Uzasadnienie
J. R. pismem z dnia 12 czerwca 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi.
Skarżący w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. podał, że nie składał odwołania od decyzji Starosty O. Jednocześnie wniósł o zakończenie postępowania i obciążenie kosztami Starosty O. Następnie w piśmie z dnia 14 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania.
Pismem z dnia 23 sierpnia 2017 r. skarżący został wezwany do udzielenia informacji –w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, czy pismo z dnia 14 sierpnia 2017 r. stanowi oświadczenie o cofnięciu skargi na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369). Jednocześnie skarżący został pouczony o treści art. 49 P.p.s.a. oraz art. 60 P.p.s.a.
Pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł o zakończenie niniejszego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu cofnięcie skargi jest dopuszczalne, albowiem nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.