Uzasadnienie
Komendant [...] Policji w P., działając na podstawie art. 6f i art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) oraz § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2015 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym z dniem [...] marca 2015 r. obniżył M. G. dodatek służbowy o 20% otrzymywanej stawki.
Na podstawie art. 108 § 1 Kpa rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Organ w uzasadnieniu rozkazu podał, że Komendant [...] Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta [...] Policji w P. z dnia [...] stycznia 2015 r. o ukaraniu M. G. karą dyscyplinarną nagany.
Zgodnie z § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia, dodatek służbowy obniża się w granicach od 20% - 50% otrzymywanej stawki w razie naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej, w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną.
Rozstrzygnięcie w sprawie obniżenia dodatku służbowego o 20% otrzymywanej stawki, wobec zaistnienia przesłanek wymienionych we wskazanym przepisie rozporządzenia ma charakter obligatoryjny. Wysokość jego obniżenia mieści się w granicach § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 tegoż rozporządzenia i następuje na wniosek Komendanta Komisariatu Policji w R..
Rygor natychmiastowej wykonalności nadano z uwagi na interes społeczny, tożsamy z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez policjanta kwoty dodatku służbowego do wymogów określonych przepisami prawa.
Komendant [...] Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 Kpa, w dniu [...] kwietnia 2015 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny jest prawidłowy, gdyż zaistniały wymagane prawem przesłanki umożliwiające takie rozstrzygnięcie sprawy.
Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii związanej z wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na orzeczenie dyscyplinarne, w ocenie organu, nie ma to wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, a co za tym idzie innych, związanych z nim konsekwencji prawnych.
Wbrew twierdzeniu skarżącego, organ pierwszej instancji zasadnie nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności.
M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny organu odwoławczego, w której podał, że w tym Sądzie będzie rozpatrzona jego skarga na orzeczenie dyscyplinarne, a w przypadku jej pozytywnego rozpoznania będzie domagał się zwrotu obniżonego dodatku służbowego wraz z odsetkami.
Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz personalny prawa nie narusza.
Na wstępie podać należy, że Komendant [...] Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta [...] Policji w P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o uznaniu skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej nagany.
Zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.), uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia.
Natomiast § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236) stanowi, że dodatkami do uposażenia są: dodatek służbowy.
Zgodnie z § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5 – 8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6.
Paragraf 8 ust. 8 pkt 1 przedmiotowego rozporządzenia stanowi, że dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną.
Powyżej przytoczony przepis ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że o ile zaistnieją przesłanki w nim wymienione, to organ zobowiązany jest obniżyć dodatek służbowy policjanta w granicach w nim określonych.
Skoro skarżącemu wymierzono karę dyscyplinarną nagany to należało obniżyć mu dotychczas otrzymywany dodatek służbowy.
Podkreślić należy, że kara nagany jest najniższą karą w katalogu kar określonych w art. 134 pkt 1 ustawy o Policji. W ocenie Sądu, zasadnie organ ocenił, że z tego względu obniżenie dodatku służbowego powinno nastąpić w jego dolnej granicy.
Na dzień wydania zaskarżonego rozkazu personalnego w obrocie prawnym pozostawało ostateczne orzeczenie dyscyplinarne o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną nagany. Oznacza to, że organ miał obowiązek i prawo rozstrzygnąć sprawę obniżenia wysokości dodatku służbowego, bez potrzeby oczekiwania na rozstrzygnięcie przez Sąd sprawy ze skargi skarżącego na orzeczenie dyscyplinarne. Nadanie zaskarżonemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione, gdyż organy zobowiązane są do działania w terminach wynikających z Kpa, a ponadto chodzi również o racjonalne dysponowanie środkami budżetowymi.
Podać należy również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 672/15 uchylił zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany.
Okoliczność ta była znana Sądowi w dniu rozpoznawania niniejszej sprawy, jednakże nie mogła mieć ona wpływu na ocenę zaskarżonego rozkazu personalnego, gdyż w dacie jego wydania powyżej określonego wyroku nie było w obrocie prawnym.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.