Uzasadnienie
A. B. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem [...] listopada 2010 r.
Powyższa decyzja została doręczona w dniu 15 marca 2011 r. ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącego – adw. M. J. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 37a akt administracyjnych). Decyzja zawierała pouczenie, iż przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą należy wnieść za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.
Następnie w dniu 6 kwietnia 2011 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na powyższą decyzję, kierując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 11 kwietnia 2011 r., zaś w dniu 15 kwietnia 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której Sąd przesłał skargę organowi) została ona przekazana przez Sąd do Komendanta Głównego Straży Granicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 54 § 1 powołanej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W oparciu natomiast o art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z kolei w myśl art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 powołanej ustawy, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast od dnia 1 stycznia 2006 r. wniesienie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego powoduje, że sąd ten, tak jak w okresie przejściowym, o którym mowa w art. 98 ustawy Przepisy wprowadzające (...), przekazuje skargę organowi administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję, jednakże za datę wniesienia skargi przyjmuje się datę jej przekazania przez Sąd właściwemu organowi.
Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ wyraźnie wskazał bowiem, że skargę należy wnieść za jego pośrednictwem w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Decyzja doręczona została pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 marca 2011 r., a zatem termin 30-dniowy od tej daty upływał w dniu 14 kwietnia 2011 r.
Tymczasem pełnomocnik skarżącego złożył wprawdzie skargę w dniu 6 kwietnia 2011 r., a zatem przed upływem terminu do jej wniesienia, jednak pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, skierował ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga została przekazana organowi przez Sąd w dniu 15 kwietnia 2011 r. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi nie został przez pełnomocnika skarżącego zachowany.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 54 § 1 i art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.