Uzasadnienie
IISA/Wa 1083/06
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania Pana R. M., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że gospodarstwo domowe wnioskodawcy składa się z czterech osób i zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 52,00m. Łączne dochody gospodarstwa domowego zaliczane do podstawy ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego za okres ostatnich trzech miesięcy wynoszą 4278,00zł, średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego wynosi 1426,00zł, z czego na jednego członka gospodarstwa domowego przypada miesięcznie 356,50zł. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych wnioskujący obowiązany jest ponosić wydatki na mieszkanie w wysokości 12% średnich miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego, tj. 1426,00zł x 12%=171,12 zł. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego w gospodarstwach domowych właścicieli domów jednorodzinnych stanowią następujące rodzaje wydatków: opłaty za energię cieplną i wodę dostarczane do lokalu, opłaty za odbiór nieczystości stałych i płynnych.
Natomiast zgodnie § 2 ust. 2 rozporządzenia do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków powiększone o ryczałt za zakup opału, ponieważ lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą instalację ciepłej wody i centralnego ogrzewania. Do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęto następujące wydatki: zimna woda zużycie miesięczne 1,78zł. Zgodnie z § 2 ust. 2 cyt rozporządzenia do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się ww. wydatki w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków powiększone o ryczałt za brak centralnie ciepłej wody i centralnego ogrzewania (1,78x90%=1,60 + ryczałt za brak centralnie ciepłej wody 30,05zł + ryczałt za brak centralnego ogrzewania 97,66zł). Łącznie wydatki do obliczenia dodatku mieszkaniowego wynoszą 1,60zł +30,05zł +97,66zł =129,31zł.
Dalej organ wyjaśnił, że udział wnioskodawcy w kosztach utrzymania mieszkania wynosi 12%x1426,00=171,12zł i z powyższego wynika, że wydatki konieczne do poniesienia przez wnioskodawcę (171,12zł) są wyższe od wydatków ustawowych przypadających na faktyczną powierzchnię użytkową zajmowanego mieszkania (129,31zł) i w związku z tym nie ma możliwości przyznania dodatku mieszkaniowego.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący podniósł, że decyzja jest dla niego krzywdząca oraz, że została podjęta z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przy czym przyznał, że termin wydania decyzji był przesuwany, a na opóźnienie w wydaniu decyzji miał również wpływ okres urlopowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z powodów odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt P4/05 (Dz. U. z dnia 18 maja 2006 r. Nr 84, poz. 587) stwierdził, że przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.
Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny uznał, że § 2 ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) jest niezgodny z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z treści zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2005 r., jak i decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] maja 2005 r. o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego wynika, że przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych objęty przytoczonym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego stanowił podstawę prawną zawartego w nich rozstrzygnięcia o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego z wniosku R. M..
Stosownie do art. 145a § 1 kpa orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja, może stanowić podstawę wznowienia postępowania. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
W przypadku podstawy wznowienia postępowania administracyjnego przewidzianej w art. 145a § 1 kpa należy przyjąć, że uzasadnia ona uznanie, że doszło do "naruszenia prawa" o którym mowa w art. 145 § 1 pkt b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi także wtedy, gdy Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność aktu normatywnego stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą po wydaniu zaskarżonej decyzji (por J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 1999 r., IIISA 4728/97, OSP2000, z. 1, s. 51).
W dalszym postępowaniu organ winien ustalić wysokość dodatku mieszkaniowego wprost na podstawie ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Ustalenia te winny być dokonane z uwzględnieniem wymogów postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 77 i 80 kpa.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.