Uzasadnienie
Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej skierował T. G. na badanie do Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] w związku z prośbą funkcjonariusza o zwolnienie ze służby.
[...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r. wydała orzeczenie nr [...] w którym stwierdziła, że T. G. jest trwale niezdolny do służby.
W rozpoznaniu zaznaczono, iż schorzeniami powodującymi inwalidztwo są:
- 1) zaburzenia nerwicowe, znacznie upośledzających zdolności adaptacyjnej – utrwalone § 78 p. 3 C. Schorzeniami współistniejącymi są:
- 2) nadciśnienie tętnicze, samoistne § 47 p. 1 B
- 3) nawracające zespoły bólowe odcinka lędźwiowo – krzyżowego bez §
- 4) krótkowzroczność oka lewego § 7 p. 1 A.
- 5) skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające drożności nosa § 28 p. 1 A
- 6) nadwaga nie upośledzająca sprawności § 1 p. 3A.
W treści orzeczenia zaznaczono również, iż schorzenie wymienione w pkt 1 pozostaje w związku ze służbą bez związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby powoduje inwalidztwo trzeciej grupy. Schorzenie wymienione w pkt 2 pozostaje w związku ze służbą ale nie powoduje inwalidztwa. Schorzenia wymienione w pkt 3,4,5,6 nie pozostają w związku ze służbą nie spełniają wymogów rozporządzenia.
Po rozpatrzeniu odwołania od ww. orzeczenia Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW.
Komendant wniósł o uchylenie orzeczenia w części dotyczącej określenia rodzaju schorzenia powodującego inwalidztwo i niezdolność do służby, ustalenia związku schorzeń ze służbą w Straży Granicznej lub ewentualne ustalenie, że schorzenie "zaburzenia nerwicowe, znacznie upośledzających zdolności adaptacyjnej – utrwalone" nie pozostaje w związku ze służbą. Zdaniem skarżącego CKL nieadekwatnie do stanu faktycznego sprawy przyjęła istnienie przesłanek uzasadniających związek schorzeń funkcjonariusza ze służbą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona jest ona dopuszczalna. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty, czynności, bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania wymienione w art. 3 § 2 i 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej ppsa. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ww. ustawy).
Z przepisów art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1822) o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wynika, że komisje lekarskie orzekają m. in. w sprawach oceny stanu zdrowia funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz ustalenia ich zdolności fizycznej i psychicznej do służby.
Orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy Straży Granicznej, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie odrębne grupy.
Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby w Straży Granicznej w ramach ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j. Dz. U. 2016 r. poz. 1643 ze zm.). Te orzeczenia komisji lekarskich MSW mają byt w pełni autonomiczny: ostateczne orzeczenie komisji w tym przedmiocie jest wiążące dla innych organów administracyjnych właściwych w sprawach powołania określonej osoby do służby lub zwolnienia ze służby.
Druga grupa orzeczeń komisji lekarskich MSW to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia tej grupy nie mają wiążącego charakteru dla sądów powszechnych właściwych do rozpoznania odwołań od decyzji administracyjnych, wydawanych na podstawie orzeczeń tych komisji, ale przez inne organy, właściwe w przedmiocie ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. Orzeczenia komisji z tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego.
Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich MSW, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza na potrzeby ustalenia zdolności do służby w Straży Granicznej przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Są one uznawane za decyzje administracyjne – władcze rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej.
Od orzeczeń komisji lekarskich, ale w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń czy inwalidztwa ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Orzeczenia z tej grupy poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego.
Nadmienić należy, iż w uchwale z dnia 27 października 1999 r. o sygn. akt III ZP 9/99, którą można odnieść również do niniejszej sprawy Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby czy inwalidztwa ze służbą wojskową. Podobne stanowisko w tym zakresie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu składu 7 sędziów z dnia 6 listopada 2000 r. o sygn. akt OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47).
Przedmiotem niniejszej skargi jest orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w sprawie związku schorzeń i inwalidztwa (byłego funkcjonariusza) ze służbą w Straży Granicznej, zatem jak wskazano powyżej przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji postanowienia.