Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej jako "organ odwoławczy" lub "KGP") rozkazem personalnym z [...] stycznia 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm., dalej jako "Kpa"), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej jako "organ I instancji" lub "KWP") z [...] października 2019 r. nr [...] o zwolnieniu G. D. (dalej także jako "funkcjonariusz", "policjant", "strona" lub "skarżący") ze służby w Policji z dniem [...] października 2019 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm., dalej jako "ustawa o Policji").
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że KWP wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w związku ze zdarzeniem zaistniałym [...] sierpnia 2019 r. przy ul. [...] w miejscowości [...]. Tego dnia zmotoryzowany patrol Policji zauważył bowiem w rowie przy ww. ulicy, samochód osobowy marki [...], obok którego stał mężczyzna, którym okazał się G. D. Policjant oświadczył, że kierował tym pojazdem i nikt poza nim nie znajdował się w pojeździe. W związku z jego bełkotliwą mową oraz wyczuwalną wonią alkoholu, interweniujący policjanci poinformowali stronę o konieczności przeprowadzenia badania stanu trzeźwości na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu. Funkcjonariusz kategorycznie odmówił jednak poddaniu się takiemu badaniu. Po pojawieniu się na miejscu zdarzenia jego małżonki, policjant oświadczył, że to ona właśnie kierowała pojazdem marki [...].
Kobieta bezpośrednio po przybyciu na miejsce zdarzenia nie potwierdziła jednak tego faktu. Następnie funkcjonariusz został doprowadzony do miejscowego szpitala celem wykonania badania krwi na zawartość alkoholu. Pobranie próbki odbyło się w obecności prokuratora oraz jednego z doprowadzających stronę policjantów. W dniu [...] sierpnia 2019 r., Prokuratura Rejonowa w [...] wszczęła śledztwo w sprawie o czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Pismem z [...] sierpnia 2019 r. policjant został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Jednocześnie pouczono policjanta o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz o innych uprawnieniach strony. Ponadto, realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organ I instancji zwrócił się do Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. W piśmie z [...] sierpnia 2019 r. ww. Zarząd przedstawił swoje stanowisko, w którym wskazał, że zwolnienie ze służby strony jest przedwczesne i winno być uzależnione od wszczętego przez Prokuraturę Rejonową w [...] śledztwa. Pismem z [...] września 2019 r. Prokuratura Rejonowa w [...] przekazała kopię opinii biegłego z zakresu toksykologii.
W przedstawionej w opinii analizie krwi funkcjonariusza wykazano obecność alkoholu etylowego w stężeniu: 1,47‰, 1,40‰, 1,31‰, 1,20 ‰.
Rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2019 r. KWP, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] października 2019 r. ze względu na ważny interes służby. Decyzji tej, zgodnie z art. 108 § 1 Kpa został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przesłuchani w charakterze świadków - policjanci obecni na miejscu zdarzenia - potwierdzili fakt nakłaniania ich przez stronę do odstąpienia od wykonywania czynności służbowych oraz niepodejmowania żadnych działań związanych z ujawnionym zdarzeniem drogowym. Dwóch z ww. świadków zeznało, że funkcjonariusz w rozmowie z nimi wielokrotnie informował ich, że jest policjantem, twierdząc, iż nie ma potrzeby wykonywania żadnych czynności w tej sprawie. Zeznania wymienionych świadków są spójne i zbieżne z zeznaniami złożonymi [...] sierpnia 2019 r. do postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...]. Opisane zachowanie strony należy ocenić jako nieetyczne i wysoce naganne. Będąc funkcjonariuszem jednostki organizacyjnej Policji o szczególnych zadaniach, winien stanowić wzór do naśladowania, a nie kreować negatywny obraz policjanta, który będąc nietrzeźwym próbuje wpłynąć na odstąpienie od czynności służbowych przez innych funkcjonariuszy.
Takim zachowaniem tworzy sytuacje, które doprowadzają do naruszenia obowiązującego prawa, naruszając również na odpowiedzialność kolegów, co jest wysoce nieetyczne zarówno w służbie, jak i poza nią. Prezentowana postawa jest nie do zaakceptowania w kontekście dalszego kontynuowania służby przez policjanta bez uszczerbku dla instytucji jaka jest Policja, jej dobrego wizerunku, imienia oraz innych funkcjonariuszy.
W związku z powyższym, w ocenie organu I instancji, zgromadzony materiał dowodowy jest wiarygodny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby z uwagi na ważny interes służby. Zwolnienie strony leży w interesie dobrego imienia służby i ma na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom obniżenia dyscypliny i demoralizującego wpływu na innych funkcjonariuszy, jak i pracowników Policji. Policja musi być postrzegana na zewnątrz, jak i we własnych strukturach, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Muszą istnieć uzasadnione podstawy do przekonania, ze służbę w Policji pełnia i pełnić będą wyłącznie osoby nie tylko niekarane, ale również pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa.
Strona złożyła odwołanie od powyższego rozkazu personalnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu organu I instancji naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa poprzez nieprzeanalizowanie w sposób należyty stanu faktycznego i prawnego sprawy, brak zawarcia dostatecznego, klarownego wyjaśnienia przyjętej podstawy podjętego rozstrzygnięcia oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędne jego zastosowanie.
Organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie zaś z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby.
KGP zauważył, że przedmiotem tego postępowania nie jest wyłącznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez stronę przestępstwa określonego art. 178a § 1 Kodeksu karnego, ale przede wszystkim okoliczności towarzyszące całemu zdarzeniu, a w szczególności zachowanie policjanta w dniu zdarzenia, jego postawa oraz czynności, które podjął, a także jego zachowanie w stosunku do innych funkcjonariuszy Policji. Ocena tego zachowania powinna koncentrować się przede wszystkim na powinnościach osoby, której przysługuje przymiot policjanta. Działania funkcjonariusza takie jak: odmowa poddania się badaniu trzeźwości w miejscu interwencji, dyskretne powołanie się na fakt bycia policjantem, twierdzenie, że to jego małżonka kierowała pojazdem, mogą stanowić przykład podejmowanych przez stronę "podstępnych" zabiegów, mających na celu utrudnienie lub uniemożliwienie prawidłowej oceny całokształtu zdarzenia, a świadczą niewątpliwie o lekceważącym stosunku do służby i innych funkcjonariuszy.
Znaczne prawdopodobieństwo popełnienia czynu o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, jakim jest prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie po użyciu alkoholu, sprawia że wymieniony utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może on pełnić dalszej służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu.
W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący, nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w tej formacji. Utracił bowiem przymiot nieskazitelności charakteru, autorytet oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach władzy publicznej. Pozostawanie zaś w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze stroną stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawianą przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów, w ocenie KGP, skarżący obecnie nie wypełnia.
Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że przedmiotem badania nie była postawa funkcjonariusza jaką przejawiał w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. Relewantna z punktu widzenia decyzji merytorycznej była wyłącznie sekwencja zdarzeń z [...] sierpnia 2019 r., w szczególności postawa strony, a także charakter zaistniałego zdarzenia. W tym przypadku bowiem ta okoliczność determinowała do przyjęcia, że ten funkcjonariusz Policji utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Wszelkie zaś dalsze rozważania na ten temat, nie są istotne dla przedmiotowej sprawy administracyjnej.
KGP stwierdził, że przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kpa. Organ I instancji słusznie też nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu jego decyzji wskazano okoliczności uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. W kontekście powyższego wskazać należy, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.
W praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się zaś pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów.
Organ odwoławczy dodał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż funkcjonariuszowi przedstawiono zarzut w postępowaniu przygotowawczym o czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Zgodnie zaś ze stanowiskiem judykatury, samo postawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a tym samym co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi się wykazać każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Przedstawienie funkcjonariuszowi zarzutu o ww. przestępstwo publicznoskargowe wskazuje nie tylko na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego, ale jest przede wszystkim zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zachowanie skarżącego nie tylko spowodowało podważenie zaufania do instytucji publicznej jaką jest Policja, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością i etosem zawodu policjanta.
Skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego wniósł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata. Wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia KGP i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, zaskarżonej decyzji zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kpa poprzez niewyczerpujące zebranie oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także załatwienia sprawy
- - art. 8 i art. 107 § 3 Kpa poprzez brak wskazania w pisemnych motywach rozkazu dostatecznego, klarownego i pełnego wyjaśnienia przyjętej podstawy podjętego rozstrzygnięcia co uniemożliwiło dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji,
- - art. 9 i art. 11 Kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy rozkazu personalnego KWP
- 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie ziściła się przesłanka ważnego interesu służby, podczas gdy nie potwierdza tego analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że zwolnienie skarżącego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie zostało poprzedzone wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczących wystąpienia przesłanek "ważnego interesu służby". Wbrew twierdzeniom organu skarżący nigdy nie oświadczył, że to on kierował pojazdem marki [...] i nikt poza nim nie znajdował się w pojeździe. Organ nie wziął też pod uwagę faktu, że w ocenie organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów zwolnienie skarżącego ze służby jest przedwczesne. Wadliwie też zostało sporządzone uzasadnienie decyzji utrzymującej rozkaz personalny, którego znaczna część dotyczy wywodów na temat ważnego interesu służby. Nie wykazano aby dalsze pełnienie służby przez skarżącego kolidowało z ważnym interesem służby. Skarżący nie utracił przymiotów niezbędnych do kontynuowania służby w Policji, a rozwiązanie z nim stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby było nieuzasadnione.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego.
W myśl powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony.
Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 Kpa, powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony.
Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych dotyczących realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Powołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280).
Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została przez organy obu instancji wystarczająco wykazana. KGP prawidłowo wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest wyłącznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego przestępstwa określonego art. 178a § 1 Kodeksu karnego, ale przede wszystkim okoliczności towarzyszące całemu zdarzeniu, a w szczególności zachowanie policjanta w dniu zdarzenia, jego postawa oraz czynności, które podjął, a także jego zachowanie w stosunku do innych funkcjonariuszy Policji. Takie działania skarżącego jak odmowa poddania się badaniu trzeźwości w miejscu interwencji, dyskretne powołanie się na fakt bycia policjantem, twierdzenie, że to jego małżonka kierowała pojazdem, mogą stanowić przykład podejmowanych przez niego stronę zabiegów, mających na celu utrudnienie lub uniemożliwienie prawidłowej oceny całokształtu zdarzenia i świadczą niewątpliwie o lekceważącym stosunku do służby i innych funkcjonariuszy.
Również znaczne prawdopodobieństwo popełnienia czynu o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, jakim jest prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie po użyciu alkoholu, sprawia że wymieniony utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może on pełnić dalszej służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu.
W związku z powyższym, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że skarżący, nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w tej formacji. Utracił bowiem przymiot nieskazitelności charakteru, autorytet oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach władzy publicznej. Pozostawanie zaś w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby.
Prawidłowo organy obu instancji uznały, że zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przesłuchani w charakterze świadków policjanci obecni na miejscu zdarzenia potwierdzili bowiem fakt nakłaniania ich przez skarżącego do odstąpienia od wykonywania czynności służbowych oraz niepodejmowania żadnych działań związanych z ujawnionym zdarzeniem drogowym. Takie zachowanie skarżącego słusznie zaś oceniły organy obu instancji za nieetyczne i wysoce naganne.
Skarżący bowiem będąc funkcjonariuszem jednostki organizacyjnej Policji o szczególnych zadaniach, winien stanowić wzór do naśladowania, a nie kreować negatywny obraz policjanta, który będąc nietrzeźwym próbuje wpłynąć na odstąpienie od czynności służbowych przez innych funkcjonariuszy. Taka postawa skarżącego jest nie do zaakceptowania w kontekście dalszego kontynuowania służby przez policjanta bez uszczerbku dla instytucji jaka jest Policja, jej dobrego wizerunku, imienia oraz innych funkcjonariuszy. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawianą przed tą formacją wymagania.
Nie ulega wątpliwości, że zwrot "ważny interes służby" należy odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo.
Należy podzielić stanowisko organów Policji, że okoliczności zdarzenia, którego uczestnikiem w dniu [...] sierpnia 2019 r. był skarżący, nie pozostawiają wątpliwości, że utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może on pełnić dalszej służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu.
Przede wszystkim już sam fakt, że skarżący prawdopodobnie prowadził pojazd mechaniczny po drodze publicznej znajdując się pod wpływem alkoholu stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia, że poprzez takie swoje własne zachowanie, utracił przymiot nieskazitelności charakteru, a zatem nie powinien dalej pełnić służby w Policji. Wyjaśnić przy tym jednak należy, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym organy nie rozstrzygają tego, czy policjant prowadził dany pojazd w stanie nietrzeźwości, a tym samym nie oceniają zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem odpowiedzialności karnej skarżącego za określone przestępstwo. O ile bowiem celem postępowania karnego jest, aby sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności, o tyle celem postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy w aktualnym stanie faktycznym, policjant może dalej pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby".
Jak wielokrotnie wskazywały sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny, art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji umożliwia zwolnienie policjanta ze służby z przyczyn pozamerytorycznych. Do takich zaś zdarzeń należy okoliczność postawienia policjantowi zarzutów w postępowaniu karnym. Skoro bowiem kandydat na policjanta ma legitymować się nieposzlakowaną opinią i nie jest możliwym, aby osoba w trakcie postępowania karnego toczącego się przeciwko niej została przyjęta w poczet policjantów, to policjant, od którego wymaga się respektowania prawa w stopniu dalece restrykcyjnym, też nie powinien pełnić służby, gdy toczy się przeciwko niemu taki postępowanie.
W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów postępowania takich jak art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa. Organy zebrały bowiem w wyczerpujący sposób materiał dowodowy, a następnie dokonały jego trafnej oceny. Nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącego, że organy nie wyjaśniły przesłanek jakimi się kierowały, a zwłaszcza podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Organy obu instancji w obszerny sposób, zgodnie z art. 11 i art. 107 § 3 Kpa szczegółowo bowiem wyjaśniły dlaczego w realiach tej sprawy uznały za zasadne zwolnienie skarżącego ze służby.
Zauważyć nadto należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka określona w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przy czym zaznaczyć należy, że stanowisko ww. organizacji w odniesieniu do zwolnienia policjanta ze służby nie ma mocy wiążącej, zaś organ odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego.
Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu ani też przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, prawidłowo rozważyły interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśniły przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Organy kierowały się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonały oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.