Uzasadnienie
W dniu 9 czerwca 2006r. J. K. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie skargę o wznowienie postępowania w zakresie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2006r. o sygnaturze akt II SA 1216/03, oddalającego wniosek o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2005r. o sygnaturze akt II SA 1216/03, mocą którego odrzucono jego wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2004r. o sygnaturze akt II SA 1216/03, którym to odrzucono wniosek o uchylenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2003r. o sygnaturze akt II SA 1216/03, odrzucającego wniosek o uchylenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2003r. o sygnaturze akt II SA 1216/03.
Skarżący wniósł o uchylenie powyższych postanowień WSA w Warszawie, podnosząc, że są one dotknięte wadami bezwzględnej nieważności. Wskazał na naruszenie art. 135 w zw. z art. 63 w zw. z art. 165 i art. 183 § 2 pkt 4, 5 i 6 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 2, art. 7 i art. 45 Konstytucji RP poprzez złamanie zasady jawności postępowania i zasady bezstronności w sprawach nadzorczych.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
J. K. przedmiotem skargi o wznowienie postępowania uczynił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2006r. o sygnaturze akt II SA 1216/03, oddalające jego wniosek o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2005r. o sygnaturze akt II SA 1216/03.
W świetle art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Jakkolwiek przepis ten mówi o "prawomocnym orzeczeniu" (wyrok, postanowienie), to jednak warto podkreślić, że chodzi w nim o orzeczenie kończące postępowanie. Trudno uznać, by postanowienie o odmowie uchylenia postanowienia było orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie. Orzeczeniem kończącym postępowanie jest w sprawie o sygnaturze akt II SA 1216/03 postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2003r.
Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2006r. o sygnaturze akt II SA 1216/03 ma wyłącznie charakter incydentalny i nie kończy sprawy co do istoty, nie ma więc zastosowania art. 270 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie mają również zastosowania w takiej sytuacji przepisy art. 271 – 274 cytowanej wyżej ustawy jako prawne podstawy wznowienia postępowania, a to oznacza, że skarga o wznowienie postępowania w zakresie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2006r. o sygnaturze akt II SA 1216/03 jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z samego faktu nazwania skargi "skargą o wznowienie postępowania" nie wynika, że w istocie ona nią jest. Skarga o wznowienie postępowania musi dotyczyć postępowania, w którym rozstrzygnięto sprawę co do istoty poprzez wydanie w tym zakresie stosownego orzeczenia (które uzyskało przymiot prawomocności). Jeśli ten warunek nie jest spełniony, to w ogóle nie można mówić o wznowieniu postępowania.
Postanowienia incydentalne z natury rzeczy nie rozstrzygają sprawy co do istoty, a przez to nie są orzeczeniami kończącymi postępowanie, w rozumieniu art. 270 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Toteż w przypadku tego rodzaju postanowień instytucja wznowienia postępowania nie znajduje zastosowania.
Sąd zajął się badaniem skargi w aspekcie formalnym, tj. dopuszczalności samej skargi. Uznając ją jednak za niedopuszczalną, niecelowym było badanie jej w trybie art. 280 § 1 ww. ustawy.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.