Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", Komendant Wojewódzki Policji w [...], w wyniku rozpatrzenia wniosków R. L. z dnia [...] lutego 2015 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie "ponownego ustalenia wysokości świadczenia lub zmiany świadczenia, obliczenia wysokości podstawy wymiaru, uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym i nagrody rocznej, obliczenia od wytworzonej decyzji organu emerytalnego i podpisanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji".
W dniu 23 marca 2015 r. do Komendanta Głównego Policji wpłynął wniosek R. L. - nadany w placówce pocztowej operatora pocztowego w dniu 9 marca 2015 r. - o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., sygn. [...].
Powyższy wniosek został podtrzymany przez stronę w piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2015 r.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Komendant Główny Policji, powołując w podstawie prawnej art. 158 § 1 w związku z art. 126 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, iż brak jest podstaw do uznania, że kwestionowane w trybie nadzorczym postanowienie dotknięte jest którąkolwiek z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
W pouczeniu o prawie do wniesienia środka zaskarżenia organ poinformował, że na postanowienie przysługuje stronie prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji - w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Pismem z dnia 5 czerwca 2016 r. R. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 3 i 4).
W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji.
W przypadku, gdy przedmiotem skargi strona czyni akt, co do którego nie wyczerpano środków zaskarżenia, skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Od ww. postanowienia stronie przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - stosownie do art. 127 § 3 w związku z art. 144 k.p.a.
Skarżący nie występował z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i dlatego skarga na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest niedopuszczalna. Wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest bowiem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Sąd dostrzega nieprawidłowość w działaniu organu, polegającą na błędnym pouczeniu skarżącego o przysługującym mu środku zaskarżenia przedmiotowego postanowienia. Okoliczność ta nie może jednak skutkować dopuszczalnością skargi. Byłoby to sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Na podstawie art. 126 k.p.a. przepis ten ma zastosowanie nie tylko do decyzji administracyjnych, lecz również do postanowień.
Podkreślić należy, iż zasada zawarta w ww. przepisie ma faktycznie zasięg szerszy i odnosi się do różnych sytuacji prawnych strony, co wynika m.in. z art. 9 k.p.a., nakazującego organom administracji należyte i wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków oraz czuwanie nad tym, by strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielania im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
W niniejszej sprawie błędne pouczenie organu co do prawa wniesienia środka zaskarżenia od przedmiotowego postanowienia nie powoduje negatywnych skutków dla skarżącego. Skarżący ma bowiem możliwość złożyć do Komendanta Głównego Policji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego na zasadach określonych w art. 58 k.p.a., tj. w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia. Do wniosku o przywrócenie terminu, stosownie do art. 58 § 2 k.p.a., należy dołączyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 4 czerwca 1997 r., sygn. akt III SA 342/96, niepubl.).
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.