Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1116 /15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek M. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody [...] z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Przesyłka, zawierająca odpis powyższego postanowienia, skierowana do M. G. była dwukrotnie awizowana (23 września 2015 r. i 1 października 2015 r.) i z datą 8 października 2015 r., z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie, nastąpił jej zwrot do nadawcy.
Mając na uwadze tryb doręczeń przewidziany w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s.a.) wezwanie należało uznać za doręczone z dniem 7 października 2015 r. 5 listopada 2015 r. (data prezentanty) wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1116/15 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że powyższe postanowienie odebrał 29 października 2015 r. Wskazał, że nie mógł odebrać przesyłki zawierającej postanowienie z 16 września 2015 r., gdyż w okresie od 24 września 2015 r. do 22 października 2015 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Ponadto wyjaśnił, że z uwagi na zażywanie leków antydepresyjnych potrzebował opieki i dlatego w czasie zwolnienia lekarskiego przebywał u rodziców w [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Spośród tych przesłanek w niniejszej sprawie skarżący uczynił zadość warunkom dopuszczalności wniosku, ponieważ złożył go z zachowaniem siedmiodniowego terminu od dnia ustania przeszkody do złożenia takiego żądania.
Skarżący nie wykazał natomiast niezbędnej do przywrócenia terminu przesłanki, jaką jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, o której mowa w art. 86 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., co oznacza, iż wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony.
Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu i stanowiących ważny powód zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. O braku winy można mówić jedynie, gdy strona uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności. Brak uprawdopodobnienia przez stronę przyczyny uniemożliwiającej dokonanie czynności w terminie powoduje brak podstaw do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności (v. postanowienie NSA z 3 marca 2005 r., w sprawie o sygn. akt II OZ 42/05).
Oceniając okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy w naruszeniu terminu Sąd uwzględnia wszystkie okoliczności konkretnej sprawy oraz bierze pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu jest bowiem stosowana jedynie w sytuacjach wyjątkowych, tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, aby na przeszkodzie złożeniu w terminie zażalenia stanęły niespodziewanie i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo starań nie udało się usunąć. Treść uzasadnienia wniosku wskazuje jednoznacznie, że skarżący nie dołożył należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy.
Skoro skarżący na przełomie września i października 2015 r. nie przebywał w miejscu zamieszkania i w związku z tym uległ zmianie adres do doręczeń to spoczywał na nim obowiązek zawiadomienia Sądu o nowym adresie do doręczeń zgodnie z art. 70 § 1 P.p.s.a., o treści którego skarżący został poinformowany w piśmie Sądu z 14 lipca 2015 r., doręczonym 30 lipca 2015 r. (zpo k-25 akt sądowych). Niezawiadomienie sądu o zmianie adresu powoduje, że pisma kierowane na dotychczasowy adres uznaje się za skutecznie doręczone. Zaniedbanie obowiązku, o którym mowa w powołanym przepisie, nie może stanowić podstawy przywrócenia uchybionego terminu. Podkreślenia wymaga, że nie wykazano, aby niedopełnienie tego obowiązku było spowodowane jakimiś nadzwyczajnymi przeszkodami.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.