Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 143/06, uchylono decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...]. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu R. S. pomocy finansowej w postaci zwrotu kosztów kształcenia w systemie zaocznym na [...].
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokiem z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 362/08, stwierdził nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w tym samym przedmiocie.
W wyniku wniesionej przez organ skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1175/08, oddalił ją i zasądził od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego R.a S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Odpis sentencji prawomocnego wyroku o sygn. akt II SA/Wa 362/08 z uzasadnieniem i aktami administracyjnymi, został doręczony organowi w dniu [...] września 2009 r.
Wobec powyższego skarżący pismem z dnia [...] listopada 2009 r. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o wykonanie powyższego wyroku w zakresie kosztów sądowych i – jak w będących przedmiotem powyższych decyzji – kosztów nauki i podróży.
Natomiast Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], odmówił wyrażenia zgody na udzielenie pomocy finansowej [...] R. S. w postaci kosztów poniesionych na naukę oraz zwrotu należności z tytułu kosztów podróży w ramach zaocznych [...].
Wobec powyższego skarżący w dniu [...] stycznia 2010 r. złożył wniosek do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Z kolei w dniu [...] czerwca 2010 r. R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w trybie art. 154 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przedmiocie niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1175/08 w zakresie zwrotu zasądzonych na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego oraz zwrotu kosztów poniesionych na naukę i zwrotu należności z tytułu kosztów podróży w ramach zaocznych [...]. Wobec powyższego zażądał wymierzenie organowi grzywny.
Natomiast Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w całości i wyraził zgodę na udzielenie pomocy finansowej skarżącemu w postaci kosztów poniesionych na naukę oraz zwrotu należności z tytułu kosztów podróży w ramach zaocznych [...].
Z kolei w odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na opisany powyżej stan faktyczny podał, że organ wykonał wyrok wydając opisane powyżej decyzje, zaś kwestia roszczeń finansowych z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego jest sprawą cywilną, a nie administracyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Analiza powyższego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że ma on zastosowanie jedynie w sytuacji, kiedy organ jest zobowiązany do podjęcia działań z zakresu administracji publicznej poprzez wszczęcie postępowania, wydanie aktu, czy też dokonanie innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i zastrzeżonych prawem do jego właściwości.
Tymczasem skarga na bezczynność organu w zakresie wykonania wyroku w części zasądzającej koszty powoduje, że pomiędzy organem a stroną powstaje jedynie stosunek zobowiązaniowy na rzecz strony, w którym organ jest dłużnikiem, zaś strona wierzycielem. Stąd też wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w tym zakresie odbywa się – zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego – w drodze egzekucji sądowej, po stwierdzeniu przez Sąd prawidłowości orzeczenia w trybie art. 169 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł egzekucyjny w sądowym postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie zaś do brzmienia art. 781 § 2 k.p.c., klauzulę wykonalności tytułu egzekucyjnego pochodzącego od sądu administracyjnego, nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika i w końcu wyrok sądu administracyjnego, po nadaniu klauzuli wykonalności, stanowi tytuł wykonawczy, podlegający w omawianej części wykonania przez komornika sądowego. Reasumując, skarga na niewykonanie wyroku w części dotyczącej zasądzenia kosztów sądowych jest niedopuszczalna.
Stosownie natomiast do brzmienia art. 154 § 3 ustawy, wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, po doręczeniu prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem i z aktami administracyjnymi w dniu [...] września 2009 r., organ – po pierwsze – wydał w wykonaniu wyroku decyzję w dniu [...] stycznia 2010 r. nr [...], a zatem – po drugie – jeszcze przed wniesieniem skargi do Sądu, co nastąpiło w dniu [...] czerwca 2010 r. Stąd też – choć z uchybieniem terminów, o których mowa w art. 35 k.p.a. – Minister Obrony Narodowej nie pozostawał bezczynny i w konsekwencji wniosek o wymierzenie grzywny stanowiącej w istocie karę za ignorowanie wyroków sądowych, nie może zostać uwzględniony, co powoduje konieczność oddalenia skargi w tym zakresie.
W tym stanie rzeczy, co do odrzucenia na mocy art. 58 ust. 1 pkt 6), zaś co do oddalenia na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.