Uzasadnienie
Rozkazem personalnym z [...] lipca 2014 r. Komendant [...] Policji w R., realizując wniosek B. W., zwolnił go z dniem [...] lipca 2014r. ze służby w Policji.
Raportem z [...] lipca 2014 r. B. W. zwrócił się do Komendanta [...] Policji w R. o zwiększenie dodatku funkcyjnego.
Pismem z [...] sierpnia 2014 r. Komendant [...] Policji w R. wyjaśnił B. W., że podwyższenie ww. dodatku jest efektem oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych. W odniesieniu do wnioskodawcy ocena taka nie jest zaś możliwa, gdyż strona nie jest już czynnym funkcjonariuszem Policji, a przed zwolnieniem nie realizowała zadań służbowych wobec przebywania na długotrwałym zwolnieniu.
B. W. od powyższego pisma wywiódł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Proszony przez organ o jego doprecyzowanie stwierdził, że podtrzymuje żądanie wydania decyzji o podwyższeniu dodatku funkcyjnego i przeprowadzenia postępowania odwoławczego.
Postanowieniem z [...] listopada 2014 r. Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność odwołania, podnosząc że przysługuje ono jedynie od decyzji. Skarżone pismo nie było zaś, w ocenie organu, decyzją administracyjną. Nadto podniesiono, iż rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, nie przewiduje konieczności ani nawet możliwości wydania decyzji administracyjnej w zakresie objętym omawianym żądaniem.
Od powyższego postanowienia skargę do tutejszego Sądu wywiódł B. W., wnosząc o stwierdzenie jego nieważności i zobowiązanie organu do zrealizowania wniosku o podwyższenie dodatku funkcyjnego, ewentualnie o jego uchylenie. Zarzucił organowi nieuzasadnione przyjęcie braku konieczności rozpoznania wniosku o podwyższenie dodatku funkcyjnego w formie decyzji administracyjnej. Zwrócił też uwagę na to, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego, nie zapewnił stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a rozstrzygnięcie podpisała osoba nieuprawniona.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy pismo z [...] sierpnia 2014 r. Komendanta [...] Policji w R., które strona uczyniła przedmiotem swojego odwołania, było decyzją administracyjną. W myśl bowiem art. 127 § 1 K.p.a., odwołanie przysługuje jedynie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Stąd więc, jeśliby powyższe pismo nie posiadało waloru decyzji administracyjnej, to jako poprawne jawiłoby się stanowisko organu o niedopuszczalności odwołania.
Analiza merytoryczna niniejszej sprawy doprowadziła do uznania, że skarżone postanowienie o niedopuszczalności odwołania było prawidłowe. Pismo z [...] sierpnia 2014 r., objęte spornym odwołaniem, nie nosiło bowiem cech decyzji administracyjnej. Przede wszystkim nie zostało podpisane przez piastuna organu, tj. Komendanta [...] Policji w R., a jedynie przez jego zastępcę. W aktach administracyjnych brak zaś było dokumentów mogących świadczyć o tym, że osoba podpisująca badane pismo z [...] sierpnia 2014 r. posiadała umocowanie do działania w imieniu Komendanta [...] Policji w R., przy rozpoznawaniu spraw objętych wnioskiem o podwyższenie dodatku funkcyjnego.
Z tego więc już choćby punktu widzenia sporne pismo z [...] sierpnia 2014 r. nie mogło być potraktowane jako władcze rozstrzygnięcie organu noszące przymiot decyzji administracyjnej.
Skoro więc badane pismo nie było decyzją, to tym samym, w myśl cytowanego wyżej art. 127 § 1 K.p.a. nie przysługiwało od niego odwołanie.
Jeśli zaś strona wywodzi, iż jej wniosek o podwyższenie dodatku funkcyjnego powinien być rozstrzygnięty w formie decyzji, to winna skorzystać z dostępnych środków prawnych w celu przymuszenia organu do wydania takiego rozstrzygnięcia. Jeśli zaś takie postępowanie zostanie zainicjowane przez stronę, to dopiero ono stanie się właściwym miejscem dla oceny tego, czy wniosek o podwyższenie dodatku funkcyjnego powinien podlegać rozstrzyganiu w formie decyzji administracyjnej.
Co się tyczy zarzutów skargi dotyczących kwestii natury merytorycznej, czy też kwestii związanych z zapewnieniem stronie udziału w postępowaniu, to w realiach faktycznych niniejszej sprawy pozostawały one w oderwaniu od jej istoty.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).