Uzasadnienie
Dyrektor Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w G., działając na podstawie art. 104 Kpa, art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.) oraz decyzji nr 7 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 9 lipca 2002 r. w sprawie udzielania upoważnienia do wydawania decyzji w sprawach przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych oraz kwater pozostających w dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a także świadczeń finansowych związanych z prawem funkcjonariuszy do lokalu mieszkalnego (Dz. Urz. ABW Nr 4, poz. 20), w dniu [...] marca 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił A. C. przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 określonej powyżej ustawy, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio: ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Wnioskodawca jest posiadaczem lokalu mieszkalnego, który nie jest w dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, tak więc w świetle powyżej przytoczonego przepisu przedmiotowy równoważnik nie może zostać przyznany.
Dyrektor Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w G., po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i przepisów powołanych w podstawie prawnej decyzji wydanej w pierwszej instancji, w dniu [...] kwietnia 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą.
W uzasadnieniu tej decyzji stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych i faktycznych do zmiany decyzji poprzedzającej, gdyż brak jest unormowań prawnych, które umożliwiłyby wypłacenie byłemu funkcjonariuszowi przedmiotowego równoważnika.
Decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r. stała się przedmiotem skargi złożonej przez A. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniósł m.in., że na podstawie tych samych przepisów otrzymywał przedmiotowy równoważnik i stwierdził, iż przepis, na podstawie którego organ odmówił mu przyznania równoważnika narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Artykuł 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem.
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja ostateczna jest zgodna z prawem.
Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję poprzedzającą uzasadnił wyczerpująco przyczyny odmowy przyznania równoważnika.
Uzasadnienie takie odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 kpa.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio: ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy.
Przedstawiona przez organ interpretacja powyżej przytoczonego przepisu prawa jest prawidłowa i zgodna z celem, jakiemu służyć ma przyznane świadczenie.
Zasadnie więc organ wiąże prawo do uzyskania przedmiotowego równoważnika z kwestią, kto jest jego dysponentem.
Sytuację funkcjonariusza zwolnionego ze służby regulują przepisy ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). W myśl uregulowań zamieszczonych w art. 2 pkt 2 lit. c, art. 29 ust. 1 i art. 30 tej ustawy funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji MSWiA lub podległych im organów. W przypadku, gdy lokalu takiego nie przydzielono, emerytowi lub renciście przysługuje pomoc finansowa na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy.
Nie przysługuje natomiast emerytowanemu funkcjonariuszowi równoważnik za remont lokalu mieszkalnego, który nie pozostaje w dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.