Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej organem) decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Stowarzyszenie [...] (zwane dalej Stowarzyszeniem/skarżącym) od decyzji organu z [...] maja 2017 r., nr [...], o odmowie udostępnienia informacji publicznej, utrzymał decyzję wydaną w I instancji w mocy.
Stowarzyszenie zwróciło się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej:
- 1. kalendarza Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji za okres od 22 listopada 2016 r. do 21 marca 2017 r. albo wymienienie wszystkich spotkań/wydarzeń z tego okresu poprzez podanie daty, godziny (jeżeli występuje), osób z którymi odbyło się spotkanie (jeżeli występuje), instytucji, w której odbyło się spotkanie/wydarzenie,
- 2. księgi wyjść/wejść Ministerstwa za okres 22 listopada 2016 r. do 21 marca 2017 r.,
- 3. rejestru umów za okres od 22 listopada 2016 r. do 21 marca 2017 r. albo podanie adresu publikowania rejestru umów,
- 4. informacji o przyznanych nagrodach pracownikom Ministerstwa od 22 listopada 2016 r. do 21 marca 2016 r. poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody oraz uzasadnienia przyznania nagrody,
- 5. adresu strony BIP, na której publikowana jest pełna dokumentacja pokontrolna z okresu od 1 stycznia 2017 r. do 21 marca 2017 r.
Organ wskazał, że udzielił Stowarzyszeniu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, w części dotyczącej informacji wskazanej w punktach 2 i 5 oraz w punkcie 3, pismami z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2017 r. (znak: [...]), przesłanymi na wskazany przez nie adres mailowy.
W zakresie dotyczącym żądania udzielenia informacji w przedmiocie wskazanym w punkcie 4 złożonego wniosku organ wydał zaś odrębną decyzję. Wskazał, że po dokonaniu oceny zakresu przedmiotowego wnioskowanych do udostępnienia informacji odpowiednio do żądania określonego w punkcie 1 ww. wniosku oraz po dokonaniu oceny zakresu czynności niezbędnych do przygotowania informacji zgodnie z treścią tego żądania, organ uznał, że uzasadnione jest przyjęcie, że informacja zażądana przez wnioskodawcę jest informacją przetworzoną, której udostępnienie, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.; dalej "ustawa"), wymaga wystąpienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego.
Mając na uwadze, że w złożonym wniosku nie wskazano żadnych okoliczności, które pozwoliłyby na stwierdzenie, iż udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, organ skierował do Stowarzyszenia wezwanie z [...] kwietnia 2017 r. (pismo znak: [...]) do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, który miałby uzasadniać udostępnienie informacji publicznej przetworzonej w żądanym przez Stowarzyszenie zakresie.
Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, który miałby uzasadniać udostępnienie informacji publicznej przetworzonej w żądanym zakresie.
Organ rozpoznając sprawę w I instancji odmówił udzielenia skarżącemu informacji publicznej w przedmiocie określonym w punkcie 1 wniosku z [...] marca 2017 r. w części dotyczącej żądania udostępnienia informacji za okres od 22 listopada 2016 r. do 21 marca 2017 r. poprzez cyt. "wymienienie wszystkich spotkań/wydarzeń z tego okresu poprzez podanie daty, godziny (jeżeli występuje), osób, z którymi odbyło się spotkanie (jeżeli występuje), instytucji, w której odbyło się spotkanie/wydarzenie". Natomiast w odniesieniu do kwestii udostępnienia kalendarza Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, pismem z [...] maja 2017 r. (znak: [...]), skierowanym na wskazany przez Stowarzyszenie adres mailowy, organ powiadomił Stowarzyszenie, że z uwagi na fakt, że kalendarz Ministra nie odpowiada definicji dokumentu urzędowego, zawartej w art. 6 ust. 2 ustawy, jego zapis nie podlega udostępnieniu.
Decyzja ta została zaskarżona przez skarżącego i zarzucono jej naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji RP cyt. "poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieuprawnionym ograniczenia prawa do informacji publicznej", art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP cyt. "poprzez ich niezastosowanie prowadzące do ograniczenie dostępu do istniejących informacji w sytuacji w jakiej nie zachodzą przesłanki ograniczenia prawa do informacji" oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy cyt. "poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że w przypadku jakim wniosek dotyczy istniejących informacji, zachodzi przesłanka do uznania, iż jest to informacja publiczna przetworzona".
Organ, po ponownym przeanalizowaniu dokumentacji sprawy, decyzją z [...] maja 2018 r., utrzymał decyzję wydaną w I instancji w mocy i nie podzielił argumentacji skarżącego przedstawionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem organu informacje opisane w pkt 2 i pkt 5 oraz w pkt 3 zostały przesłane na wskazany przez wnioskodawcę adres mailowy, natomiast w zakresie dotyczącym udzielenia informacji w przedmiocie wskazanym w punkcie 4 złożonego wniosku organ wydał odrębną decyzję.
Zdaniem organu udzielenie informacji opisanej w pkt 1 wniosku nie było możliwe bowiem nie była to informacja prosta. W ocenie organu żądana informacja była informacją przetworzoną a ewentualna próba udostępnienia informacji za każdym razem wymaga wyszukania, wyciągnięcia wnioskowanych np. dokumentów. Wskazał, że skarżący błędnie założył, że uzyskanie informacji w przygotowanych według określonego przez skarżącego schematu cyt. "wymaga jedynie prostego zabiegu technicznego". Ponadto organ wskazał, że skarżący występuje w istocie o pozyskanie kalendarza Ministra, tyle że w formie przepisanej, z dodatkowym potwierdzeniem, bez weryfikacji, iż spotkania te miały miejsce. Wniosek w takim rozumieniu nie mógł zostać zrealizowany, bowiem, jak twierdzi organ, skarżący zmierza do obejścia ugruntowanego w orzecznictwie stanowiska, iż kalendarz ministra nie jest dokumentem stanowiącym informację publiczną.
W związku z powyższym organ nie stwierdził okoliczności, które uzasadniałby zakwestionowanie prawidłowości decyzji organu I instancji i utrzymał tę decyzję w mocy.
Skargę na powyższą decyzję z [...] maja 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie:
- - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie w jakim przepisy te stanowią normatywną podstawę prawa do informacji publicznej, przez nieprawidłowe, gdyż niespełniające warunku konieczności, proporcjonalności oraz naruszające istotę prawa do informacji publicznej ograniczenie w niniejszej sprawie prawa do informacji publicznej,
- - art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (ustawa) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, przez błędne przyjęcie, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej było udostępnienie informacji przetworzonej,
- - art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, przez błędne przyjęcie, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej było udostępnienie informacji przetworzonej.
Zdaniem skarżącego żadna z czynności koniecznych do udzielenia informacji z osobna, jak i wszystkich razem, nie przesądzają o tym, że informacje te stanowią informację przetworzoną. Wskazał, że nawet gdyby przyjąć, iż pełna realizacja wniosku wiązała się z koniecznością dokonania przetworzenia informacji publicznych i brak jest interesu publicznego w dokonaniu takiego przetworzenia, to nie oznacza to, że organ jest zwolniony z obowiązku udostępnienia jakichkolwiek informacji.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia podmiotowi zobowiązanemu.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] maja 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] maja 2017 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Przepis ten wyznacza zakres przedmiotowy ustawy, bowiem tylko informacja, która dotyczy spraw publicznych stanowi informację publiczną. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". W ocenie Sądu znaczy to, że zasadą jest udostępnienie informacji, a wyjątkiem jej odmowa.
Oprócz informacji, która została przez organ udostępniona a dotycząca informacji wskazanej w punktach 2 i 5 oraz w punkcie 3 oraz udzielenia informacji w przedmiocie wskazanym w punkcie 4 wniosku, co do której organ wydał odrębną decyzję, skarżący żąda informacji określonej w punkcie 1. Organ słusznie twierdzi, że jest to informacja przetworzona, której udostępnienie, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, wymaga wystąpienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Organ wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, który miałby uzasadniać udostępnienie informacji publicznej przetworzonej w żądanym przez niego zakresie. Skarżący nie przedstawił stanowiska w zakresie wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.
W ocenie Sądu, skarżący żąda faktycznie udostępnienia informacji przetworzonej. Zgodnie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo uzyskania informacji przetworzonej jest możliwe tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca postawił dodatkowy warunek do spełnienia, od którego uzależnione jest udzielnie tego rodzaju informacji. Wnioskodawca jest zobowiązany do wylegitymowania się działaniem w imieniu interesu społecznego, a więc pewnej pozytywnej wartości mającej znaczenie dla szerszego kręgu osób (określonej społeczności).
W ocenie Sądu organ prawidłowo stwierdził, że skarżący błędnie założył, że uzyskanie informacji w przygotowanych według określonego przez skarżącego schematu cyt. "wymaga jedynie prostego zabiegu technicznego" – udostępnienia informacji jedynie wyciągniętych/przepisanych z kalendarza Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Organ słusznie zauważa, że kalendarz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jest nośnikiem informacji roboczych i pomocniczych odnotowywanych przez najbliższych współpracowników Ministra, zwłaszcza w zakresie wydarzeń innych niż bieżące, które mogą zostać pominięte podczas organizacji pracy sekretariatu Ministra. Jednocześnie kalendarz ten nie jest podpisywany, a uwzględniane w nim spotkania nie zawsze mają miejsce. Udzielenie informacji w sposób zgodny z żądaniem skarżącego wymagałoby sięgnięcia po wiele różnych dokumentów źródłowych innych niż przedmiotowy kalendarz, dokonania ich analizy i selekcji, skopiowania oraz przygotowania zupełnie nowej informacji wedle wskazanych przez wnioskodawcę kryteriów o odbytych spotkaniach przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Wobec powyższego należy uznać, że pozyskanie takiej informacji publicznej (przetworzonej), zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, musi być nie tylko istotne dla interesu publicznego, ale istotność ta musi mieć również charakter szczególny.
Należy zauważyć, że skarżący występuje w istocie o pozyskanie kalendarza Ministra, tyle że w formie przepisanej, z dodatkowym potwierdzeniem, bez weryfikacji, iż spotkania te miały miejsce. Wniosek zasadnie nie został zrealizowany, bowiem zasadne jest twierdzenie, że skarżący zmierzał do obejścia ugruntowanego w orzecznictwie stanowiska, iż kalendarz ministra nie jest dokumentem stanowiącym informację publiczną.
Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę – oparł się na materiale prawidłowo zebranym i dokonał jego wszechstronnej oceny.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.