Uzasadnienie
M. E. zwróciła się o przyznanie jej w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
We wniosku podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z małoletnimi synami ur. w 2006 r. i w 2009 r., których wychowuje sama. Wskazała, że od 2013 r. jest całkowicie niezdolna do pracy (choroba [...]), a jedyny dochód rodziny stanowią alimenty od męża w kwocie 2.000 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Oświadczyła, że nie ma innych dochodów, oszczędności, majątku ani przedmiotów wartościowych. Podniosła, że uzyskiwane środki nie wystarczają na utrzymanie rodziny oraz zakup koniecznych leków.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 249a § 1 powołanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 66 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) i znajduje zastosowanie do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, tj. przed dniem 15 sierpnia 2015 r.
Skoro zatem skarżąca w niniejszej sprawie jest zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Natomiast art. 262 cytowanej ustawy stanowi, że przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt sprawy, skarżąca jest osobą niezdolną do pracy (ciężko chorą), otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny oraz alimenty od męża w kwocie 2.000 zł, ma na utrzymaniu dwóch synów, nie ma żadnego majątku ani oszczędności. Koszty utrzymania rodziny są znaczne, bowiem dzieci są w wieku szkolnym, a wnioskodawczyni wymaga stałego leczenia.
Należy więc uznać, biorąc pod uwagę wysokość otrzymywanych dochodów oraz obecne koszty utrzymania i leczenia, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dzieci.
Z tych względów, na podstawie art. 249a § 1 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. b oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.