługiwały na uwzględnienie.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).