Uzasadnienie
[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a), art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] stycznia 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą cofnął S. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W uzasadnieniu decyzji organ podał m. in., że w dniu [...] grudnia 2011 r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia ww. przedmiotowego pozwolenia w związku z uzyskaną informacją o jego skazaniu prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 229 § 3 kk i art. 230a kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.
W ocenie organu, posiadacza broni można zaliczyć do grupy osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, tj. osób stanowiących zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
Zgodnie z art. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy. Przepis ten nie pozostawia organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji.
Organ w uzasadnieniu decyzji odniósł się również do wniosku pełnomocnika S. K. o umorzenie wszczętego postępowania administracyjnego dotyczącego wycofania pozwolenia na posiadanie broni palnej, stwierdzając że "Umorzenie postępowania nie jest możliwe, postępowanie zostało bowiem wszczęte z urzędu i zostało zakończone wydaniem niniejszej decyzji".
Pełnomocnik skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie, w którym zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na tym, że wydając decyzję nie wziął pod uwagę nienagannego dotychczas życia posiadacza broni, jego niekaralności oraz tego, że jest on wieloletnim myśliwym, jak również faktu, że od lat choruje na serce i według bezwzględnych zaleceń lekarza powinien korzystać "z pełnego tlenu leśnego powietrza".
Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i przepisów powołanych w podstawie prawnej organu pierwszej instancji, w dniu [...] marca 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę wydania decyzji o cofnięciu S. K. pozwolenia na broń palną myśliwską. Podał również, że dowody pozytywnie świadczące o skarżącym, w świetle tych przepisów nie stwarzają dla organu możliwości pozostawienia mu przedmiotowego pozwolenia.
Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika S. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.:
- 1) art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że sam fakt prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne jest przesłanką obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Z przepisu tego nie wynika, że do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy sam fakt prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne, ale konieczne jest również ustalenie, czy osoba skazana stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Takich ustaleń organ nie poczynił;
- 2) art. 77 § 1 Kpa, poprzez nieustalenie, czy skarżący jest osobą stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz nieuwzględnienie w tym zakresie wyjaśnień skarżącego złożonych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
Pełnomocnik skarżącego, podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.
W świetle tych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo (...). Natomiast art. 18 ust. 1 pkt 2 stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6.
Z akt sprawy wynika, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] – [...] z dnia [...] lipca 2011 r. [...] został skazany za popełnienie umyślnego przestępstwa spenalizowanego w art. 230 § 1 kk i art. 230a § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.
W związku z zaistnieniem przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji zobowiązany był wszcząć postępowanie administracyjne, a następnie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wydać decyzję o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską.
Pokreślić należy, że ustawodawca używając określeń "nie wydaje się", "cofa" nałożył na organy Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd nie stwierdził, że organ naruszył wskazane w niej przepisy. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika, organ nie jest zobowiązany ustalać, czy osoba skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie umyślnego przestępstwa stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sam fakt naruszenia porządku prawnego i skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo stwarza stan zagrożenia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 77 § 1 Kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek wynikający z przytoczonego przepisu został przez organ Policji dopełniony. Podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z jego osobą, a w szczególności pozytywne opinie w miejscu zamieszkania i w kole łowieckim, nie mogły spowodować wydania odmiennej niż zaskarżona decyzji.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji orzeczenia.