Uzasadnienie
K. J. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w sprawie wypłacenia należności z tytułu zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, a w jej uzasadnieniu organ podał, że K. J. został zwolniony ze służby na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 z późn. zm.). Z tytułu zwolnienia zostały mu wypłacone należne świadczenia, przy czym odprawa została ustalona w wysokości 380%, gdyż w okresie zatrudnienia wystąpiła dwudniowa przerwa, co w świetle art. 98 ust. 1 pkt 1 oraz art. 99 określonej powyżej ustawy nie dawało możliwości wypłacenia tej odprawy w wyższym wymiarze.
W skardze K. J. stwierdził, iż sytuacja w której się znalazł nie zaistniała w związku z jego zaniedbaniem, czy też błędem ale była przyczyną niewiedzy. Poprosił o pozytywne rozpatrzenie skargi.
Organ - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Artykuł 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem.
Natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, która o sposobie zaskarżenia została pouczona w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.
Skarżący został prawidłowo pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia, jak również o terminie i sposobie jego złożenia.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący decyzję organu pierwszej instancji otrzymał w dniu 3 lutego 2006 r., natomiast odwołanie od niej przesłał do organu odwoławczego w dniu 16 marca 2006 r. (data stempla pocztowego).
Zestawienie powyższych dat nie pozostawia wątpliwości, że nie został zachowany termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 134 Kpa, zgodnie którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (...).
Organ nie zastosował się do dyspozycji przytoczonego powyżej przepisu i wydał zaskarżoną decyzję, co w konsekwencji obliguje Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Wobec takiego rozstrzygnięcia Sąd odstąpił od badania zasadności podniesionych w skardze zarzutów, jak również argumentów organu przedstawionych w odpowiedzi na skargę.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i art. 152 pierwszej z powołanych powyżej ustaw orzekł, jak w sentencji.