Uzasadnienie
Szef Sztabu Generalnego, działając na podstawie art. 112 pkt 2, art. 115 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), w dniu [...] grudnia 2006 r. wydał rozkaz nr [...], którym zwolnił M. P. z zawodowej służby wojskowej. W jego uzasadnieniu podał m.in., że art. 112 pkt 2 powołanej ustawy stanowi fakultatywną podstawę do wydania rozkazu o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Pełnomocnik Dowódcy [...] Batalionu Powietrznodesantowego ds. Ochrony Informacji Niejawnych decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] odmówił ww. wydania poświadczenia bezpieczeństwa.
Natomiast dowódca jednostki wojskowej, w której pełnił służbę M. P., nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie wystąpił z wnioskiem o zatrzymanie go w dalszej służbie wojskowej. W zaistniałej sytuacji zasadnym było wydanie decyzji o zwolnieniu ww. z zawodowej służby wojskowej.
Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w dniu [...] kwietnia 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] maja 2007 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał m.in., że wbrew twierdzeniu odwołującego się decyzja o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa została sporządzona zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Jednocześnie podniósł, iż zainteresowany nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie zaskarżył tej decyzji. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny i prawny, należało zgodzić się z jego rozstrzygnięciem i stwierdzić, że jest one prawidłowe.
Decyzja Ministra Obrony Narodowej stała się przedmiotem skargi złożonej przez M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem skarżącego, Minister Obrony Narodowej swoją decyzją naruszył jego interes prawny poprzez błędne ustalenie daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Ponadto zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 114 ust. 5, gdyż organ dokonał jego błędnej wykładni i został on niewłaściwie zastosowany. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrola decyzji administracyjnych ograniczona jest zatem do badania zgodności tych rozstrzygnięć z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Dlatego Sąd nie może badać celowości decyzji realizujących określoną politykę kadrową, jeżeli tylko mieszczą się w ramach prawa i nie stanowią jego nadużycia. Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji, Sąd nie stwierdził uchybień prawa, które mogłyby skutkować ich uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności.
Na wstępie należy podać, że ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) przewiduje zarówno przypadki obligatoryjnego, jak i fakultatywnego zwolnienia ze służby.
Podstawę materialnoprawną decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej stanowił przepis art. 112 pkt 2 w zw. z art. 115 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483).
Zgodnie z art. 112 pkt 2 powołanej ustawy żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy wydania lub pozbawienia żołnierza wymaganego poświadczenia bezpieczeństwa.
W sprawie bezsporne jest, że skarżącemu odmówiono wydania poświadczenia bezpieczeństwa i dowódca jednostki nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z § 10 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia i nie wnioskował o zatrzymanie żołnierza w dalszej służbie wojskowej.
Na podkreślenie zasługuje fakt, że organ, podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej, podał powody, dla których nie jest możliwe dalsze pozostawanie żołnierza w służbie. Powodem odmowy wydania skarżącemu poświadczenia bezpieczeństwa była jego dwukrotna karalność, w tym za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwym, podanie nieprawdy w ankiecie bezpieczeństwa oraz zgłoszenie do prokuratury podejrzenia przerobienia przez niego dokumentów składanych w trakcie ubiegania się o przyjęcie do zawodowej służby wojskowej.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że nie są one trafne. Przyczynę zmiany daty zwolnienia organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast zarzut naruszenia art. 114 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie mógł zostać uwzględniony, gdyż nie miał w sprawie zastosowania.
Mając na uwadze, iż zaskarżona decyzja znajduje potwierdzenie w obowiązujących przepisach prawa materialnego i nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.