Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 6, art. 7, art. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), a ponadto § 2 ust. 2, § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.), którą odmówiło Z. M. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu podano, że w świetle powołanych przepisów brak było podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego dla Z. M., najemcy lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. M. twierdził, że spełnia warunki ustawowe do przyznania mu wnioskowanego dodatku mieszkaniowego.
Podniósł, że wbrew ustaleniom organu, jego faktyczne dochody są znacznie niższe, niż przyjęte w zaskarżonej decyzji przy ustalaniu jego prawa do tego dodatku. Wyjaśnił, że faktycznie otrzymuje emeryturę w kwocie 384 zł miesięcznie, bowiem pozostała część przysługującej mu emerytury objęta jest egzekucją komorniczą.
W odpowiedzi na skargę organ, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podane w skardze. Stosownie bowiem do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W konsekwencji, niezależnie od żądań i zarzutów, podniesionych w skardze, sąd zobligowany jest do badania, czy w danej sprawie nie doszło do jakichkolwiek naruszeń prawa. Bezspornym jest w sprawie, że podstawę obliczeń przez organ dodatku mieszkaniowego dla Z. M. stanowiły postanowienia § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 9 powołanej ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych.
Przepis ten stanowił (§ 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów), że "do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki, o których mowa w ust. 1 rozporządzenia w wysokości 90 % wyliczonych i ponoszonych wydatków".
Trybunał konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt P4/05 orzekł, że:
- 1. art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
- 2. § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy powołanej w punkcie 1.
W uzasadnieniu podał, że ograniczenie wydatków będących podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego o 10% nie ma podstaw w przepisach ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie zawierają wytycznych co do treści rozporządzenia. Każde upoważnienie ustawowe, co do którego nie jest możliwe wskazanie jakichkolwiek treści ustawowych, które pełniłyby rolę "wytycznych dotyczących treści aktu" jest sprzeczne z Konstytucją. Zakres regulacji podustawowej powinien być wyznaczony precyzyjnie, a wytyczne muszą być ujęte w sposób konkretny. Ustawodawca nie może przerzucać na organy władzy wykonawczej określenia zakresu, w jakim mogą być dochodzone konstytucyjne prawa podmiotowe.
Z powyższych względów Trybunał Konstytucyjny uznał zarzut niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy o dodatkach mieszkaniowych z Konstytucją za uzasadniony. Stwierdzenie niezgodności z Konstytucją kwestionowanego przepisu ustawy o dodatkach mieszkaniowych sprawia, że tym samym tracą moc obowiązującą wydane na jego podstawie przepisy rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych. Zatem, skoro organ zaskarżoną decyzję wydał na podstawie przepisu, który zgodnie z powołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, utracił moc, co miało wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 w związku z art. 132 oraz art. 152 powołanej ustawy ppsa, orzekł jak w sentencji.