Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Stosownie do postanowień art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że warunkiem dopuszczalności skargi na czynność, jest niedopuszczalność rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej w drodze decyzji lub postanowienia.
Przedmiotem rozpoznawanej skargi S. R. jest czynność Szefa Biura Ochrony Rządu, dotycząca odmowy mianowania na stanowisko służbowe.
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 25 § 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 z późn. zm.) do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwy jest Szef Biura Ochrony Rządu (BOR). Od decyzji Szefa BOR służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (§ 2).
Powyższe uregulowanie oznacza, że kwestia mianowania funkcjonariusza BOR na stanowisko służbowe rozstrzygana jest decyzją administracyjną, co wyklucza możliwość podejmowania w tej materii czynności i czyni skargę do sądu administracyjnego w tym przedmiocie niedopuszczalną. Zaznaczyć należy, iż w przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja.
Na marginesie wskazać należy, iż w sytuacji gdy strona prezentuje pogląd, że w sprawie powinna zostać wydana decyzja, ma możliwość złożenia skargi na bezczynność w tym przedmiocie.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.