Uzasadnienie
P. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Politechniki [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji o przyznaniu stypendium rektora dla najlepszych studentów, odmowie przyznania tego stypendium i orzeczeniu obowiązku zwrotu pobranego świadczenia. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. Skarżąca nie uzasadniła wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny wskazany wyżej przepis swoją treścią obejmuje nie tylko zaskarżone do Sądu rozstrzygnięcia organu ale również decyzję I instancji, jak i akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Wolters Kluwer, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 163).
Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06).
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzestała bowiem tylko na literalnym złożeniu wniosku.
Co prawda skarżąca stwierdziła w skardze, że otrzymywane stypendium w kwocie 400 zł stanowiło istotną pozycję w jej miesięcznym budżecie, ponieważ wówczas (w czasie jego otrzymywania) nie pracowała i utrzymywała się jedynie z niewielkiej pomocy rodziców, jednak Sąd nie uznał tych okoliczności za wystarczające dla uzasadnienia zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 cytowanej ustawy. Należy bowiem zauważyć, że skarżąca określiła swoją sytuację bytową z czasu gdy otrzymywała stypendium, tj. sprzed wydania zaskarżonej decyzji, ponadto wyjaśnienia te są zbyt ogólne, zatem nie można z nich wywnioskować, jaka jest obecna sytuacja skarżącej, a w związku z tym nie można ocenić, czy zaskarżone decyzje wywołują znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Konkludując, instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.