Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] L. dz. [...], wydanym z upoważnienia administratora danych przez W. S. – Naczelnika Wydziału [...] Departamentu [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazano według właściwości do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych skargę M. O. na działanie Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T., mylnie skierowanego na adres Wydziału [...] w MSWiA.
W zażaleniu na powyższe postanowienie M. O. powołał się na przepis art. 231 k.p.a.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podał, iż skarga była adresowana do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych i dotyczyła ochrony danych osobowych, a organem właściwym w sprawach ochrony danych osobowych jest wskazany Generalny Inspektor. Zatem przekazanie skargi M. O. było zasadne.
W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. O. wniósł w szczególności o jego uchylenie oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, a nadto o zwolnienie od kosztów sądowych, stwierdzenie naruszenia prawa, odszkodowanie za bezczynność organu i rozpoznanie sprawy pod jego nieobecność.
W uzasadnieniu powołał się na przepisy art. 231 k.p.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 i 14 § 1 k.p.a., podnosząc, że z postanowienia nie wynika, iż organ zmieścił się w terminie 7 dni, określonym w art. 231 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż nie zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż przekroczenie terminu z art. 231 k.p.a. o pięć dni nie wynikało z zaniedbań, lecz z ilości spraw wpływających do Wydziału Udostępniania Informacji oraz liczby zatrudnionych tam pracowników. Ponadto uchybienie to, w ocenie organu, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, lecz z powodów innych niż w niej podniesione. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl przepisu art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), jeżeli organ administracji, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Organem administracji publicznej jest w rozpoznawanej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, bowiem pismo skarżącego zatytułowane "skarga", zostało skierowane na adres Wydziału [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Stosownie do treści art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.
Oznacza to konieczność zachowania formy pisemnej takiego upoważnienia oraz określenia w nim zakresu, w jakim upoważniony pracownik może działać w imieniu organu.
Postanowienie z dnia [...], które zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem, podpisała z upoważnienia administratora danych W. S. – Naczelnik Wydziału [...] Departamentu [...] MSWiA. Pełnomocnik organu wezwany do nadesłania upoważnienia udzielonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji W. S., obejmującego uprawnienie do wydania powyższego postanowienia, nadesłał poświadczoną za zgodność kopię upoważnienia z dnia 6 stycznia 2006 r., podpisanego przez L. D. Upoważnienie to, udzielone na podstawie art. 268a k.p.a. w związku z art. 44 i ust. 3-6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), uprawnia W. S. do wykonywania w imieniu organu zadań administratora danych w zakresie udostępniania danych ze zbioru PESEL oraz ogólnokrajowej ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych (OEWiUDO).
Analiza przedmiotowego upoważnienia prowadzi do wniosku, że nie obejmuje ono uprawnienia do wydawania przez W. S. w imieniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rozstrzygnięć w formie postanowień, w tym postanowień o przekazaniu podania według właściwości na podstawie art. 65 § 1 k.p.a.
Zatem postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, ku czemu zdaje się skłaniać coraz częściej zarówno orzecznictwo, jak również doktryna, co pociąga za sobą jego nieważność wskazaną w przepisie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a.
W tej sytuacji zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 kpa, gdyż utrzymało w mocy postanowienie nieważne, a więc jest obarczone wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a.
Zbędne więc było w tym stanie rzeczy badanie podniesionego w skardze zarzutu.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a, orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 152 powołanej ustawy.