Uzasadnienie
Z. J. w dniu 4 października 2006 r. złożył do Komendanta Głównego Policji "odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r. p.o. Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. [...] M. B."
W powyżej określonym piśmie Z. J. wskazał m.in., iż w dniu 14 września 2004 r. otrzymał wyciąg z rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r. dotyczący zwolnienia go ze służby z dniem 31 lipca 1990 r. na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180). Podkreślił, że decyzja w tym zakresie nie objęła jego odwołania do Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej. Stwierdził, że w rozkazie o zwolnieniu podano jako podstawę rozwiązania stosunku służbowego art. 131 ust. 1 określonej powyżej ustawy, natomiast w świadectwie pracy jako podstawę zwolnienia powołano art. 131 ust. 2 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa.
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia 2004 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na fakt, iż rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji p.o. Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] nie stanowił decyzji administracyjnej.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi złożonej przez Z. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 656/05 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia, gdyż uznał że zostały naruszone przepisy o właściwości. Sąd stwierdził, iż Komendant Główny Policji nie był właściwy w sprawie przedmiotowego odwołania i na podstawie art. 65 § 1 Kpa zobowiązany był je przekazać do organu właściwego, którym był Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 157 § 3 Kpa, w dniu [...] kwietnia 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lipca 1990 r. o zwolnieniu Z. J. ze służby.
W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że "odwołanie" ww. należy traktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r. Zwolnienie ze służby Z. J. nastąpiło na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa. Jego sytuacja została ukształtowana z mocy prawa, a nie w drodze decyzji administracyjnej. Zatem od przedmiotowego rozkazu personalnego nie mogło przysługiwać odwołanie, ani też inny środek zaskarżenia. Rozkaz ten nie stanowił rozstrzygnięcia administracyjnego wydanego w toku postępowania administracyjnego, był jedynie informacją dla celów ewidencyjnych potwierdzających fakt zwolnienia ze służby (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1996 r. sygn. akt II SA 1088/96).
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz na podstawie art. 157 § 3 Kpa wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą i stwierdził, iż podstawą takiego rozstrzygnięcia jest istnienie przyczyny przedmiotowej przesądzającej o niedopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji, jaką jest w niniejszej sprawie ukształtowana z mocy prawa sytuacja odwołującego się.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi złożonej przez Z. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie w związku z nierozpatrzeniem przez organ jego odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Artykuł 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) statuuje zasadę kontroli przez sądy administracyjne działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z przyczyn innych niż w niej podniesione.
Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył do Komendanta Głównego Policji w dniu 4 października 2004 r. pismo, które określił jako odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lipca 1990 r.
W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 656/05, Komendant Główny Policji w dniu [...] grudnia 2005 r. wydał postanowienie nr [...], którym przekazał powyżej określone odwołanie do rozpoznania przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
W tym miejscu należy podać, że zgodnie z art. 64 § 2 Kpa, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Z akt administracyjnych wynika, że organ nie zastosował się do dyspozycji określonej w powyżej przytoczonym przepisie Kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ nie może domniemywać, o co wnosi zainteresowany i rozstrzygać sprawy według własnej oceny jego żądania.
Należy podkreślić, że sprecyzowanie żądania jest niezbędne ze względu na to, że żądanie to jest wiążące dla organu i zakreśla zakres rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie organ bez wyjaśnienia uznał, że przedmiotowe odwołanie skarżącego jest wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...], przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż sytuacja skarżącego została ukształtowana z mocy prawa, a rozkaz ten nie jest decyzją administracyjną.
Takie działanie organu należy uznać za nieuprawnione, a podjęte rozstrzygnięcie za co najmniej przedwczesne, aczkolwiek możliwe, przy dopełnieniu przez organ obowiązku wynikającego z art. 64 § 2 Kpa.
W tym stanie rzeczy Sąd odstąpił od badania zasadności podniesionych w skardze zarzutów, jak i argumentów podniesionych w odpowiedzi na skargę.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł jak w sentencji.